ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ အဝတ်အစားများ တင့်တယ်လှပပြီး အမူအရာသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် တစ်ကိုယ်တော် စစ်တုရင်ကစားနေ၏။
ခဏအကြာတွင် အစေခံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။ "သခင်မ၊ ကုန်သည်များအသင်းဆီက သတင်းရောက်လာပါတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ တိန့်ကျိန်းတဲ ပြန်ရောက်လာပါပြီ။"
သူမသည် လက်ချောင်းကြားတွင် ကိုင်ထားသည့် စစ်တုရင်ခဲကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ကွမ်ယားကျွင်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "နောက်ဆုံးတော့လည်း ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့။ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ။"
"သူ အခု ကုန်သည်များအသင်းရဲ့ ရုံးချုပ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌ တိန့်ကျိန်းတဲ ပြန်ရောက်တာနဲ့ လူတိုင်းက သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ အဲဒီမှာ စုရုံးနေကြပါတယ်ခင်ဗျ။"
ကွမ်ယားကျွင်းသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ "မြင်းတွေကို အဆင်သင့်ပြင်ထားပါ။ ငါ ကုန်သည်များအသင်းကို သွားတော့မယ်။"
ဇီယန်ခရိုင်တွင် ခရိုင်ဝန်သစ်ကို မသိသူရှိနိုင်သော်လည်း တိန့်ကျိန်းတဲနှင့် ကွမ်ယားကျွင်းကို မသိသူဟူ၍ မရှိနိုင်ပေ။ ပထမလူမှာ ကုန်သည်များအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယလူမှာမူ ခရိုင်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးနေစဉ်ကာလအတွင်း ပြည်သူတို့၏ စားဝတ်နေရေးကို တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်ပေးခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အရည်အချင်းကို ငြင်းပယ်၍မရပေ။ သို့သော်လည်း နဝမမင်းသား (ပညာရှိမင်းသား) က သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မရပ်တည်ပေးခဲ့ပါက ဇီယန်ပြည်သူတို့သည် သူတို့ကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် လက်ခံကြမည်မဟုတ်ပေ—အထူးသဖြင့် ကွမ်ယားကျွင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် ပို၍ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ "အိမ်ကို ချစ်လျှင် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်က ကျီးကန်းကိုပါ ချစ်သည်" ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကွမ်ယားကျွင်းသည် တရားဝင် ရာထူးအမည်ခံ မရှိသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စက်ရုံအားလုံးကို သူမကပင် စီမံခန့်ခွဲနေရသည်။ ခရိုင်ဝန်သစ်သည် ဇီယန်ခရိုင်သို့ မလာရောက်မီ ကြိုတင်လေ့လာခဲ့ရာ နဝမမင်းသား၏ လက်အောက်တွင် သူမ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် ယခင်ခရိုင်ဝန် ဟူယုန်လက်ထက်ကတည်းက တရားဝင်ကိစ္စရပ်များကို သူမ တာဝန်ယူခဲ့ဖူးကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကွမ်ယားကျွင်းကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် မလိုအပ်ဘဲ ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ နဝမမင်းသားက သူမကို အစိုးရကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခွင့်ပေးထားပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံမှလည်း အပြစ်ပေးခံရခြင်းမရှိသည့်အချက်သည် မင်းသားရော၊ ကွမ်ယားကျွင်းပါ မည်မျှအရေးပါကြောင်း သက်သေပြနေသည်ကို သူ နားလည်ထားသည်။
သူမသာ အမျိုးသမီးမဟုတ်ပါက နဝမမင်းသားသည် သူမကို အစိုးရရုံးတွင် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ထားမည်ဟုပင် သူ ထင်မိသည်။ တရားဝင်ရာထူးများအတွက် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လိုအပ်သော်လည်း လှူဒါန်းငွေများပေးကာ အရေးပါသည့် နေရာများကို ရယူနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းများ ရှိသေးသည်။ အချို့က သူမ၏ ကျား/မ ကွဲပြားမှုကြောင့် အရာရှိဖြစ်ခွင့်မရသည်ကို နှမြောတသ ပြောဆိုကြသော်လည်း ဝေယွီတစ်ဦးတည်းသာ အမှန်တရားကို သိသည်။ သူသည် ထူးချွန်သည့် နိုင်ငံရေးပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူမကို အလဟဿဖြစ်စေမည်မဟုတ်ပေ။ အချိန်ရှိပါသေးသည်၊ သူသည် လောက၏ အမြင်ကျယ်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
***
တိန့်ကျိန်းတဲ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကုန်သည်များအသင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ မဟာလျန်နိုင်ငံသို့ သံတမန်ခရီးစဉ်၏ ရလဒ်များ—အမြတ်ရခဲ့သလား၊ အရှုံးပေါ်ခဲ့သလား၊ မဟာလျန်တွင် ကုန်ဈေးနှုန်းများ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ထိုနိုင်ငံ၏ နန်းတော်က မည်မျှတင်းကျပ်သနည်း—တို့ကို သိလို၍ လူတိုင်း စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေဖြင့် အသင်းဝင်များအား ဤအကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြရန် တိန့်ကျိန်းတဲတွင် တာဝန်ရှိသော်လည်း သူသည် ဦးစွာ အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။
ရုံးချုပ်မှာ ငါးဆင့်ပါဝင်သည့် ခြံဝင်းဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ် အဆောက်အအုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တိန့်ကျိန်းတဲ၏ နေအိမ်မှာ ထိုနေရာတွင် တည်ရှိသည်။ ခရီးလွန်ပြီးနောက် ခြောက်လကျော်ကြာမှ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် အရေးတကြီးကိစ္စများမှာ ပုံနေပြီး ရှန်းဟုန်နှင့် လျိုဝမ်ကျိုးတို့ကဲ့သို့သော အဖော်များအတွက် နေရာထိုင်ခင်းစီစဉ်ပေးရန် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများထံ လွှဲအပ်လိုက်ရသည်။
ရှန်းဟုန်နှင့် ဖူကျိရှန်တို့မှာမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်သော်လည်း လျိုဝမ်ကျိုးနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဇီယန်ခရိုင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ၎င်းမှာ မဟာဝေနိုင်ငံ သို့မဟုတ် မဟာလျန်နိုင်ငံတို့ရှိ မြို့ကြီးများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားဆန်းသစ်ပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသဖြင့် မျက်စိပွင့်သွားစေသည်။
တိန့်ကျိန်းတဲသည် သူတို့၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို မကန့်သတ်ထားပေ။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် ကောင်းမွန်စွာ လေ့လာကြည့်ရှုလိုသဖြင့် အသင်းမှ စီစဉ်ပေးသည့် နေရာတွင် မနေဘဲ ကိုယ်ပိုင်အင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လမ်းမများ၊ လမ်းကြားများတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျင်းပနေသည့် ကံစမ်းမဲပွဲများ၊ ကွင်းပစ်ကစားနည်းများကို ကြည့်ရှုကာ အသင်းဝင်သစ်များ ခေါ်ယူနေသည့် ဒေသခံတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို နားထောင်ကြသည်။
လျိုဝမ်ကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို အံ့ဩနေ၏—ပြသထားသည့် အရည်အသွေးမြင့်ပြီး အဆင်ပြေသည့် ကုန်ပစ္စည်းများသာမက ကုန်သည်တို့၏ ထူးဆန်းပြီး ထိရောက်သည့် အရောင်းနည်းဗျူဟာများကိုပါ သူ အံ့အားသင့်နေသည်။
"မယုံနိုင်စရာပဲ၊ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ" ဟု သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
အဓိကနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် လျိုဝမ်ကျိုးသည် လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ စည်ကားနေသည့် အဝင်ဝကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် တန်ဖိုးရှိလှသည်ဟု သူခံစားရသည်။ သူ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူများက ကုန်သည်များအသင်းအကြောင်း ပြောတိုင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုကြပြီး ၎င်းကို တည်ထောင်သူ နဝမမင်းသားအကြောင်း ပြောလျှင် အလွန်အမင်း လေးစားမှုပြသကြသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ ဤသို့သော နေရာကို လာရောက်ကြည့်ရှုပြီးနောက် မည်သူကများ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ မဟာလျန်နိုင်ငံသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူပင်လျှင် နဝမမင်းသားအပေါ် လေးစားမှုများ တိုးပွားလာသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စည်ကားသည့် ကုန်သွယ်မှုဗဟိုချက်တစ်ခုသည် ဒုက္ခရောက်နေသည့် ပြည်သူများစွာအတွက် စားဝတ်နေရေးကို ပံ့ပိုးပေးနေသည်။ ပြည်သူတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်သည့်အခါ မိမိတို့၏ အနာဂတ်ကို လုံခြုံစေသူအား ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး ကျေးဇူးတင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
"ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ပြည်သူများထံမှ အမြတ်ရယူရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း သူတို့၏ မကုန်ခန်းနိုင်သော ကျေးဇူးတင်မှုကို ရရှိနိုင်သည်မှာ—ဤ နဝမမင်းသားတွင် အလွန်နက်နဲသည့် နည်းဗျူဟာများ ရှိနေသည်" ဟု လျိုဝမ်ကျိုး တွေးတောမိသည်။ သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နဝမမင်းသားသာ ထီးနန်းဆက်ခံပါက မဟာလျန်နိုင်ငံမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရလိမ့်မည်ဟု အလိုလို ခံစားမိသည်။ နိုင်ငံတိုင်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ မိမိအိမ်နီးချင်းနိုင်ငံကို ချစ်ခင်လေးစားမှုခံရသည့် ပညာရှိမင်းတစ်ပါးက အုပ်ချုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လျိုရှန်းသည် ကုန်သည်များအသင်းကို အလေးအနက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ "တတိယသခင်လေး၊ ဒီနေရာက ထူးခြားလွန်းပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းလေးတွေထဲက အတော်များများက ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာတွေချည်းပါပဲ။ တိန့်ကျိန်းတဲက ဒီပစ္စည်းတွေကို မဟာလျန်မှာ မရောင်းတာကိုကြည့်ရင် မဟာဝေက ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားနေတုန်းပဲဆိုတာ သက်သေပြနေတာပါပဲ။"
ဤအချက်မှာ တိန့်ကျိန်းတဲအတွက်မူ မတရားသဖြင့် စွပ်စွဲရာရောက်သည်။ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းမှာ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ ခြောက်လကျော်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သုတေသနဌာနမှ ဓာတုဗေဒပညာရှင်များသည် စာအုပ်များကို ပြင်ဆင်ခြင်း၊ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပစ္စည်းသစ်များ တီထွင်ခြင်းတို့ဖြင့် အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ထက်မြက်သည့် စတုတ္ထမင်းသားက မည်သည့်ကုန်ပစ္စည်းများက သင့်တော်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝေယွီထံ စစ်ဆေးခိုင်းကာ စက်ရုံများသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ပေးသည်။ သိပ္ပံသီအိုရီများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည့် ခေတ်ကာလတွင် ခြောက်လဆိုသည့်အချိန်မှာ ဤရှေ့ဆောင်သူများအတွက် အရာရာကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် လုံလောက်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
ကုန်သည်များအသင်းမှ လူများသည် တီထွင်မှုအသစ်များ ပုံမှန်ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို ကျင့်သားရနေကြသည်။ လမ်းဘေးတွင် မျက်လုံးပြူးနေသည့် "တောသား" များကို မြင်ရသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လျိုဝမ်ကျိုးနှင့် သူ့အဖော်များ လမ်းဘေးတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကင်းလှည့်နေသည့် အစောင့်များက သူတို့ လမ်းပျောက်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြေပုံများကို ကြင်နာစွာ လာရောက်ပေးအပ်ကြသည်။
လျိုဝမ်ကျိုးနှင့် သူ့လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ *ကောင်းပါပေစွ၊ ဤမျှသေးငယ်သည့် ခရိုင်တွင်ပင် အပြင်လူများအတွက် မြေပုံများပင် စီစဉ်ပေးထားသည်တကား!*
သူတို့သည် ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် မည်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် မြင်ကွင်းများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိကြတော့သည်။