314

အခန်း ၃၁၄

ဝေယွီ ခေါ်ယူလိုက်သည့် ထိုလူ ဒုံရှန့်ကရော ယခု ဘယ်ရောက်နေသနည်း။

သူသည် ဟူကျိုး တွင် ရှိနေသည်။

ဧကရာဇ် နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် မိမိလျှောက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်လိုက်ချိန်မှစ၍ ဒုံရှန့်သည် မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ ဇိုးချင်းဖန်းနှင့်အတူ သူတို့၏ "ခရီးစဉ်" ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်ခွင် လှည့်လည်ကာ ဥပဒေ၏ အသုံးချပုံကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လေ့လာရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့် တာဝန်သိအရာရှိများပီပီ သူတို့သည် ရင်ဆိုင်ရမည့် စိန်ခေါ်မှုများကို ကိုယ်စားပြုသည့် နေရာဒေသများကို သွားရောက်လေ့လာရန် သဘာဝကျကျပင် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင်မူ အတွေ့အကြုံနုနယ်သူများပီပီ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံးနှင့် သင်္ကေတဖြစ်ဖွယ် အကောင်းဆုံး နေရာများကိုသာ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လက်တွေ့ဘဝတွင် အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာလေ့မရှိမှန်း သူတို့ မကြာမီပင် သိလိုက်ရသည်။ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် အစီအစဉ်များမှာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပျက်ပြားသွားတတ်ပြီး တရားမဲ့မှုများ ရှိနေသည့်နေရာတိုင်းသို့ သူတို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူတို့သည် အုပ်ချုပ်ရေးဌာန (Censorate) အောက်တွင် ရုံးထိုင်နေမည့်အစား ခရီးလှည့်လည်ရသည့် ထူးခြားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် အုပ်ချုပ်ရေးဌာန၏ အမြင့်ဆုံးအာဏာပိုင်များမှလွဲ၍ ဒုံရှန့်နှင့် ဇိုးချင်းဖန်းတို့ ဘာလုပ်နေကြသည်ကို မည်သူမျှ အမှန်တကယ် မသိကြပေ။ အများဆုံးအနေဖြင့် သူတို့၏ အမည်စာရင်းကိုသာ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနတွင် ထည့်သွင်းထားပြီး အသေးစိတ်စောင့်ကြည့်သူ မရှိပါက သူတို့မှာ အရိပ်ယောင်မျှသာ ရှိနေကြသည်။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ အမြဲတစေ ရွေ့လျားနေရမည်ဖြစ်၍ မိသားစုများကို ခေါ်မလာခဲ့ကြပေ။ အရေးအကြောင်းရှိပါက ကူညီပေးနိုင်မည့် စွမ်းရည်ရှိသော လူငယ်အစေခံတစ်ဦးစီကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဒုံရှန့်နှင့် ဇိုးချင်းဖန်းတို့ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ဧကရာဇ် နှင့် နဝမမင်းသားတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အားဖြည့်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ပထမဆုံးပန်းတိုင်မှာ ဟူကျိုး ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဤနေရာကို ရွေးချယ်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ နဝမမင်းသားသည် ထိုနေရာတွင် ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းများကို မကြာသေးမီကပင် ဝေငှပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘေးဒုက္ခပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလုပ်ငန်းများကို မည်သို့ဆောင်ရွက်သည်ကို လေ့လာရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဟူကျိုး တွင် ခရီးစဉ်တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေခဲ့သည်မှာ တစ်လခွဲခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရိုးသားစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော ရွာငယ်လေးများနှင့် လူစည်ကားသည့် မြို့ငယ်လေးများကို ဖြတ်သန်းရင်း ရွာသူရွာသားများ လမ်းများပြုပြင်နေပုံ၊ အိမ်များ ပြန်လည်ဆောက်လုပ်နေပုံတို့ကို လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် မြို့ပြတံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် စိုက်ထူထားသည့်၊ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများကို ဂုဏ်ပြုသည့် "ကျေးဇူးတရား ကျောက်တိုင်" ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတွေးပွားစရာ နေရာများစွာ ရှိနေသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ဒေသခံများနှင့် စကားပြောဆိုသည့်အခါ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ကောင်းမွန်သော သက်ရောက်မှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပြည်သူများ၏ ကျေးဇူးတင်စကားများမှာ စစ်မှန်လွန်းလှပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည်။

ချန်နယ်နယ်မြေ (Qian Commandery) မြို့ပြင်တွင် ဒုံရှန့်သည် လူစည်ကားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်၌ ရပ်နေရင်း ကြီးမားလှသည့် ကျောက်တိုင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေသည်။

ထိုကျောက်တိုင်မှာ အမြင့်ဆယ်ပေ၊ အကျယ်ခြောက်ပေခန့်ရှိသည့် ခိုင်ခံ့သော ကျောက်နက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်ကို ချောမွေ့နေအောင် သွေးထားပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပန်းပုလက်ရာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် အမည်စာရင်းများပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် အလှူငွေထည့်ဝင်ခဲ့သူများကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် နန်းတော်မှ ချမှတ်ထားသည့် "ကျေးဇူးတရား ကျောက်တိုင်" ဖြစ်သည်။ ဖြတ်သန်းသွားလာသူတိုင်းနီးပါးသည် ထိုကျောက်တိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်သွားကြသည်။ အချို့မှာ မနာလိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့်၊ အချို့မှာမူ နက်ရှိုင်းစွာ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အစိုးရမှ တရားဝင်သတ်မှတ်ထားသည့် ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် မိမိနာမည်ပါဝင်ခြင်းမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဂုဏ်ယူရမည့် အောင်မြင်မှုတစ်ခုဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

မည်သူက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။

ဇိုးချင်းဖန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အံ့ဩတကြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာ တွေ့ရတဲ့ စတုတ္ထမြောက် ကျေးဇူးတရား ကျောက်တိုင်ပဲ။ ဒီတစ်ခုက တခြားဟာတွေထက် ပိုကြီးနေတယ်။ ချန်နယ်နယ်မြေက လူတွေက အလှူအတန်း ရက်ရောကြပုံရတယ်"

ဒုံရှန့်က ထောက်ခံခြင်း၊ ငြင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ "ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။

အကယ်၍ မင်းသား၏ အကြံပေးချက်သာ မပါဝင်ခဲ့ပါက ဤလူများသည် ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများကို ဤမျှ ရက်ရက်ရောရော လှူဒါန်းကြပါ့မလား။ အများစုမှာ ခဏတာ ဂုဏ်သတင်းအတွက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်မှာ မာနအတွက်လား၊ စစ်မှန်သော ကရုဏာအတွက်လားဆိုသည်ကို မခွဲခြားဘဲ ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ အမည်များသည် လက်တွေ့ကျသော အလှူဒါနများပင် ဖြစ်သည်။ ပညာရှိတစ်ယောက်သည် စိတ်ရင်းကို မကြည့်ဘဲ လုပ်ရပ်ကိုသာ ကြည့်ရသည်။ ဤလောကတွင် အပြစ်အနာအဆာကင်းသူ မရှိသကဲ့သို့ အချို့အရာများကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ကျောက်တိုင်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရေးထိုးထားသည့် အမည်မှာ ကျန်အမည်များထက် သိသိသာသာ ကြီးမားနေသည်။ ဇိုးချင်းဖန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အကြီးမားဆုံးသော အရွယ်အစား ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်စိမှုန်တတ်သူဖြစ်၍ အဝေးမှနေ၍ မမြင်ရသဖြင့် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ မျက်စိကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနာမည်ကတော့..."

ထိုစာလုံးနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဇိုးချင်းဖန်းမှာ ရယ်မောမိတော့သည်။ သူသည် ဒုံရှန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကို ဒုံ၊ မြန်မြန်လာကြည့်ပါဦး။ ပထမဆုံးနာမည်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"

ဒုံရှန့်မှာမူ နေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း သူ၏ အပေါင်းအပါကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဇိုးချင်းဖန်း၏ မျက်စိမှုန်နေရုံမျှနှင့် သူပါ မျက်စိမှုန်နေသည်ဟု မမှတ်ယူသင့်ပေ။ ဒုံရှန့်သည် သူရပ်နေသည့်နေရာမှပင် ထိုစာလုံးများကို အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။

ပထမတန်းတွင် ရေးထိုးထားသည့် စာလုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ - *ဝမ်ကျိုး* ဖြစ်သည်။

ထိုနာမည်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။ အကယ်၍ ထိုနာမည်ကို တခြားနေရာတွင် ကြားခဲ့ရပါက ဒုံရှန့်တစ်ယောက် ဤမျှ စိတ်မအေးမဖြစ် ဖြစ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နဝမမင်းသားသည် သူ့ကို လှည့်စားရန်အတွက် ထိုနာမည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟူကျိုး၊ ချန်နယ်နယ်မြေ - ဤနေရာများသည် နဝမမင်းသား ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည့် နေရာများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသည့် *ဝမ်ကျိုး* ဆိုသည်မှာ မင်းသားကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဒုံရှန့်တွင် သံသယဝင်စရာ မရှိတော့ပေ။

လှည့်စားခံခဲ့ရဖူးသူများတွင် ထူးဆန်းသော အာရုံခံစားမှုမျိုး ရှိတတ်သည်။ ခိုင်လုံသော အထောက်အထား မရှိသော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်က ဤသူမှာ နဝမမင်းသားအစစ် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

မင်းသားသည် အမည်ဝှက်ဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ အလှူငွေများ ပေးလှူခဲ့သည်။ ဒုံရှန့်သည် ထိုအမည်ဝှက်နောက်ကွယ်မှ "မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်" ကို စူးစမ်းလိုခြင်း မရှိသော်လည်း အကြောင်းရင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။ ထိုလှည့်ကွက်ကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် ထိုနာမည်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးသို့ မသွားလိုတော့ပေ။ မုန်းတီးခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနာမည်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးသို့ သွားမိပါက မင်းသား၏ လှည့်စားခြင်းကို ထပ်မံခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

ဇိုးချင်းဖန်းမှာမူ ကျောက်တိုင်အောက်တွင် စကားများနေဆဲဖြစ်သည်။ "ဘယ်သူ့မိသားစုလဲတော့ မသိဘူး။ စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ပြီး ချမ်းသာတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နာမည်ကို ရွေးရတာပါလိမ့်"

သူ၏ အပေါင်းအပါမှာ နဝမမင်းသား၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားနိုင်သည့် မဆင်မခြင် စကားမျိုး ပြောမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဒုံရှန့်သည် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တော်ပါတော့ ညီအစ်ကို ဇိုး။ ဒီကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ ရေးထိုးထားတဲ့သူတွေအားလုံးဟာ အကျပ်အတည်းကာလမှာ နန်းတော်ကို ကူညီခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အဓိကတာဝန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်"

ဇိုးချင်းဖန်းမှာ ငြိမ်ကျသွားသော်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် *ဝမ်ကျိုး* ဆိုသည့် နာမည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော နာမည်များနှင့် မလိုက်ဖက်ဘဲ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ချန်နယ်နယ်မြေက တခြားမြို့တွေထက် ပိုပြီး စည်ကားနေသလိုပဲ"

တံခါးဝတွင် သူတို့ ရပ်နေသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဇိုးချင်းဖန်းသည် လူများစွာ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ အချို့မှာ မကြာသေးမီကမှ ဖျားနာခဲ့ပုံရသော်လည်း သူတို့တွင် ဖျားနာသူများ၌ မရှိသင့်သည့် အသက်ဝင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒုံရှန့်သည် တံခါးမှ ဖြတ်သွားသည့် လူများကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော အတွေးများဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။

"ညီအစ်ကို ဇိုး" သူသည် တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဒေသခံတွေကို နည်းနည်းလောက် မေးမြန်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ နန်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သည် ဤမြို့တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ပြီး တံခါးဝတွင် သူတို့ပေးအပ်ခဲ့သည့် အခမဲ့ဆေးကုသမှုများကို ပြည်သူများက ယနေ့တိုင် ချီးကျူးပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။