ချန်နင်သည် ဂျောင်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ၏အစေခံများအပြင် ရင်းနှီးသည့် အပေါင်းအပါ နှစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်းဟုန်နှင့် ဖူကျီရှန်တို့လည်း အတူပါလာကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးများ၏ သားသမီးများအဖြစ် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဤသူနှစ်ဦးသည် ယီကျိုး အထိ သူ့နောက်ကို အဘယ်ကြောင့် လိုက်ပါလာကြသနည်းဆိုသည်ကို ချန်နင် မတွေးချင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့၏ မိသားစုထံမှ ခရီးသွားခွင့်ရရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်အားလုံးကို ချန်နင်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်က ချန်နင်သည် ယီကျိုး တွင် ချစ်သူရှိနေ၍ သွားတွေ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလ ထုတ်ခဲ့သလို၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ချန်နင်သည် ထိုနေရာတွင် မယားငယ်ထားထားသည်ဟု လိမ်ပြောခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အလားတူ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် လိမ်ညာစကားများကို တူညီစွာ ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်းပင်။
*အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ* ဟု ချန်နင် တွေးလိုက်သည်။ သူတို့ဦးခေါင်းထဲတွင် အချစ်ရေးကိစ္စ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အတွေးများသာ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ သူတို့မိသားစုကို သူသည် ယီကျိုး တွင် တရားဝင်ကိစ္စဖြင့် ရောက်နေသည်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်လျှင် မရဘူးလား။
ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့၏မိသားစုများက သူ့ကို တိုက်ရိုက် လာရောက်အနှောင့်အယှက် မပေးကြပေ။ သူတို့သည် ချန်နင်၏ဖခင်ကို အသိမပေးဘဲ ခိုးထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံ အကြောင်းကြားမိပါက ချန်နင်သည် မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီပင် အကြီးအကျယ် အရိုက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် မင်းသား၏ အရေးကြီးသောကိစ္စရပ်များပါ ထိခိုက်သွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
သူတို့သုံးဦးသည် မြို့တော်မှ ဂျောင်ကျိုးသို့ ဦးစွာရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဂျီတပ်နယ်ရှိ ကုန်သည်များအသင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း မင်းသား၏ ကြီးမားလှသော အရည်အချင်းများကို အမှတ်ရတသ လွမ်းဆွတ်ပြောဆိုကြပြီးနောက် အနောက်ဘက်ရှိ ယီကျိုး သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့ ခရီးနှင်လာရာတွင် အနားယူရန် လိုအပ်လာသည်မှာ သဘာဝပင်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သောအခါ စိတ်ဝင်စားဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤသို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စများကို သူတို့ ဂရုစိုက်မိမည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ပျင်းနေခြင်းနှင့် မင်းသားနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်သည်ဟု အာရုံခံမိခြင်းကြောင့် သူတို့ အာရုံစိုက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
"ကုန်သည်တွေကတော့ ဒီကို အမြဲတမ်း စုပြုံရောက်လာကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်သည်များအသင်းက ပစ္စည်းတွေကတော့ အလွန်ရှားပါးနေတာ" ဟု ချန်နင်က မှတ်ချက်ပြုသည်။ "ဒီခရီးသည်ကုန်သည်တွေက မင်းသားအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးလို့ ပြောနေတာ မင်းတို့အတွက် ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
သံသယစိတ်သည် တစ်ခါဝင်လာလျှင် ပို၍ကြီးထွားလာတတ်သည်။ ချန်နင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်နေသည့် လျိုဝမ်ကျိုးကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ့အသားအရေကို ကြည့်စမ်း။ တကယ့်ခရီးသည်ကုန်သည်တစ်ယောက်က ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"
ဖူကျီရှန်က သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ တိန့်ကျိန်းတယ်ဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း ဒီလောက်ကို နူးညံ့နေတာပဲ"
ရှန်းဟုန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါဆိုရင်ရော အဲ့ဒီလူက သူတို့ရဲ့ ငယ်သခင် ဖြစ်နေမလား"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပိုတော်နိုင်ဦးမလား" ဟု ချန်နင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငယ်သခင်တစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းက အစေခံလို ဝတ်ဆင်တတ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ အစေခံတစ်ယောက်ကရော သူ့သခင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သခင်နဲ့အတူ စားပွဲမှာ ထိုင်ရဲပါ့မလား။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်စမ်း၊ သူတို့ မင်းသားအကြောင်းကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာဆိုတာ သိသာနေတာပဲ"
စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ချန်နင်သည် အသံကို တိုးတိုးသာ ထားလိုက်သည်။ ထိုသံသယဖြစ်ဖွယ်အုပ်စု သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဖူကျီရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်ပဲ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အချက်က ဘာလဲ။ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ရှန်းဟုန်ကလည်း ထောက်ခံသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က ထူးဆန်းနေရင်ရော မင်းက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ"
ချန်နင် စကားမပြောတော့ပေ။ မှန်ပါသည်၊ သူတို့ သံသယဖြစ်စရာ ရှိနေလျှင်တောင် သူ့နှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ပေ။ သူငယ်ချင်းများကြောင့် အာရုံလွဲသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လျိုဝမ်ကျိုးတို့အုပ်စုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နေလိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ အစားအသောက်သွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိပြီး ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် စားပွဲတစ်ခုယူလိုက်ကာ ရှုခင်းကြည့်ရင်း စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကံကြမ္မာက အခြားတစ်မျိုး စီစဉ်ထားပုံရသည်။ သူတို့ အစားအသောက် မှာယူပြီး မကြာမီမှာပင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ အုပ်စုသည် လှေကားမှတက်လာပြီး သူတို့၏ဘေးကပ်လျက် စားပွဲတွင် လာထိုင်ကြသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ" ဟု ဖူကျီရှန်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ" ဟု ရှန်းဟုန်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ထပ်ပြောသည်။
ချန်နင်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လျိုရှန်းနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများကို မျက်စိမလွှဲဘဲ စောင့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး နားထောင်ရန် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
ဘေးစားပွဲမှ အုပ်စုသည် မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမျှ ဆွေးနွေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
"ဂျီတပ်နယ်က အလွန်ဆုံး လီတစ်ရာလောက်ပဲ ဝေးတော့မှာ" ဟု လျိုရှန်းက ပြောသည်။ "နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက်ဆိုရင် ရောက်ပြီ"
"ငါသိပါတယ်" ဟု လျိုဝမ်ကျိုးက ပြန်ဖြေသည်။ "ကုန်သည်များအသင်းက တည်ဆောက်ထားတဲ့နေရာက ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ လူတိုင်း ပြောနေကြတာပဲ။ ငါလည်း စောင့်မျှော်နေတာ"
"တိန့်ကျိန်းတယ်ဆိုတာလည်း ကုန်သည်များအသင်းကပဲလေ" ဟု လျိုရှန်းက ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့က သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာ..."
*ခဏလေး။*
ထိုရင်းနှီးသောနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နားထောင်နေသူ သုံးယောက်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"တိန့်ကျိန်းတယ်?" ရှန်းဟုန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ "သူက မင်းသားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို လာတက်တဲ့ ကုန်သည်များအသင်းကလူ မဟုတ်ဘူးလား"
"သူက ဂရိတ်လျန်ကို ကုန်သွယ်ရေးခရီးထွက်သွားတယ်လို့ ငါထင်နေတာ" ဟု ဖူကျီရှန်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "သူ ပြန်ရောက်နေပြီလား"
ချန်နင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကြည့်လေ၊ သူတို့ သံသယဖြစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါပြောထားတာ မှန်သွားပြီ!"
စကားတစ်ခွန်းမှ အပြင်သို့ မထွက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုမှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူငယ်ချင်းများ၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်နင်က အခွင့်ကောင်းယူကာ စနောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့မှာ ဦးနှောက်မရှိဘူးဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ! အခု ဘယ်သူမှန်လဲဆိုတာ မြင်ကြပြီလား"
ဖူကျီရှန်နှင့် ရှန်းဟုန်တို့သည် မိမိတို့၏ အမှားကို ဝန်မခံချင်ကြသဖြင့် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဘေးစားပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။
"...ငါတို့က သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာဆိုတော့ ကုန်သည်များအသင်းကို နောက်မှ သွားလည်ရမှာပေါ့။ တိန့်ကျိန်းနဲ့ ကုန်သည်များအသင်းနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုရှိလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး"
"အရေးမကြီးပါဘူး။ အရင်ဆုံး စားကြရအောင်"
ချန်နင် စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။ *ဘေးစားပွဲက အသုံးမကျတဲ့လူတွေ... အခုမှ ဘာလို့ စားဖို့ပြောနေရတာလဲ။ ခဏလေးတောင် မစောင့်နိုင်ကြဘူးလား။*
လျိုဝမ်ကျိုးမှာမူ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှန်း မသိရှာဘဲ ဗိုက်ဆာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်သောင့်သက်သာနှင့် ဇိမ်ခံနေကျလူဖြစ်၍ မည်သည့်လုပ်ငန်းကိစ္စထက်မဆို ဗိုက်ဆာခြင်းက ပိုအရေးကြီးနေသည်။
"ကြေးခို၊ အဖြူရောင်ကြက်သား၊ နီသောပန်းရနံ့ ပုလဲလုံးများ၊ ကုန်းပေါ တောယုန်သား၊ ပဲမှုန့်မုန့်များ၊ နို့ရည်ညှပ်ကပ်မုန့်များ၊ ဗုဒ္ဓလက်တော် ရွှေလိပ်များ၊ ရွှေချည်မျှင် ကြော်ထားသော စာကလေးသား၊ လရောင်စိုက်ပျိုးထားသော ကြက်ငယ်သား... အားလုံး တစ်မျိုးစီ ယူခဲ့ပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
စာရင်းက ရှည်လျားနေပြီး ဟင်းပွဲတိုင်းကို နာမည်တပ်လိုက်တိုင်း ဘေးစားပွဲမှ အသုံးမကျသူ သုံးယောက်မှာ ပို၍ပင် မှင်သက်သွားကြသည်။
*ဒီလောက်တောင် မှာရတာလား? အစားအသောက်တွေ အလကားဖြစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား။ ဒါက ငါတို့မှာတာထက်တောင် ပိုပြီး ဇိမ်ကျနေပါလား!*
ချန်နင်သည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း ပို၍သေချာသွားသည်။ ဤသို့ ဇိမ်ခံသည့်ပုံစံမျိုးနှင့် ခရီးသည်ကုန်သည်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ဘေးစားပွဲမှာ အသံတိတ်နေကြသည်။ ဖူကျီရှန်နှင့် ရှန်းဟုန်တို့မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ချန်နင်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"သွားလေ" ဟု ဖူကျီရှန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "မင်းက လူစိမ်းတွေနဲ့ စကားပြောတာ ငါတို့ထက် ပိုတော်တာပဲ။ သွားမေးကြည့်စမ်း၊ သူတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ၊ တိန့်ကျိန်းကို ဘယ်လိုသိတာလဲဆိုတာကိုပေါ့။ သူတို့မှာ အသင်းထဲက သူ့ရဲ့ တကယ့်ရာထူးကိုတောင် သိမယ်မထင်ဘူး"
ချန်နင်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သော်လည်း ထိုင်ခုံမှ ထရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ တွန်းအားပေးစရာ မလိုပေ၊ သူသည် သူတစ်ပါးကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရသည်ကို နှစ်သက်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။