ဝေယွီသည် ပညာရှင်ကြီးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ငေးငိုင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဆရာကြီးတို့ခင်ဗျာ... ဆရာကြီးတို့အားလုံးက ပညာတတ်ကြီးတွေ၊ အရည်အချင်းရှိသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သတင်းစာတိုက်ကို စီစဉ်ရာမှာ ဆရာကြီးတို့ရဲ့ အကူအညီကို ရတာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ..."
ဝေယွီသည် စကားပြောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပညာရှင်ကြီးများသည် တွေဝေသွားကြပြီး သူ၏ လေသံကို ရိပ်မိလိုက်ကာ ပြဿနာမှာ အဘယ်နည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။
"ပြဿနာကတော့ သာမန်ပြည်သူတွေက ဒါကို နားမလည်နိုင်တာပါပဲ" ဟု ဝေယွီက စိတ်မကောင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဆရာကြီးတို့ရဲ့ အရေးအသားတွေက အလွန်ကောင်းပါတယ်။ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သာမန်လူအများစုက စာမတတ်ကြပါဘူး။ သူတို့က ပညာရှိတွေရဲ့ တရားဓမ္မတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ ခက်ခဲမှုတွေကို ဆွေးနွေးထားတာကို နားလည်နိုင်စွမ်းရှိရင်တောင်မှ သူတို့က အဲဒါတွေကို ရပ်ပြီး နားထောင်ဖို့ စိတ်ပါပါ့မလား"
သူသည် ရှေ့ကို ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ "မီးဖိုချောင်သုံး ထင်း၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆားကိစ္စတွေနဲ့ လူမှုရေးရာ ကောလာဟလတွေကို ဆွေးနွေးတာက ပညာရှင်တွေ တောင်တန်းတွေ၊ မြစ်ချောင်းတွေ၊ နေနဲ့ လအကြောင်း ပြောနေတာထက် သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ကို ပိုပြီး ထိမိစေပါတယ်"
ဝေယွီသည် သက်ကြီးပညာရှင်တစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက အစိုးရအရာရှိအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူမို့ ကျွန်တော်စားတဲ့ ဆားထက်တောင် လူတွေကို ပိုမြင်ဖူးမှာပါ။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သာမန်ပြည်သူတွေက ပညာရှိတွေရဲ့ 'မွန်မြတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်' လို့ ခေါ်တဲ့အရာတွေကို နားထောင်ဖို့ တကယ်ပဲ စိတ်အားထက်သန်ကြတယ်လို့ ဆရာကြီး အတည်ပြုနိုင်ပါ့မလား"
ထိုပညာရှင်သည် အတည်ပြုခြင်းလည်း မပြု၊ ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မလုပ်ပေ။ သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံများက ထိုကဲ့သို့သော အပေါ်ယံဟန်ဆောင်မှုများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စေခဲ့သည်။ ကိုးမြောက်မင်းသား ဆိုလိုချင်သည်ကို သူ အတိအကျ နားလည်သွားသည်။
မင်းသား၏ စကားလုံးများသည် ပြတ်သားလွန်းသော်လည်း အမှန်တရားနှင့် နီးစပ်သည်။ စာတတ်သူ အရေအတွက်မှာ နည်းပါးလွန်းလှပြီး ဧကရာဇ်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်လောက်အောင် အရည်အချင်းရှိသူများမှာလည်း သာမန်လူတန်းစားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲလှသည်။ ပညာရှင်များက အထွတ်အထိပ်တရားဟု သတ်မှတ်ထားသည့်အရာများသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ သူဌေးအိမ်က ကောလာဟလများနှင့် အရှုပ်တော်ပုံများလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပေ။
ပညာရှင်သည် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ကိုးမြောက်မင်းသား၏ အဓိကအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ရိုသေစွာဖြင့် "အရှင်မင်းသား ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို လူတိုင်း နားလည်လွယ်ပြီး ရိုးရှင်းအောင် ရေးသားရမယ်လို့ ပြောတာလားခင်ဗျာ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"ဒါတင်မကသေးဘူး"
ဝေယွီသည် သူ့ကို အားပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပဉ္စမမင်းသားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ပဉ္စမအစ်ကို၊ သတင်းစာ... တစ်စောင်လောက် ယူပေးပါဦး"
လက်ရှိ ချဉ်းကပ်ပုံ၏ အားနည်းချက်များကို သရုပ်ပြရန်အတွက် ဝေယွီသည် နောက်ဆုံးရ အကြမ်းဖျင်းမူကြမ်းများကို ယူလာပေးရန် ပဉ္စမမင်းသားကို တောင်းဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ အစေခံတစ်ဦးက စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူလာပေးသည်။ ဝေယွီသည် ထိုစာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ *ဇာတ်လမ်းသတင်း* ဖြစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ခေါင်းစဉ်များဖြင့် ရေးသားထားသည့် စာစောင်ဖြစ်သည်။
သူသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ပညာရှင်များကို အနားသို့ လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဆရာကြီးတို့၊ အနားကို တိုးလာကြပါ။ ဒီ *ဇာတ်လမ်းသတင်း* ကို သာမန်ပြည်သူတွေ ဝယ်ယူချင်စိတ်ပေါက်လာအောင် ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရှင်းပြပေးမယ်!"
ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ဤစာစောင်ကို ရေးသားသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ မိမိ၏ လက်ရာကို ဝေဖန်ခံရသည်မှာ တစ်မျိုးဆိုသော်လည်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များရှေ့တွင် အရှင်မင်းသားက မိမိအား မကောင်းသော နမူနာအဖြစ် လက်ညှိုးထိုးပြခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီကမူ ထိုတင်းမာမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ စာရေးသူများ စုရုံးရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် အကြောင်းအရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဝေဖန်ချက်များကို စတင်ရှင်းပြသည်။
"ဆရာကြီးတို့ခင်ဗျာ၊ ဒါက လူကြိုက်များတဲ့ စာပေအမျိုးအစားတစ်ခုပါ။ ဒါကို ဘယ်လိုကောင်းအောင် ရေးမလဲဆိုတာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ပထမဆုံး ခေါင်းစဉ်ကို ကြည့်ပါ၊ ဒုတိယကတော့ အကြောင်းအရာပါ။ ဒီတစ်စောင်မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ ပါပါတယ်။ ဆရာကြီးတို့ ခေါင်းစဉ်ကို ကြည့်ကြပါ။ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေသလား"
ပညာရှင်များသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြည့်ကြသည်။ ခေါင်းစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားသော အရာရှိတစ်ဦးက အမှုတစ်ခုကို ဖြေရှင်းသည့် ပုံမှန်ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာ ဘာပြဿနာမှ မတွေ့ကြပေ။ မည်သူက ရေးသည်ကို သိထားကြသဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်း အချင်းချင်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စာရေးသူမှာမူ ဘာအမူအရာမျှမပြဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ပဉ္စမမင်းသားမှာလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ဒီခေါင်းစဉ်မှာ ဘာများ မှားနေလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ဝေယွီက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ပဉ္စမအစ်ကို၊ ဒါကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အစ်ကို့စိတ်ထဲမှာ ပထမဆုံး ပေါ်လာတာက ဘာလဲ။ ဇာတ်လမ်းက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာ ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလား။ ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား"
ပဉ္စမမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ၊ ထင်မိပါတယ်။ နာမည်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒါဟာ တရားစီရင်ရေးအကြောင်းပဲဆိုတာ သိသာနေတာကိုး"
"အတိအကျပါပဲ။ စာဖတ်သူကို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လုံး ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိစေတဲ့ ခေါင်းစဉ်ဆိုတာ ပျင်းစရာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို မနှိုးဆွနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဖမ်းစားနိုင်မှု လိုအပ်ပါတယ်"
ဝေယွီသည် တာဝန်ရှိသည့် ပညာရှင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိပါတယ်၊ စာရေးသားပုံလည်း ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အကြောင်းအရာကို ဒီမှာရှိတဲ့သူအားလုံးကို မျှဝေပေးလို့ ရမလား"
ထိုအရာရှိသည် အထက်လူကြီး၏ ဖိအားပေးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို စတင်ပြောပြသည်။
ဇာတ်လမ်းမှာ တိုတောင်းသော်လည်း ဒရမ်မာဆန်လှသည်။ ရာဇဝတ်မှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ မိသားစု သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ရွာဓလေ့တို့ကို ရောနှောထားပြီး ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ စစ်ပွဲအတွင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသည့် မုဆိုးမလေးတစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းသေဆုံးပြီးမှ မွေးဖွားလာသည့် သားလေးတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးနောက် အကြွေးနွံနစ်နေသည့် ဦးလေးဖြစ်သူက သူမအား အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ ခြောက်နှစ်အရွယ် ရောက်လာသောအခါ ဦးလေးဖြစ်သူက အကြွေးဆပ်ရန်အတွက် ကလေးမလေးကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ ရောင်းစားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မုဆိုးမလေးသည် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ အဘိုးအိုဝမ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ထိုသူအား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အလောင်းကို တွေ့ရှိသွားပြီးနောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အဆင့်ဆင့်အပြီးတွင် ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
"ကောင်းတယ်" ဝေယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ့်ဖြစ်ရပ်မှန် အမှုတွဲတွေကနေ ပြန်ရေးထားတာလား"
အရာရှိသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေက ဖြစ်ရပ်မှန်ပါ"
ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဘဝဆိုတာ ခက်ခဲတာပါပဲ" ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းများသည် ပေါက်ကွဲအားကောင်းသလို၊ အလွန်အဖြစ်များသည့် ဖြစ်ရပ်များလည်း ဖြစ်သည်။ စပါးကျီ ပြည့်နေမှသာ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြောနိုင်မည်၊ လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေချိန်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအတွက် နေရာမရှိတော့ပေ။
ဝေယွီသည် လက်ရှိကိစ္စဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ "အကြောင်းအရာက ကောင်းပါတယ်၊ တကယ့်ဘဝထဲက ယူထားတာမို့ ပြည်သူတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ထပ်တူကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ အောင်မြင်မှု မရှိဘူး"
"ဘယ်လိုခေါင်းစဉ်မျိုးက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ" ဟု စာရေးသူက စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းသည်။
ဝေယွီသည် သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မပြောဘဲ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သတင်းစာရှိ မူလခေါင်းစဉ်ဘေးတွင် စာကြောင်းသစ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရေးချလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ ကြည့်ကြပါဦး"
သူသည် သူတို့အား ဖတ်ရှုစေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ အရာရှိသည် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး စာကြောင်းသစ်ကို တိုးတိုးလေး ဖတ်လိုက်သည်။
*"နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ လှပတဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်က အမျိုးသားနှစ်ယောက်နဲ့ ဒါကို လုပ်နေတယ်..."*
ထိုခေါင်းစဉ်ကို ဖတ်လိုက်ရသူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။