ချန်နင်နှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
မြို့တော်မှ လာသည့် ဤလူငယ်မျိုးရိုးမြင့်များအကြောင်း သူသိထားသည်မှာ နည်းပါးလှသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ မင်းသားကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိကြသည်ဟူသောအချက်ကိုသာ သူသိထားပြီး၊ ယခင်က အိမ်တော်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ တွေ့ဆုံဖူးကာ ချန်နင်မှာလည်း ထိုနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသူဖြစ်မှန်း သူသိသည်။
နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ရှန်းဟုန်က မဟာလျန်အကြောင်း မေးမြန်းရန်ပင် မပြင်ရသေးခင် ချန်နင်က တိန့်ကျိန်းတယ်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လှည့်၍ “အဲဒီ လျိုဆန်းဆိုတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ။ သူက ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲကလူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးနော်” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူတို့ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် တည်းခိုခန်းလိပ်စာကို ပေးခဲ့သူမှာ လျိုဆန်းဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ သူတို့ မည်သို့တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ဆက်မေးမနေတော့ဘဲ “တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာ တွေ့မိလို့လား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ချန်နင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီလူက မသင်္ကာစရာကောင်းတာ သေချာတယ်။ မဟာလျန်က ကုန်သည်တွေ အများကြီးထဲမှာ၊ ပြီးတော့ လူတွေအများကြီးက စောင့်ကြည့်နေတာကို ဘာလို့ သူ့မိသားစုဝင်တွေကိုပဲ မဟာဝေနိုင်ငံ ထဲကို လွှတ်ရတာလဲ။ သူက သူလျှိုဖြစ်ရမယ်!”
“ဒါကတော့ ကောက်ချက်ချတာ နည်းနည်းမြန်လွန်းနေပြီ” ဟု ရှန်းဟုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူ့အပေါင်းအပါ၏ အခြေအနေကို နားမလည်မှုကြောင့် စိတ်တိုနေသော ချန်နင်က “မင်း ဒီလောက်တုံးအတဲ့ကောင်၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!” ဟု အော်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ မင်းက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို လာဆဲတာလဲ။ ငါပြောမယ်၊ မင်း—”
“ပါးစပ်ပိတ်ထား!”
ရှန်းဟုန်၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသော ချန်နင်က သူ့ကိုရော ဖုကျိရှန်းကိုပါ အခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုလူနှစ်ယောက် ထွက်သွားမှပင် ချန်နင်မှာ တိန့်ကျိန်းတယ်နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်တော့သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ။ အဲဒီ လျိုဆန်းမှာ ပြဿနာရှိတာ သေချာတယ်။ သူ့စကားတွေက ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်နိုင်လွန်းတယ်၊ သူက သူလျှိုဖြစ်ဖို့ သေချာနေပြီ။”
တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်သခင်လေး။ ကျွန်တော် မှတ်သားထားပါ့မယ်။”
ချန်နင်က မျက်နှာကို တည်တင်းထားလျက် ဆက်ပြောသည်။ “မှတ်သားထားရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ ခင်ဗျား သတိဝီရိယရှိရမယ်! သူလျှိုတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကာကွယ်ရခက်ပေမဲ့ သူတို့က ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ လိုက်သွားဖို့ ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မင်းသားကြီးကပဲ တစ်ဦးတည်း တည်ထောင်ထားတာ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နည်းပညာတွေကို ခိုးယူပြီး ပြန်သယ်သွားဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟာလျန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူလျှိုလုပ်ပြီး သိသွားရင် မင်းသားကြီးအတွက် ပြဿနာမဖြစ်ပေဘူးလား။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ သည်းခံနိုင်မလား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
ထိုသို့ စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ ပြုံးသာပြုံးနေပြီး ထောက်ခံခြင်း၊ ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။
ချန်နင်မှာ စိုးရိမ်လာသည်။ “ကျွန်တော် ပြောတာ အမှန်ပဲ! ခင်ဗျားက ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တာဝန်ယူထားရတာ၊ မင်းသားကြီးကလည်း ခင်ဗျားကို အများကြီး ယုံကြည်ထားတာ၊ ခင်ဗျား ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး။ အကယ်၍—”
ချန်နင်၏ စိုးရိမ်နေပုံကို ကြည့်ပြီး တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ ချန်သခင်လေး။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ မင်းသားကြီး ကျွန်တော့်အပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်တော့မှ အပျက်မခံပါဘူး။”
ချန်နင်မှာ တိန့်ကျိန်းတယ်၏ မျက်လုံးထဲသို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်ကာ လိမ်ညာမှုရှိမရှိ ရှာဖွေကြည့်သည်။ ရိုးသားမှုမှလွဲ၍ ဘာမျှမတွေ့ရသောအခါမှ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိန့်ကျိန်းတယ်မှာ မင်းသားကြီးကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားသူဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်တာအတွင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ကြီးမားသော တိုးတက်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ချန်နင် သံသယမရှိပေ။
သူ၏ သတိပေးချက်ကို ပြောပြီးပြီဟု ကျေနပ်သွားသော ချန်နင်မှာ တိန့်ကျိန်းတယ်သာ ပြဿနာတက်လျှင် သူ့နှင့် မဆိုင်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ချန်နင်၏ စေတနာကြောင့် တိန့်ကျိန်းတယ်က သူတို့ ကျောက်ကျိုးသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသနည်းဟု မေးလိုက်သည်။
“ဖြတ်သွားတာပါ” ဟု ချန်နင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ယီကျိုး ကို သွားမလို့။ အဲဒီမှာ ငန်းမွေးဖို့ မြေကွက်အနည်းငယ် ဝယ်ထားတယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ ပြောပလောက်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။”
တိန့်ကျိန်းတယ်က သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ယီကျိုး က မကြာသေးခင်ကမှ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော့်လက်အောက်ငယ်သားတွေဆီက ကြားတာတော့ မွန်မြတ်တဲ့မျိုးနွယ်စုငယ်လေးတွေ အတော်များများက သူတို့မြေတွေကို ရောင်းထုတ်နေကြတယ်။ ခင်ဗျား ငန်းမွေးဖို့သွားတာဆိုရင် အချို့လူတွေကို သတိထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။”
မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုများ မြေရောင်းခြင်းမှာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ မကောင်းသော အကြံအစည်များ ရှိနိုင်သလို လှည့်ကွက်များလည်း သုံးနိုင်သည်။ ဒေသခံများအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း အပြင်လူများမှာ အလွယ်တကူ အလိမ်ခံရနိုင်သည်။
“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ချန်နင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မြေကွက်ကို ယီကျိုး က ဝေးလံတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကတစ်ဆင့် ဝယ်ထားတာပါ။ အကုန် စီစဉ်ပြီးသားမို့ ရောက်တာနဲ့ လုပ်ငန်းစလို့ရပါပြီ။ အဆင်ပြေမှာပါ။”
“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ” ဟု တိန့်ကျိန်းတယ်က မေးသည်။
ချန်နင် ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။ “မနက်ဖြန်ပါ။ သူလျှိုဖမ်းရတာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပေမဲ့ ခင်ဗျားရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အဲဒီဘေးခန်းက လူမိုက်နှစ်ယောက်ကိုပဲ သွားကြည့်လိုက်တော့မယ်—သူတို့ကို လိမ်သွားတဲ့သူတွေကိုတောင် ကျေးဇူးတင်နေတဲ့သူတွေလေ!”
ထိုအချိန်တွင် ထို "လူမိုက်" နှစ်ယောက်မှာ အဘယ်သို့ ပြုလုပ်နေကြသနည်း။
သူတို့မှာ ပြန်ရောက်လာသော လျိုဆန်းနှင့် သူ၏လူများနှင့် စကားပြောနေကြသည်။ ချန်နင်က ထိုအဖွဲ့မှာ မဟာလျန်မှ သူလျှိုများဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသော်လည်း၊ မြို့တော်မှ ချမ်းသာသော လူငယ်မျိုးရိုးမြင့်များသာဖြစ်သည့် ရှန်းဟုန်နှင့် ဖုကျိရှန်းတို့မှာ သူတို့၏ လူကြီးများ၏ ဆူပူခြင်းထက် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိသည့်အရာကို ဘယ်သောအခါမျှ မကြုံဖူးကြပေ။
သူလျှို? ထိုအရာမှာ သူတို့၏ အရိပ်အာဝါသကောင်းသော ဘဝများနှင့် အလွန်ဝေးကွာလှသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာကြတာလား” ဟု ရှန်းဟုန်က မေးသည်။ “မြို့ထဲမှာ ပိုကြာကြာ နေမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အားလုံး ပင်ပန်းသွားကြလို့ပါ” ဟု လျိုဆန်းက ပြန်ဖြေသည်။ “မနက်ဖြန် ခရီးသွားရမှာမို့ နားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပါ။”
သူတို့ စကားအကြာကြီး မပြောဖြစ်ကြဘဲ လျိုဆန်းနှင့် သူ၏လူများမှာ မကြာမီ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းဟုန်နှင့် ဖုကျိရှန်းတို့မှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ အကြံတစ်ခု ပေါ်လာတယ်” ဟု ရှန်းဟုန်က ပြောသည်။ “မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“မင်းကတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ” ဟု ဖုကျိရှန်းက ပြန်ပြောသည်။ “မင်းပဲ အရင်ပြောလိုက်။”
“ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကို လမ်းခွဲသွားရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။”
ဖုကျိရှန်းက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လက်ခုပ်တီးမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “အကြံချင်း တူလိုက်တာ။”
တကယ်ပင် သူတို့မှာ ပုံစံတူ လူများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ အတူတူပင်။
“ချန်နင်က သူတို့ကို မသင်္ကာဘူးလို့ ထင်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ဘာလို့ မသွားကြည့်ကြမှာလဲ” ဟု ရှန်းဟုန်က တိုးတိုးပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ချန်နင်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်စရာ မလိုဘူးလေ၊ ယီကျိုး ကို သွားစရာလည်း မလိုဘူး။ လျိုဆန်းတို့အဖွဲ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး သူတို့ သူလျှိုလုပ်ကြောင်း အထောက်အထား ရှာနိုင်ရင် ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု မဖြစ်ပေဘူးလား။”
“ဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ” ဟု ဖုကျိရှန်းက သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုနက သူတို့ သူလျှိုတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရှန်းဟုန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့ သူလျှိုဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ အောင်မြင်မှုရဖို့ အခွင့်အရေးရှိရင် ဘာမှ မဆိုင်ဘူး!”
ဖုကျိရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ *မင်းကတော့ တကယ်ကို ရိုးသားလွန်းတာပဲ။*
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ချန်နင်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့နောက်ကို လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူတို့ နှစ်ယောက် ထွက်သွားကြောင်း ချန်နင် သိလိုက်ရသောအခါ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
*လူတွေကို ခွဲခြားဖို့တောင် မတတ်တဲ့ လူမိုက်နှစ်ယောက်က လိုက်လာပြီး ပြဿနာရှာရဲသေးတယ်ပေါ့?* ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ *သူတို့တော့ အလိမ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်!*
***
ကျိခရိုင်၊ ဇီယန်နယ်။
အတိတ်က ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် မြေဆီလွှာညံ့ဖျင်းမှုများနှင့် မတူတော့ဘဲ ဇီယန်နယ်မှာ မြို့ရိုးအတွင်းရော အပြင်ဘက်မှာပါ အဆပေါင်းများစွာ တိုးချဲ့ထားသည်။
မြို့ငယ်လေးမှာ အဓိကမြို့ကြီးများကဲ့သို့ စည်ကားလာသည်။ မြို့တွင်း၌ ရထားများနှင့် မြင်းများမှာ ရေစီးကြောင်းသဖွယ် စီးဆင်းနေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သွားလာနေကြသည်။ လူတိုင်း ချမ်းသာသည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ ရှိနေသည်။ မြို့ရိုးများက နယ်နိမိတ်ကို သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အတွင်းရှိအရာအားလုံးမှာ အစိုးရ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်နေသည်။
မြို့ပြင်ဘက်တွင်မူ ရှုခင်းမှာ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများအထိ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ သပ်ရပ်စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တန်းစီနေပြီး စက်ရုံများမှာလည်း အများအပြား တည်ဆောက်ထားသည်။ ယခုအခါ ခရိုင်မြို့တစ်မြို့နှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလာပြီဖြစ်သော ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ နေရာအနှံ့မှ ကုန်သည်များအတွက် ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာသည်။
မြို့ပြင်တွင် ဤနေရာလောက် စည်ကားပြီး လုံခြုံသောနေရာ မရှိတော့ပေ။ မင်းသားကြီး၊ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိခဲ့ဖူးသော နွားခေါင်းတပ်မတော် မှ ဆင်းသက်လာသည့် ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များမှာ ဇီယန်နယ်ကို တစ်ရက်လျှင် ၂၄ နာရီ မပြတ်မလပ် စောင့်ကြပ်ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်မှ အရာရှိများပင်လျှင် ထိုမျှလောက်သော လုံခြုံရေးကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပေ။