သတင်းစာဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်ဆိုလျှင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို မည်သို့ရေးသားရမည်ကို နားလည်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အလွန်အရေးကြီးသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင်။
ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ သည် လူတိုင်းဝင်ရောက်လိုကြသည့် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အခြားသော အစိုးရရာထူးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရာထူးတိုးနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ရုံသာမက၊ ဧကရာဇ်မင်း၏ စာမေးပွဲများကို မကြာခဏ ကျင်းပလေ့ရှိသဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးမှ ထူးချွန်သည့် ပညာရှင်များကို တပည့်အဖြစ် စုဆောင်းရာ ဂိတ်တံခါးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ စာပေအစဉ်အလာနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆက်သွယ်မှုများ ရောယှက်နေခြင်းက ၎င်း၏သြဇာအာဏာကို နယ်ပယ်တိုင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်းသည် အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ပြုခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ထဲတွင် ဗဟုသုတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပညာတတ်များ စုဝေးနေကြသည်ဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ သူလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ သူတို့၏ တောင့်တင်းခက်ထန်နေသော အတွေးအခေါ်များကို ဖွင့်လှစ်ပေးရန်၊ သူတို့အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော တားဆီးမရသည့် တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို ထုတ်လွှတ်ပေးရန်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို လွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားစေရန်သာဖြစ်သည်။
ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် ဝေယွီ အလိုရှိသည်မှာ သူတို့အနေဖြင့် တရားဝင်ပုံစံများ လျှော့ချရေးသားရန်သာဖြစ်သည်။ သာမန်လူများ ဖတ်ရှုနားလည်နိုင်စေရန်အတွက် ရိုးရှင်းပြီး ပုံပြင်ပြောပြသကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ရေးသားစေချင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆောင်းပါးများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောလဟာလများ သို့မဟုတ် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အချက်အလက်များ အနည်းငယ်ပါဝင်လာပါက ပို၍ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှ လူများမှာမူ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသား ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားကြသည်။ သူက သတင်းစာအတွက် မည်သို့ရေးသားရမည်ကို သင်ပေးလိုကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့မှာ ပို၍ပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ ယခင်က ပဉ္စမမင်းသား က သူတို့၏ စာရေးသားမှုများမှာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြောင်း၊ စာဖတ်သူကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သတင်းစာတစ်စောင်ကို ယခင်က မမြင်ဖူးကြသဖြင့် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းမှာ နန်းတွင်းသတင်းလွှာများ၏ ခြောက်ကပ်ပြီး တရားဝင်သော ဘာသာစကားသာ ဖြစ်နေသည်။
ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်ရုံးတော်၏ သတင်းစာဌာန ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ အနာဂတ်တွင် ထုတ်ဝေမည့် သတင်းစာကို ပြည်သူတစ်ရပ်လုံး ဖတ်ရှုကြမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းသည် တိကျခိုင်မာပြီး စနစ်တကျ ရှိရမည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။ အကယ်၍ နန်းတွင်းသတင်းလွှာများ၏ ပုံစံအတိုင်း မလိုက်နာပါက သူတို့ စိတ်ကြိုက်ရေးသားခွင့် ရှိမည်လော။ ထိုသို့တွေးခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။ အကြောင်းမှာ ရှေးထုံးကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် အမှားနည်းနိုင်ပြီး၊ အသစ်အဆန်းကို စမ်းသပ်ရန် ရဲဝံ့သူမှာ နည်းပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရုံးတော်ရှိ အရာရှိများမှာ အထူးသဖြင့် သတိထားကြသည်။ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိပါက ကိုယ်တိုင်အတွက် ပြစ်ဒဏ်မှာ နည်းပါးနိုင်သော်လည်း၊ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ထိခိုက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့ကို ချုပ်တည်းထားစေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ အဖွဲ့ဝင်များ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြပြီး၊ ဝေယွီ နှင့် ပဉ္စမမင်းသား တို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည့် သူတို့အဖွဲ့မှာ အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးကြသည်။
ပဉ္စမမင်းသား သည် ထိုကဲ့သို့သော အခမ်းအနားများဖြင့် ရိုသေခြင်းကို ငြီးငွေ့နေသဖြင့် သတင်းစာအတွက် မူကြမ်းရေးရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည့် ပညာရှင်အနည်းငယ်ကို တိုက်ရိုက်လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဘေးခန်းတစ်ခန်းကို ရှာကြပါ။ ကိုးပါးမြောက်ညီတော်နဲ့ ငါ သတင်းစာအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်ကြပါ။"
ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ တွင် လုပ်ဆောင်ရသည့် အလုပ်များမှာ များသောအားဖြင့် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး စာရေးစာချ အလုပ်များသာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ထိုသူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မကြာသေးမီက ဧကရာဇ် စာမေးပွဲတွင် ဆဋ္ဌမနေရာ ရရှိခဲ့သည့် ထူးချွန်သော ပညာရှင် လုရှိုဟန်ပင် ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များစွာကို ပိုက်လျက် လျှောက်သွားနေသည့် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် ပဉ္စမမင်းသား အား မေးလိုက်သည်။ "ပဉ္စမအစ်ကိုတော်၊ မကြာသေးမီက ဆဋ္ဌမနေရာ ရခဲ့တဲ့ ပညာရှင်ကို မှတ်မိသေးလား။"
ပဉ္စမမင်းသား သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "လုရှိုဟန်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။"
ဝေယွီ သည် လုရှိုဟန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူ အဲဒီဘက်ကို လျှောက်သွားတာ မြင်လိုက်လို့ပါ။ သူလည်း ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ထဲကို ဝင်ရောက်လာတာလား။" ဝေယွီ သည် လုရှိုဟန်ကို အာရုံစိုက်ထားခဲ့ပြီး၊ ရုံးတော်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ ခန့်အပ်မှုများကို လိုက်ပါဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိထားသည်။
"အော်၊ ငါစဉ်းစားကြည့်ရအောင်... ဟုတ်တယ်၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူ့ကို ဟန်လင်းစာဖတ်အရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ထားတာပဲ။"
"ဒါဆိုရင်တော့..." ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကိုလည်း သတင်းစာအတွက် စာရေးခိုင်းရင် ကောင်းမွန်မှာပဲ။ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ စာပေပညာရှင်ကို အကယ်ဒမီထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ စောင့်ခိုင်းထားတာ နှမြောစရာကောင်းတယ်။ သူ့ကို ခေါ်ပြီး မူကြမ်းတွေ ရေးခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။" ပဉ္စမမင်းသား သည် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လွတ်နေသည့် ဘေးခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် စိုးရိမ်နေသည့် ပညာရှင်များကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ပညာရှိအပေါင်းတို့၊ စိတ်မပူကြပါနှင့်။ သင်တို့ကို ခေါ်လာခြင်းမှာ သတင်းစာအတွက် အကြောင်းအရာများ ရေးသားနည်းကို သင်ယူစေလိုခြင်းမှလွဲ၍ အခြားအကြောင်း မရှိပါ။"
ပဉ္စမမင်းသား က ရွေးချယ်လိုက်သည့် ပညာရှင်များမှာ လူငယ်များ မဟုတ်ကြပေ။ ခုနစ်ဦးအနက် လေးဦးမှာ မုတ်ဆိတ်ဖြူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကျန်သုံးဦးမှာလည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝေယွီ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့မှာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြကြပေ။ ယင်းအစား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အသက်အကြီးဆုံးသူက ထရပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုးပါးမြောက်မင်းသား။ ကျွန်ုပ်တို့ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပါမည်။"
ဝေယွီ သည် ပြုံးကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ကြသူတွေ၊ ငါးကျမ်းကို ကောင်းစွာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဆောင်းပါးတွေ ရေးသားခြင်းက ခင်ဗျားတို့အတွက်တော့ အလေ့အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာပါ။ ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာ ဘောပင်ရှိနေမှတော့ ပဉ္စမအစ်ကိုတော်နဲ့ ငါ ဘာလို့ စိတ်မချဘဲ နေပါ့မလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ယခင်က ရေးသားခဲ့တဲ့ သတင်းစာ မူကြမ်းတွေကို ငါ အကုန်ဖတ်ဖူးပါတယ်။ ကောင်းမွန်တယ်လို့ တွေ့ရှိရလို့ပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ဆက်လက် အသုံးပြုချင်တာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။"
သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ပဉ္စမမင်းသား သည် ဝေယွီ ကို အံ့အားသင့်မိသည်။ သူသည် မူကြမ်းတစ်စောင် သို့မဟုတ် နှစ်စောင်ကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပစ်ထားခဲ့ပြီးမှ ယခုမူ အကုန်လုံးကို သေချာဖတ်ခဲ့သယောင် ပြောဆိုနေခြင်းမှာ အတော်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။
စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်သော်လည်း ပဉ္စမမင်းသား သည် ထိုပညာတတ်ကြီးများ၏ မျက်နှာထားများ ပြေလျော့သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချီးမွမ်းခြင်းမှာ ထိရောက်သည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ ပညာတတ်များကို အသိအမှတ်ပြုခံရသည်ဟု ခံစားစေခြင်းမှာ သူတို့ စိတ်ကောက်နေချိန်တွင် ကိုင်တွယ်ရသည်ထက် ပို၍ လွယ်ကူပေသည်။
ကိုးပါးမြောက်မင်းသားထံမှ ချီးမွမ်းစကား ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး အလွန်အမင်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ကြသည်။ "ကိုးပါးမြောက်မင်းသား၊ မင်းသားက ကျွန်ုပ်တို့ကို ချီးမွမ်းလွန်းပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့က ဒီလောက်အထိ ချီးမွမ်းခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။"
ဝေယွီ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က တကယ်ကို နှိမ့်ချကြတာပါ။ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းကပဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ စာပေစွမ်းရည်ကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။ သာမန်လူတွေ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်တဲ့ အဆင့်ပါ။"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."
သူတို့ကို ချီးမွမ်းနေရင်းဖြင့် ဝေယွီ သည် သူတို့ စိတ်အေးသွားပြီး ပြုံးလာသည်အထိ ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ဟာ နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူအတွက် သစ္စာရှိတဲ့ အရာရှိကြီးတွေပါ။ သတင်းစာကို ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်လိုတဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆန္ဒဟာ ပဉ္စမမင်းသားရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ပြည်သူတွေ မမှန်ကန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကြောင့် လမ်းလွဲသွားမှာကို ခင်ဗျားတို့ မလိုလားကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ရေးသားတဲ့အခါမှာလည်း သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ရေးသားကြတာပါ။ ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ပညာရှင်တွေတောင် ရပ်တန့်ပြီး အံ့သြချီးကျူးရမယ့် ဆောင်းပါးတွေကို ဖန်တီးနိုင်မှာပါ!"
ထိုစကားများ... ပဉ္စမမင်းသား သည် တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ ထိုပညာတတ်ကြီးများ၏ မျက်နှာကို မကြည့်မိစေရန် ဂရုစိုက်နေရသည်။
ပညာတတ်ကြီးများအတွက်မူ သူတို့မှာ အနေရခက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေကြသည်။ ကိုးပါးမြောက်မင်းသား၏ ထိုမျှလောက်သော ချီးမွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် မင်းသားထင်သလောက် စဉ်းစားပြီး မရေးသားခဲ့မိကြောင်း ဝန်ခံရန် မျက်နှာမရှိတော့ပေ။ "သစ္စာရှိတဲ့ အရာရှိကြီးများ" ဟူသည့် စကားလုံးမှာ လက်ခံနိုင်သေးသော်လည်း၊ ပြည်သူတွေ လမ်းလွဲသွားမှာကို မလိုလားဘဲ သေချာစဉ်းစားပြီး ရေးသားသည် ဆိုသည့်အချက်မှာမူ... ဟဲ့၊ သူတို့ကတော့ ဘောပင်ကို ကိုင်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ ရေးသားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်!
သတင်းစာ ထုတ်ဝေပြီးနောက်တွင် ပညာရှင်များက တကယ်တမ်း ရပ်တန့်၍ ဖတ်ရှုကြမည်ဟု တွေးလိုက်မိသောအခါ ထိုအဘိုးကြီးများမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ၏ လူများမှာ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန် ဂရုစိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မူကြမ်းများကို တကယ်တမ်း ဖတ်ရှုကြမည်ဟုသာ သိထားပါက၊ သူတို့ အတော်လေး သေချာစဉ်းစားပြီး ရေးသားခဲ့ကြမည်မှာ အမှန်ပင်။