ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ ပြန်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း အခမဲ့ဆေးခန်းမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲပင်။ အကြောင်းမူကား၊ မကြာသေးမီက ပြီးဆုံးခဲ့သည့်မစ်ရှင်မှာ အလွန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အလှူငွေများစွာကိုလည်း ရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကိုမြှုပ်နှံရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည့် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးနှင့် တန်လင်တို့တွင် လိုအပ်သောရန်ပုံငွေ၊ လူအင်အားနှင့် အချိန်အခါသမယတို့ ပြည့်စုံနေသည်။ ထိုအရင်းအမြစ်များထဲမှ အချို့ကိုခွဲထုတ်၍ အခမဲ့ဆေးခန်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမှာ လွယ်ကူသောကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆရာဝန်များမှာ မြို့တံခါးဝတွင် လူနာများကို မကြည့်တော့ဘဲ ကွမ်စီရင်စု၏ မြို့တော်အတွင်းရှိ ယီချီဆေးဆိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့လုပ်ကိုင်နေကြသည်။
ဝေယွီ မထွက်ခွာမီကပင် ဤဆေးဆိုင်သည် အစိုးရနှင့်ပူးပေါင်း၍ ဆေးခန်းအတွက် နောက်ဆက်တွဲဆေးဝါးများနှင့် ထောက်ပံ့ကြေးများကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ တတိယမင်းသားက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကိုဦးဆောင်၍ ပြန်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း ယီချီဆေးဆိုင်က ထိုလုပ်ငန်းများကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဆေးဆိုင်ကို အဓိကကြီးကြပ်နေသူများမှာ ဆေးဝါးတောင်ကြားမှ ယူပူဖန်နှင့် အခြားဆေးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏တပည့်များက အလှည့်ကျကူညီပေးကြသည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၊ တန်လင်နှင့် ရှီးကျူးတို့သုံးဦးမှာမူ ဆေးဝါးတောင်ကြားတွင် အခြေချနေထိုင်ပြီး ကျောင်းသစ်အတွက် အားလုံးကို အာရုံစိုက်ထားကြသည်။
***
ကျိုးချင်းဖန်မှာ ဒုန်းရှင်းလောက် စပ်စုလေ့မရှိပေ။ မြို့တော်ထဲသို့ဝင်လာပြီးနောက် ဒေသခံများကို မေးမြန်းစုံစမ်းမှသာ ယီချီဆေးဆိုင်အကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရသည်။
ကျိုးချင်းဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "လူနာတွေ ဘာလို့ဒီလောက်များနေရတာလဲလို့ တွေးနေတာ၊ မင်းသားနှစ်ပါးရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကြောင့်ပဲကိုး။ အစ်ကိုဒုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ယီချီဆေးဆိုင်ကို သွားကြည့်ကြမလား"
ဒီလောက်အဝေးကြီးကနေ ရောက်လာခဲ့ပြီးမှ ဆေးခန်းကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ရလျှင် မပြီးပြည့်စုံသလို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
ဒုန်းရှင်းက "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
လမ်းမေးပြီး မကြာမီပင် ဆေးဆိုင်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူနာများမှာ အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများကို မပိတ်ဆို့စေဘဲ စည်းကမ်းတကျ ငြိမ်သက်စွာရပ်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ကျိုးချင်းဖန်မှာ မိမိကိုယ်ကိုခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သာမန်လူတွေ ဒီလောက်စည်းကမ်းရှိတာ ရှားပါတယ်။ အရင်က ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးလုပ်တုန်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် ဖြစ်မှာပါ"
ဒုန်းရှင်းက ဘာမျှမပြော။ သူသည် ဆေးဆိုင်၏ ပင်မတံခါးဝကို ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဆိုင်ဘက်သို့ဦးတည်သွားသည်။
"ဟေး၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ" ကျိုးချင်းဖန်က သူ့လက်မောင်းကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။
ကျန်သူအားလုံး အပြင်မှာစောင့်နေကြတာ၊ ဒီလိုမျိုးအတင်းဝင်သွားရင် အလွန်မယဉ်ကျေးရာရောက်လိမ့်မည်။
ဒုန်းရှင်းက သူ့ကိုတည်ငြိမ်စွာကြည့်သည်။ "ကျွန်တော် မေးစရာရှိလို့ ခဏဝင်မေးမလို့ပါ"
ကျိုးချင်းဖန်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "မေးစရာလား။ ခင်ဗျား ဘာတွေများ မေးစရာရှိလို့လဲ"
ဒုန်းရှင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကိုကျော်ကာ ယီချီဆေးဆိုင်၏ အဝင်ဝသို့လျှောက်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ကျိုးချင်းဖန်လည်း အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှလိုက်သွားပြီး တန်းစီစောင့်နေသူများကို တောင်းပန်စကားဆိုရသည်။ "ခွင့်လွှတ်ကြပါဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့က ဆေးခန်းပြဖို့လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ မေးစရာလေးရှိလို့ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ"
ဆိုင်အတွင်းတွင် လူအလွန်အကျွံ မပြည့်ကျပ်နေပေ။ တစ်ဖက်တွင် ဆေးသေတ္တာများရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆရာဝန်များ လူနာကိုကြည့်ရှုနေသည့် စားပွဲနှစ်ခုရှိသည်။ ဆေးဖော်စပ်သူလေးများမှာ ဆေးညွှန်းများပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ငြိမ်သက်ကာ စနစ်တကျရှိလှသည်။
သူတို့ကို အရင်ဆုံးသတိထားမိသူမှာ ကောင်တာနောက်ကွယ်တွင် ဆေးထုပ်ပြင်ဆင်နေသည့် ဆေးဖော်စပ်သူကလေးငယ်တစ်ဦးပင်။ သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများနှင့် မျက်လုံးကြည်လင်သူဖြစ်ကာ ကောင်တာသို့ရောက်ရန် ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ကလေးငယ်က တည်ငြိမ်စွာမေးသည်။ "ဆေးခန်းပြချင်ရင် အပြင်မှာတန်းစီရမှာနော်"
ဒုန်းရှင်းမှာ ကလေးငယ်၏အသက်အရွယ်ကိုကြည့်၍ အထင်မသေးပေ။ သူသည် ပြုံး၍ယဉ်ကျေးစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ နည်းနည်းလွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့က ဆေးဝါးတောင်ကြားအကြောင်း မေးမြန်းစရာရှိလို့ပါ"
"ဆေးဝါးတောင်ကြားလား" ကျိုးချင်းဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဒုန်းရှင်းဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အဖော်တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လောက်အထိလျှို့ဝှက်ထားခဲ့သလဲဟု တွေးမိသည်။
သို့သော် ကလေးငယ်မှာ သူကိုင်ထားသည့်ဆေးထုပ်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်ချလိုက်သည်။ "ဆေးဝါးတောင်ကြားအကြောင်း မေးမလို့လား။ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းကို ပြောတာမလား။ သတင်းတွေက အများအားဖြင့်မှန်ပါတယ်။ သူတို့က အခုကျောင်းသားတွေ လက်ခံနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က..."
ဆေးဝါးတောင်ကြား ကျောင်းအုပ်ကြီး၏တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျူးလင်သည် သူတို့ဂိုဏ်းမှာ ကျောင်းအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး နန်းတော်ကသိမ်းယူလိမ့်မည်ဟု ကြားသိရချိန်တွင် မကျေနပ်သည်ထက် အံ့အားသင့်မှုကပိုများနေခဲ့သည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏သဘာဝအတိုင်း သိလိုစိတ်ပြင်းပြသူဖြစ်ရာ မြို့၏အခမဲ့ဆေးခန်းတွင် ကူညီပေးနိုင်မည်ဟုသိရသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် ဆရာဖြစ်သူထံသတင်းပို့ပြီး လက်တွေ့အတွေ့အကြုံရရန် ယူပူဖန်နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆူညံလှုပ်ရှားနေသောမြို့ကြီးမှာ ဝေးလံသည့်တောင်ကြားထက် သူ့အတွက်ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းနေသည်။ သူသည် ယီချီဆေးဆိုင်တွင် နေသားကျနေပြီး ဒေါက်တာယူကိုကူညီရင်း ကျောင်း၏တိုးတက်မှုများကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်း တည်ထောင်ခြင်းမှာ လူသိရှင်ကြားဖြစ်နေသောကြောင့် ကျူးလင်သည် မြို့သူမြို့သားများ အကြောင်းစုံပြောနေသည်ကို မကြာခဏကြားရသည်။ ကျောင်းကိုအစိုးရက ဖွင့်လှစ်ထားပြီး နန်းတော်မှဆရာဝန်များက သင်ကြားပေးသည်ဟု ပြောကြသည်။ သင်တန်းသားသုံးမျိုးလက်ခံပြီး ဆေးပညာတတ်ကျွမ်းပြီးသားသူများ၊ စာတတ်ပြီး သင်ယူလိုသူများနှင့် အသက် ၃ နှစ်မှ ၇ နှစ်ကြား ကလေးငယ်များဖြစ်သည်။
လူအများ အံ့အားအသင့်ဆုံးအချက်မှာ ကျောင်းကအခမဲ့ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ၇ နှစ်ကြာသင်ကြားပေးမည်ဖြစ်ပြီး အစားအသောက်၊ နေထိုင်စရာနှင့် တစ်နှစ်လျှင် အဝတ်အစားနှစ်စုံပါ ပေးမည်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည့် သာမန်ပြည်သူများအတွက်တော့ ဤအရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လွန်း၍ မယုံနိုင်စရာဖြစ်နေသည်။
များစွာသောသူတို့မှာ ဒါကလှည့်ကွက်လားဟု စိုးရိမ်နေကြသည်။ အကယ်၍ အစိုးရက တကယ်ဖွင့်တာဆိုလျှင် မြို့ထဲတွင် တရားဝင်ကြေညာချက်ဘာကြောင့် မကပ်ထားရသနည်း။
ကောလာဟလများရှိသော်လည်း အမှန်တရားကိုသိလို၍ ယီချီဆေးဆိုင်သို့ လာရောက်သူများပြားသည်။ ကျူးလင်မှာ ထိုသို့သောမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရသည်မှာ နေသားကျနေပြီဖြစ်သည်။
"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရတာ ပညာတတ်တွေလိုပဲ" ကျူးလင်က ဆေးဝါးများကို ပြန်စီရင်းပြောသည်။ "အကယ်၍ ဆေးပညာသင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆေးဝါးတောင်ကြားကို သွားဖို့ကြိုးစားကြည့်ပါလား"
ဒုန်းရှင်းက လက်အုပ်ချီ၍ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေး။ ကျွန်တော်တို့က မြို့တော်ကနေလာတာပါ။ ပညာသင်ဖို့လာတာမဟုတ်ပါဘူး၊ အသိမိတ်ဆွေဟောင်းတချို့ကို လာရှာတာပါ"
"မြို့တော်ကနေလား" ကျူးလင်ခဏရပ်သွားပြီး စိတ်ဝင်တစားမော့ကြည့်သည်။ "နန်းတော်ဆေးပညာဌာနက လူတွေကို ရှာနေတာလား"
ဒုန်းရှင်းက တည်ငြိမ်စွာပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"