လီယိုဝမ်ကျိုးနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများ ဇီယန်ကောင်တီရှိ အရာအားလုံးကို အံ့အားသင့်နေချိန်တွင် ဒန်ကျိန်းတယ်နှင့် ဂိုယဂျွန်တို့မှာမူ အခြားတစ်နေရာ၌ သူတို့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ဒန်ကျိန်းတယ်သည် လီယိုဆန်းနှင့် သူ၏အုပ်စုတို့၏ ထူးခြားသောနောက်ခံအကြောင်းကို ဂိုယဂျွန်ထံမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။ သူသိသမျှကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။
"သူတို့က မဟာဝေနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကနေ လာကြတာပေါ့" ဟု ဂိုယဂျွန်က တွေးတောရင်း ပြောသည်။ "တကယ်လို့ သူတို့ဟာ မဟာဝေနိုင်ငံတော်ရဲ့ နန်းတော်ကနေ စေလွှတ်လိုက်တာဆိုရင် ဒီကိစ္စကို အရှင်သခင်ထံ တင်ပြသင့်တယ်"
အရှင်သခင်ကို အကြောင်းကြားရမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာမှာ ထိုအချိန်အတောအတွင်း ဟဲ့အန်း နှင့် ကျန်လူများကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ နန်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များတွင် ဒန်ကျိန်းတယ်သည် ကိုးပါးမြောက် အရှင်သခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်သလို ဂိုယဂျွန်၏ အမြင်ကိုလည်း သိလိုနေသည်။
"မဒမ်ဂို" ဟု ဒန်ကျိန်းတယ်က မေးလိုက်သည်။ "မဒမ်အမြင်အရဆိုရင် လာမယ့်ရက်တွေမှာ ဟဲ့အန်း၊ လီယိုဆန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သင့်မလဲ။ သူတို့ဟာ စက်ရုံရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်"
ဂိုယဂျွန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မြို့တော်ကနေ အတူလိုက်ပါလာတဲ့ လူငယ်သခင်နှစ်ယောက်လည်း ပါတယ်လို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"
ဒန်ကျိန်းတယ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း တွေးတောကာ ပြောသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က အရှင်သခင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပါ။ အရှင်သခင် စီစဉ်ပေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်လာကြတာလို့ ထင်ရတယ်။ အဲဒီလူငယ်နှစ်ယောက် ဘာကြောင့် ကုန်သည်များအဖွဲ့ချုပ်နဲ့ လိုက်ပါဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် အတိအကျ မသိဘူး"
ဂိုယဂျွန်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မအမြင်အရတော့ လီယိုဆန်းတို့အုပ်စုအတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ဥက္ကဋ္ဌဒန်"
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ သိမ်မွေ့သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒန်ကျိန်းတယ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မဒမ်ဂို ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီလူငယ်သခင်နှစ်ယောက်က ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ခရီးနှင်လာပြီးတော့ မဟာဝေနိုင်ငံက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပေါင်းသင်းရတာကို သဘာဝကျကျပဲ ပျော်ရွှင်ကြမှာပါ"
နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရှန်ဟုန်းနှင့် ဖူဂျီရှန်းတို့၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အရှင်သခင်၏ အတွင်းလူများ ဖြစ်ကြသည်။ အရှင်သခင်အတွက် အလုပ်လုပ်နေသူများထဲတွင် အသုံးမဝင်သူဟူ၍ ရှိပါမည်လော။ ယီကျိုး တွင် ရှိနေရမည့်ကိစ္စများကို ထားခဲ့ပြီး လီယိုဆန်းတို့အုပ်စုကို လိုက်ပါစောင့်ကြည့်ရန် လမ်းကြောင်းလွှဲလာခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။
တကယ်ပင်၊ သူတို့သည် မြို့တော်မှ လူငယ်သခင်များ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။
သို့သော် ထို "ဉာဏ်ကောင်း" သော လူငယ်နှစ်ယောက် တကယ်တမ်း ဘာလုပ်နေကြသနည်း။
သူတို့သည် ဂိုယဂျွန်နှင့် ဒန်ကျိန်းတယ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စီးစေခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး အကဲခတ်နိုင်စွမ်းရှိသူများအဖြစ် ပုံရိပ်ကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကုန်သည်များအဖွဲ့ချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ ပထမနေ့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သည်မှလွဲ၍ သူတို့သည် လီယိုဆန်းနောက်သို့ အရိပ်ပမာ လိုက်ပါနေကြသည်။
ထိုသို့ အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခြင်းသည် သူလျှိုလုပ်ခြင်းကို ဟန့်တားရန်မဟုတ်လျှင် အခြားဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဒန်ကျိန်းတယ်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။ *ကောင်းပြီ* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ *ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေပါစေ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး*
***
ဒန်ကျိန်းတယ်၏ စာကို လက်ခံရရှိသည့်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် သူ၏နေအိမ်၌ ပဉ္စမမင်းသား၏ စကားများကို နားထောင်နေရသည်။
"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! သတင်းစာတိုက်ဆိုတာ မင်းအကြံဉာဏ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် မလုပ်ချင်လို့ ငါ့ဆီ တာဝန်ကို ပစ်ချထားတာ။ အဲဒါ မင်းအမှားပဲ! မင်းက မင်းရဲ့ ပဉ္စမမင်းသားကို ဆက်ဆံတာ အရမ်းဆိုးတယ်၊ အဲဒါကို ငါ လက်ခံပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီသတင်းစာကို ဘယ်လိုထုတ်ရမလဲဆိုတာ မင်းပြောပြရမယ်! မဟုတ်ရင် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ က လူတွေ ရေးဆွဲထားတဲ့ ဒီမူကြမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး!"
သတင်းစာပုံစံမူကြမ်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပဉ္စမမင်းသား က ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် နေကြာစေ့များကို ဆက်လက်ခွံခွာရင်း သူ၏အစ်ကို ဖြစ်သူ၏ ဒေါသထွက်နေပုံကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။
ခဏမျှ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီးနောက် ပဉ္စမမင်းသား သည် ဝေယွီ ၏ ဂရုမစိုက်သော သဘောထားကို သတိပြုမိသွားပြီး ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်။ "မင်းက နေကြာစေ့တွေပဲ ခွံခွာနေတာလား! ငါက မင်းကို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ပြောနေတာ။ မင်း နားထောင်နေတာလား မဟုတ်ဘူးလား?"
ခွံခွာစရာ နေကြာစေ့ မရှိတော့သည့်အခါ ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးကျန်သည့်အစေ့များကို စားပြီး အခွံများကို ထွေးထုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကြားတယ်၊ ကြားပါတယ်ဗျာ"
*ဒါက ဟဲ့အန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေလိုမျိုး သတင်းစာရဲ့ ပုံစံနဲ့ အကြောင်းအရာ ပြဿနာတွေပဲ မဟုတ်လား?* ဟု ဝေယွီ က တွေးသည်။ *ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးကို သူ့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းထားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?* သူ၏ ပဉ္စမမင်းသားမှာ စိတ်တိုနေပြီး သူ့ကို တမင်သက်သက် လာနှောင့်ယှက်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယဝင်မိသည်။ သူသည် အသေးစိတ် အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးသားပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် အရာအားလုံးကို ခြုံငုံမိအောင် ရေးသားထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဦးနှောက်ရှိသူ မည်သူမဆို နားလည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ တွင် ထိုမျှလောက် အရည်အချင်း မရှိဘူးလား။ သို့ပါလျက်နှင့် သူတို့က သူ့ကို လာရောက်နှောင့်ယှက်နေကြသည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ရှိ လူများမှာ မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို တကယ်ပင် မသိကြပေ။
ပဉ္စမမင်းသား သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "ဒီမူကြမ်းတွေကို ကြည့်စမ်း—အစိုးရရဲ့ ကြေညာချက်တွေလိုပဲ။ စကားလုံးတွေကို အသေးအဖွဲ လိုက်ဖဲ့နေတာတွေ၊ ရှေးဟောင်းစာပေတွေကို ကိုးကားနေတာတွေက နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ရေးဖြေတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ။ ဘယ်သာမန်လူက ဒီလိုဟာတွေကို ဖတ်ချင်မှာလဲ? ဒေသခံ ပုံပြင်ပြောသူတွေတောင် ဒါကို ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်!"
ပဉ္စမမင်းသား သည် ထိုမူကြမ်းများကို သူ၏ မင်းသမီးထံ ပြသခဲ့စဉ်က သူမသည် တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အသုံးမဝင်သော အမှိုက်များဖြစ်ပြီး ထိုပညာတတ် စာပေပညာရှင်များ ရေးသားထားသော ဇာတ်ညွှန်းများထက်ပင် ပိုဆိုးနေသည်။
"သတင်းစာဆိုတာ သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်ပဲ" ဟု မင်းသားက ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုအတွက် အားထုတ်ထားပြီး ပြည်သူတွေက မထောက်ခံဘူးဆိုရင် အဲဒါ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်မှုပဲ! ဒါဟာ လူရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"
ပဉ္စမမင်းသား သည် အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် သိပ်မရှိသော်လည်း တာဝန်ယူထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုသည်။ သူသည် လူရယ်စရာ ဖြစ်လာသည်ကို မလိုလားပေ။ ထို့ပြင် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ရှိ ပညာရှင်များမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်းကိုလည်း ဝန်မခံလိုပေ—အကြောင်းမှာ သူတို့သာ အရည်အချင်းမရှိလျှင် တာဝန်အားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဝေယွီ သည် ဖတ်ရှုရန် တစ်စောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် စနစ်တကျရှိလှသော "အစိုးရကြေညာချက်" ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စာရွက်တစ်မျက်နှာကို ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ဟု ခွဲထားပြီး စာသားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ခေါင်းစဉ်မှာလည်း ပျင်းစရာကောင်းပြီး အကြောင်းအရာမှာ ရှေးဟောင်းစကားလုံးများနှင့် တောင့်တင်းသော စည်းမျဉ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤ "ပုံပြင်သတင်း" သည် ဘာမျှမရှိသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်။ သူသည် ကျန်စာရွက်များကို လှန်လှောကြည့်ရာ ပုံစံနှင့် အကြောင်းအရာများမှာ အားလုံးတူညီနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တင်းကျပ်လွန်းပြီး တီထွင်ဖန်တီးမှု လုံးဝမရှိပေ။
"သတင်းစာတချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ကိုယ်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိတွေလိုမျိုး ရေးဖို့ ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဟု ဝေယွီ က မေးသည်။ "ဘာလို့ ဒီမူကြမ်းတွေအားလုံးက ပုံစံခွက်တစ်ခုတည်းနဲ့ လုပ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ? ပဉ္စမအစ်ကို၊ မင်း ဒါတွေကို ရေးဖို့ လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ငှားထားတာ မဟုတ်ဘူးမလား?"
ပဉ္စမမင်းသား သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "လက်ရေးတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့တွေက မတူညီတဲ့သူတွေဆီက ရေးထားတာ သိသာပါတယ်"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း ကွဲပြားမှုမရှိခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။
"ငါ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ကြားထားခဲ့တယ်" ဟု ပဉ္စမမင်းသား က ညည်းတွားသည်။ "မင်း ငါ့ကိုပေးတဲ့ အစီအစဉ်ကိုလည်း သူတို့ကို ပြခဲ့တယ်၊ ဟဲ့အန်း ဘယ်လိုစီစဉ်ခဲ့တယ်ဆိုတာအထိပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို ကြည့်လိုက်! မင်းသာ ငါ့ကို ဝယ်ခိုင်းရင် ငါတော့ တစ်ပြားမှ သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ပဉ္စမမင်းသမီးတောင် ဒါတွေကို မဖတ်ချင်ဘူး! ငါ ဒါကို ဘယ်လိုပြင်ရမလဲ မသိတော့ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ကို ဘယ်လိုညွှန်ကြားစေချင်တာလဲ?"
ပဉ္စမမင်းသား သည် သဘာဝအတိုင်း အခြားသူများကို ဂရုစိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတစ်ပါးကိုသာ ပင်ပန်းအောင် ခိုင်းစေပြီး အမိန့်ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဆင့်မြင့် အရာရှိများနှင့် ဆက်ဆံနေရပြီး သင့်လျော်သော သတင်းစာတစ်စောင်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အတွက် ပြည်သူများ ငွေပေးဝယ်ယူချင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေရန် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူ တကယ်ပင် မသိပေ။
ဝေယွီ သည် သူ၏အစ်ကို ဖြစ်သူ၏ အခက်အခဲကို နားလည်သွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံ နန်းတော်ရှိ အရာရှိများမှာ အသက်အရွယ်မရွေး မိမိကိုယ်ကို လေ့လာသင်ယူပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်လိုအပ်နေသည်ဟု စိတ်ရင်းအတိုင်း ယုံကြည်မိသည်။
ယခင်က သူသည် စက်မှုဝန်ကြီးဌာနတွင် စာတတ်မြောက်ရေး သင်တန်းကို တက်ရောက်ရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် သူ၏ဖခင်မှာ စာတစ်စောင်ပေးရန် ခရီးရှည်ကြီး ထွက်ခဲ့ရပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလုပ်များနေချိန်တွင် စီးပွားရေးအစီအစဉ်တစ်ခု ရေးသားပေးခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင်လည်း သူ၏ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ စာအုပ်မှာ မပြီးသေးခင်မှာပင် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ က ပြဿနာ ထပ်ရှာနေပြန်သည်။
*အလုပ်တွေက မပြတ်ဘူး* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ *တကယ်ပါပဲ၊ ငါ့လို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်မရှိရင် ဒီနန်းတော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နိုင်မှာလဲ?*
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ငါတို့ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ကို သွားမယ်"
သူသည် ထိုမိုက်မဲသူများကို အရည်အချင်းရှိသော ခေါင်းစဉ်ရေးသားသူများ ဖြစ်လာစေရန် ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးရတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။