ချန်နင်ဆိုသူမှာ ကိစ္စတိုင်းကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ရတာ ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး ယခုလည်း လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် စားသောက်ပြီးနောက် တုတ်ချောင်းကို ချကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သပ်ရပ်ပြီး တောက်ပနေသည့် အသွင်အပြင်၊ အနည်းငယ် မော့ထားသည့် မေးရိုးတို့နှင့်အတူ သူသည် ချမ်းသာပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူငယ်တစ်ယောက်၏ မောက်မာမှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။
သူသည် လျိုဝမ်ကျိုး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အနည်းငယ် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ကုန်သည်များသမဂ္ဂက ချန်နင်ပါ။ သမဂ္ဂအကြောင်း ပြောနေတာ ကြားမိလို့ မနေနိုင်ဘဲ လာမေးမိတာပါ။ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီက ကုန်ပစ္စည်းတွေရော ဝယ်ယူဖို့ စိတ်ကူးရှိကြသလားခင်ဗျာ။"
သူသည် ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်မနေဘဲ တန်းပြောလိုက်သည်။ သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ဖူကျီရှန်းနှင့် ရှန်းဟုန်တို့မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အားမနာတမ်း နားစွင့်နေကြသည်။
ချန်နင်၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် လျိုဝမ်ကျိုးသည် လျိုရှန်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး လျိုရှန်းက ရှေ့တိုးလာကာ ပြန်ဖြေသည်။
"အော်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ! မင်္ဂလာပါ ချန်သခင်လေး။ ကျွန်တော်တို့က ယီကျိုး နယ်စပ်က လာတာပါ။ ခရီးသွားရင်းနဲ့ ကုန်သည်များသမဂ္ဂအကြောင်း ကြားဖူးလို့ လာလည်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာပါခင်ဗျာ။"
*နယ်စပ်ကတဲ့လား?*
ချန်နင်က စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ တိုင်းပြည်အရေးကို မကြားဖူးတာဆိုရင်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရကောင်းရနိုင်ပေမဲ့ ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်တာ။ ကိုးခုမြောက် ပညာရှိမင်းသားက သကြားဈေးနှုန်းတွေကို ကစားလိုက်ကတည်းက ယီကျိုး မှာရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေကအစ သာမန်ကုန်သည်တွေ၊ လယ်သမားတွေအဆုံး ဘယ်သူမဆို သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြားဖူးပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြတ်ကို ဖြတ်ယူတယ်ဆိုတာ မိဘကို သတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ သူတို့သာ ယိုကျိုးနယ်စပ်က လာတယ်ဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ ရပေမဲ့ ယီကျိုး ကတဲ့လား? ဘာမှမသိဘူးဆိုတာတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။
*ဒါ လိမ်နေတာပဲ!*
ပြီးတော့ နယ်စပ်က လာတယ်လို့ ပြောပြီးမှ တင်ကျန့်တယ်ကို သိနေတာက ဘာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ဟာ တာလျန်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေများလား။
သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်နေပြီး ချန်နင်ကတော့ ဒီအချက်တွေကို ပေါင်းစပ်မိလိုက်တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတော်လေး ထက်မြက်သည်ဟု ထင်နေမိသည်။ သံသယများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း သူသည် ကြင်နာယောင်ဆောင်သည့် အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားသည်။ လျိုရှန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည့် လျိုဝမ်ကျိုးဆီသို့ မောက်မာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူးလား။"
လျိုမိသားစုအုပ်စုမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လျိုရှန်းမှာလည်း ကြောင်အသွားပြီး သူတို့၏ တတိယသခင်လေးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်မိသည်။
*ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ!*
တုတ်ချောင်းကို ကိုင်လိုက်ရုံရှိသေးသည့် လျိုဝမ်ကျိုးမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူစားလက်စ အစားအစာကို နှမြောတသစွာ ကြည့်လိုက်မိပြီး ဒီလူစိမ်းတွေကို ရှင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသဖြင့် တုတ်ချောင်းကို ချလိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ချန်သခင်လေးကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တဲ့သူက ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က လျိုဆန်းပါ၊ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး လျိုရှန်းပါ။"
*လျိုဆန်း!*
နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ချန်နင် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒီနာမည်က အတော်လေး ပေါ့ဆလွန်းတယ်။ အရင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သူနဲ့တွေ့တုန်းက ဝမ်ကျိုးလို့ လိမ်ပြောခဲ့တာနဲ့ ဘာမှမထူးခြားဘူး။
သူ့သံသယတွေ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသည်။ ချန်နင်က လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လျိုဆန်း? ဟားဟား၊ နာမည်ကလည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပါလား။ အစ်ကိုကြီးက လျိုရှန်း ဖြစ်နေရင် ဘာလို့ ဖခင်က ခင်ဗျားကို လျိုဆွေလို့ မပေးခဲ့တာလဲ။ တောင်နဲ့ ရေ တွဲထားရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။"
ဖူကျီရှန်းနှင့် ရှန်းဟုန်တို့မှာ ချန်နင်ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားအောင် ဒေါသထွက်နေကြသည်။ ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ။ သူတို့က သတင်းအချက်အလက်ကို သိမ်မွေ့စွာ စုံစမ်းခိုင်းထားတာ၊ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရန်သူတွေကို စော်ကားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။
ချန်နင် ပိုပြီး စကားတွေ လျှောက်ပြောမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ရှန်းဟုန်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့၊ ကျွန်တော့်ညီက စကားပြော မတတ်လို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ဒီနေ့ညစာကို ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှင်းပါ့မယ်! မငြင်းပါနဲ့ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ ကုန်သည်များသမဂ္ဂကို သွားလည်ဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကလည်း အဖွဲ့ဝင်တွေပါပဲ။ သိချင်တာ ရှိရင်လည်း အခုပဲ မေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"
စော်ကားခံလိုက်ရပြီးနောက် လျိုရှန်းတို့မှာ ပြန်ပြောချင်စိတ် ပေါက်နေကြသော်လည်း လျိုဝမ်ကျိုးကတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အသေးအဖွဲကိစ္စအတွက် ဒေါသထွက်တတ်သူ မဟုတ်သလို ဒီလူစိမ်းက ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းတီးနေရတာလဲဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူတို့ပြောတာလည်း ဟုတ်နေသည်။ လျိုဆန်းဆိုသည့် နာမည်က ပျင်းစရာကောင်းတာ အမှန်ပင်။ လျိုရှန်းနှင့် လျိုဆွေဆိုရင်တော့ ပိုပြီး လိုက်ဖက်ညီသည့် ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရရင် လျိုဆွေဟုသာ သုံးတော့မည်ဟု စိတ်ထဲမှတ်ထားလိုက်သည်။
ညစာဖိတ်ခေါ်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး လျိုဝမ်ကျိုးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စပါ၊ တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း ကံကြမ္မာကြောင့် ဆုံတွေ့ကြတာပဲ၊ အတူတူ ထိုင်စားကြတာပေါ့။ ကုန်သည်များသမဂ္ဂအကြောင်း မေးမြန်းခွင့်ရရင်တော့ ဝမ်းသာမိမှာပါ။"
ဒါကတော့ စကားစမြည်ပြောဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ပြီး ရှန်းဟုန် လိုချင်နေသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီ! ဟေ့၊ စားပွဲနှစ်ခုကို ဆက်ပေးလိုက်ပါဦး..."
အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စားပွဲများကို ဆက်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှန်းဟုန်နှင့် လျိုဝမ်ကျိုးတို့ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ကြပြီး ဖူကျီရှန်းနှင့် ချန်နင်တို့က တစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကြသည်။
ရှန်းဟုန်က ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လျိုညီလေးတို့ ပြောနေတဲ့ နာမည်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလို့ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဝင်စားသွားတာပါ။"
လျိုဝမ်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။ "သိတဲ့ နာမည်လား? တင်ကျန့်တယ်ကို ပြောတာလား။"
"ဟုတ်တယ်၊ တင်ညီလေးပေါ့" ဟု ရှန်းဟုန်က ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့က ကုန်သည်များသမဂ္ဂကဆိုတော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ တာလျန်ကို သွားတယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်ဆိုတာတော့ မကြားမိဘူး။ ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။"
*အော်... သူတို့က အသိဟောင်းတွေပဲကိုး။*
လျိုဝမ်ကျိုး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့ဘေးက လူငယ်သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ စူးရဲသည့် အကြည့်များ—အထူးသဖြင့် ချန်နင်၏ သားကောင်ကို ရှာနေသည့် အကြည့်များ—ကို တွေ့လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ စတင်မလုပ်ဆောင်ရသေးခင်မှာတင် ကံကြမ္မာက အဆုံးသတ်သွားပြီ။ ဒီလူတွေက တင်ကျန့်တယ်ကို သိနေမှတော့ လိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
လျိုဝမ်ကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "သဘောပေါက်ပါပြီ။ တင်ညီလေးကို သိတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။ ကျွန်တော်တို့က တာလျန်က လာတဲ့ ခရီးသွားကုန်သည်တွေပါ။"
ရှန်းဟုန်နှင့် ဖူကျီရှန်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ထက်မြက်သည့် ချန်နင်ကတော့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။ *ကြည့်စမ်း! သူတို့က တာလျန်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေပဲ!*
တာလျန်က လူတစ်ယောက်ကိုမှ မတွေ့ဖူးသည့် ရှန်းဟုန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က တာလျန်က လာတာပေါ့... တင်ကျန့်တယ်နဲ့ အတူတူ လိုက်လာတာလား။"
လျိုဝမ်ကျိုး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ တင်ညီလေးက ကုန်သည်များသမဂ္ဂက အရည်အသွေးမြင့် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို အများကြီး ယူလာပေးတာ၊ တာလျန်မှာရှိတဲ့သူတိုင်းက ဒါတွေကို လိုချင်နေကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ကုန်သည်တွေဆိုတော့ အခွင့်အရေးကို စမ်းကြည့်ချင်တာပေါ့။"
ဒါကတော့ အမှန်တရားနှင့် နီးစပ်နေသည်။ ရှန်းဟုန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒီကို ရောက်လာတော့ တင်ကျန့်တယ်က ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ ရှိနေတာလား။"
လျိုဝမ်ကျိုး ထပ်ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှ မြို့ထဲကို ရောက်ပြီး အနားယူတာပါ။ တင်ညီလေးကတော့ တည်းခိုခန်းမှာ ရှိနေမှာပါ။"
ရှန်းဟုန် ကျေနပ်သွားသည်။ သူ တင်ကျန့်တယ်နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း အရှင်သခင်တစ်ယောက်တည်းအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြသူတွေပဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ကိုတွေ့ရင် အသုံးဝင်မယ့် သတင်းအချက်အလက်တွေ ရနိုင်လိမ့်မည်။ တာလျန်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာကို သိချင်နေပြီး တင်ကျန့်တယ်ကို ချက်ချင်း ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"သူက ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်တည်းခိုခန်းလဲ? တင်ညီလေးကို မတွေ့တာ ကြာပြီ၊ သူနဲ့ ပြန်တွေ့ချင်နေတာပါ။ လျိုညီလေး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"
လျိုဝမ်ကျိုး ပြန်ဖြေသည်။ "ပိုင်ဖူတည်းခိုခန်းပါ။ ကုန်သည်အဖွဲ့က အကုန်လုံးကို ကြိုတင်ငှားထားတာဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာပဲ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။"
"ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်..."
လျိုဝမ်ကျိုး၏ ရိုးသားသည့် အဖြေများကြောင့် ရှန်းဟုန်မှာ သူတို့၏ နောက်ခံကို မေ့ထားပြီး သူတို့အပေါ် အမြင်ကောင်းသွားသည်။
ညစာစားပွဲမှာ အမေးအဖြေများနှင့်အတူ ပြီးဆုံးသွားသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ရှန်းဟုန်တို့သည် တင်ကျန့်တယ်ကို ရှာရန် တည်းခိုခန်းသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ ခွဲခွာပြီးနောက် ရှန်းဟုန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီလျိုဆန်းဆိုတဲ့သူက ပညာတတ်တစ်ယောက်လိုပဲ စကားပြောတတ်တယ်။ သူနဲ့ စကားပြောရတာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။"
ဖူကျီရှန်းကလည်း ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုသည်။
ချန်နင်ကတော့ သူတို့ကို အရူးတွေလို သဘောထားပြီး မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ ရှန်းဟုန်က ဒါကိုမြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့လို ကြည့်နေတာလဲ။"
ချန်နင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အရူးတွေနဲ့ စကားပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။