နှစ်နိုင်ငံကြားရှိ နယ်စပ်ဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် တိန်ကျန့်တဲ ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် စစ်ဆေးမှုမှာ တင်းကျပ်လှသည်။ သို့သော်လည်း ငွေအနည်းငယ် ပိုပေးကာ လိုအပ်သည့် ခရီးသွားစာရွက်စာတမ်းများကို တင်ပြပြီး ခရီးသွားရသည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဦးတည်ရာကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနိုင်ပါက ပြဿနာမရှိပေ။
တိန်ကျန့်တဲ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း လျိုရှန်းနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် မဟာလျန်မှ မဟာဝေနိုင်ငံ သို့ ချောမောစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ နယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လျိုရှန်းက ကုန်သည်အဖွဲ့နောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ပါလိုကြောင်း ပြောဆိုရန်ပင် မလိုလိုက်ဘဲ တိန်ကျန့်တဲက သူ့အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဦးစွာဖိတ်ခေါ်လေသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ အကြောင်းကို ဘာမျှမသိကြသည့် လျိုရှန်းတို့အဖွဲ့သည်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် ပထမဆုံးရက်၌ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နယ်စပ်မြို့တစ်မြို့တွင် တည်းခိုကြသည်။ တိန်ကွမ် ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ အရင်က ပြန်ရောက်လာစဉ်ကဲ့သို့ပင် တိန်ကျန့်တဲ ရောက်လာသည့်အခါ ဒေသခံများကြားတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြီး ရောင်းရန်ကုန်ပစ္စည်းများ ပါလာသလားဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းကြသည်။ ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များမှာ စိတ်အားထက်သန်နေသည့် လူအုပ်ကြီးနှင့် အလုပ်များနေချိန်တွင် လျိုရှန်းနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုပေးကာ လူအုပ်ထဲမှ ခွဲထွက်၍ မြို့ထဲတွင် လည်ပတ်ကြသည်။
မရင်းနှီးသည့်နယ်မြေတွင် ရှိနေသည့်အခါ သိလိုစိတ်ရှိခြင်းနှင့် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။ လျိုဝမ်ကျိုးက ဤသို့ပြုမူခြင်းမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ အဆုံးစွန်တော့ သူတို့အားလုံးမှာ ကုန်သည်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိပါကလည်း ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များကသာ စုံစမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်အချင်းချင်း စုံစမ်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် လမ်းမများပေါ်တွင် စိတ်အေးလက်အေး လျှောက်သွားနေသည်။
သို့သော်လည်း နယ်စပ်မြို့မှာ မဟာလျန်ရှိ မြို့များနှင့် 크게 မကွာခြားလှပါ၊ ဒေသခံများမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ပွင့်လင်းကြသည်မှလွဲလျှင်ပေါ့။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် ဆိုင်အချို့သို့ ဝင်ကြည့်ရာ ရောင်းချနေသည့် ကုန်ပစ္စည်းများမှာ မဟာလျန်ရှိ ကုန်သည်အဖွဲ့များ ရောင်းချသည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် မတူဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဆိုင်ရှင်များကို မေးမြန်းကြည့်ရာတွင်မူ သူစိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။
"ဒါဆို ဆပ်ပြာလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေကို မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ လူတိုင်း မသုံးကြဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။"
သူက ဤပစ္စည်းများမှာ နိုင်ငံအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီးဖြစ်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဒေသခံများမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့များ ရောက်ရှိလာမှသာ ထိုပစ္စည်းများကို သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လျိုရှန်းက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး "သခင်လေး၊ ဒေသခံတွေက 'ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့' အကြောင်းကို အမြဲပြောနေကြတယ်။ တိန်ကျန့်တဲက သူတို့ဟာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်တွေပါလို့ အရင်က ပြောခဲ့တာဟာ လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ပုံပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
လျိုဝမ်ကျိုးက "အဲဒါကို မင်းပြောပြမှ သိရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အသုံးဝင်တာတစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ သခင်လေး၊ ညစာစားဖို့ ပြန်ကြရအောင်" ဟု လျိုရှန်းက ဆိုသည်။
"အေးပါ၊ ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ။"
နယ်စပ်မြို့တွင် လျိုဝမ်ကျိုးအတွက် ထူးထူးခြားခြား လေ့လာစရာ မရှိတော့ပေ။ တိန်ကျန့်တဲက ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ရှေ့ဆက်ခေါ်ဆောင်သွားသည့်အခါ သူတို့လည်း ယီကျိုး စစ်ဌာနချုပ်ဆီသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် မြို့အသီးသီးတွင် ခေတ္တရပ်နားရင်း လျိုဝမ်ကျိုးသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်လက်စုံစမ်းသည်။ သူသည် ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်းကို ပိုမိုနားလည်လာပြီး သူ၏ အရင်က ယူဆချက်များကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်ရသည်။
နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများမှာ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်သာရှိသေးသည့်အတွက် နိုင်ငံအနှံ့ မသိရှိကြသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆပ်ပြာကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တည်ထောင်ပြီးမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဆပ်ပြာသာမက လူတို့၏ လူနေမှုဘဝကို တိုးတက်စေသည့် ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လော၊ သို့တည်းမဟုတ် ဤလုပ်ငန်းစဉ်နောက်ကွယ်တွင် ညွှန်ကြားစီမံနေသည့် လူတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလော။
လျိုဝမ်ကျိုး မသိရသော်လည်း နယ်စပ်မှ ယီကျိုး ကို ဖြတ်သန်းလာစဉ်တွင် ဒေသခံများက ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြသည့် လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။ သူကား မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသား ဖြစ်သည်။
လူတို့ပြောပြသည့် အကြောင်းအရာများမှာ အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသေချာပေ။ အဆင့်မြင့်အရာရှိများသည် ပြည်သူ့ထောက်ခံမှုရရန် ကောလာဟလများကို ဖြန့်ချိတတ်ကြပြီး အမည်းကို အဖြူဖြစ်အောင် လုပ်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ဒေသခံများ၏ အဆိုအရ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ တည်ထောင်ခြင်းနှင့် ဤကုန်ပစ္စည်းသစ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသား၏ တစ်ဦးတည်းသော အောင်မြင်မှုများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
"ဒါတွေက အတုအယောင်တွေ ဖြစ်မှာပါ" ဟု လျိုရှန်း၏ နောက်လိုက်တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူတို့သည် ကျောက်ကျိုးမြို့ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် နားနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး ပညာရှိမင်းသား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများကို ချီးကျူးနေသည့် ပုံပြင်ပြောသူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖြတ်သန်းရာ မြို့များတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလေ့ရှိကြပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့မှာလည်း ဤအလေ့အထကို ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်၍ မည်သူမျှ တားဆီးခြင်းမရှိပေ။
လျိုဝမ်ကျိုးက သူ၏နောက်လိုက်စကားကို တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပုံပြင်ကို နားထောင်နေသည့် အနီးအနားမှ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကလာတာလဲ။ ပညာရှိမင်းသားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မလေးမစား ပြောရဲရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုသာ မရှိရင် ကျောက်ကျိုးက ကျွန်တော်တို့လူတွေ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။"
ဧည့်သည်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပြင်းထန်ပြီး သူ၏အသံမှာ ပုံပြင်ပြောသူထက်ပင် ကျယ်လောင်နေ၍ ဆိုင်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားသည်။ လျိုဝမ်ကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
လျိုရှန်းက ချက်ချင်းပင် ကြားဝင်၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်တို့က အဝေးကလာတဲ့ ကုန်သည်တွေမို့ ပညာရှိမင်းသား ကျောက်ကျိုးအတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့သလဲဆိုတာ သိပ်မသိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်အပေါင်းအပါက မစဉ်းစားဘဲ ပြောမိတာပါ၊ လွန်သွားခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါဗျာ!"
လျိုရှန်း၏ ရိုးသားပြီး အချိန်ကိုက် တောင်းပန်မှုကြောင့် ဧည့်သည်၏ ဒေါသမှာ လျော့ပါးသွားသည်။
"ဒါကတော့ ဗဟုသုတနည်းတာ မပြစ်မှားပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က အဝေးကလာတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" ဟု လျိုရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆိုသည်။ "အားလုံးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"
နောက်ထပ် ပြဿနာမဖြစ်စေချင်သည့် လျိုရှန်းက ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း စင်ပေါ်ရှိ ပုံပြင်ပြောသူက သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။"
လျိုရှန်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏သခင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပုံပြင်ပြောသူဘက်သို့ လှည့်၍ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘာများ ပြောစရာ ရှိပါသလဲခင်ဗျာ။"
ပုံပြင်ပြောသူမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူဖြစ်ပြီး မီးခိုးရောင်သန်းနေသည့် မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးနေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ အားလုံး စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အလျင်စလို မရှိတာကို ကျွန်ုပ်မြင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ကုန်သည်တွေဆိုတော့ ကျောက်ကျိုးမှာ ဆက်ပြီး ခရီးသွားဦးမှာဆိုရင် ကျွန်ုပ်ပြောပြမယ့် ပညာရှိမင်းသားအကြောင်းကို ထိုင်နားထောင်ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ သူဟာ ဒီမြေက ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးပြုသူတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ သူ့ကို ဝေဖန်တာကို ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြပါဘူး။"
ပုံပြင်ပြောသူ၏ စကားမှာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသည့် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ အခြားဧည့်သည်များက သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူတို့ကို ရန်ငြိုးထား၍ ကြည့်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ဖော်ရွေမှု လုံးဝမရှိပေ။ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသားမှာ ပြည်သူများ၏ အချစ်တော် ဖြစ်နေပုံရသည်။
လျိုဝမ်ကျိုး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျိုရှန်းကို ပြုံးပြကာ "အစ်ကိုရှန်း၊ ဒီလူကြီး ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ထိုင်ပြီး နားထောင်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
သခင်လေးက ပြောလာပြီဖြစ်၍ လျိုရှန်းလည်း လိုက်လျောရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူတို့အဖွဲ့မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပညာရှိမင်းသား ကျောက်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာပုံ၊ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာများနှင့် ပြည်သူများ၏ ဘဝကို အခြေခံမှစ၍ မည်သို့ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကို ပုံပြင်ပြောသူ ပြောပြသမျှကို နားထောင်ကြသည်။
လျိုဝမ်ကျိုးနှင့် သူ၏လူများ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြစဉ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသည့် လူတစ်စုက သူတို့ဆီမှ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူတို့မှာ လူသုံးယောက်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမြင့်မားသော်လည်း ရိုးရှင်းသည့် ပိုးထည်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် လူငယ်သခင်လေးများကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ရှန်းဟုန်က "ကျောက်ကျိုးကို ရောက်လာကတည်းက သူ့အမြင့်တော်အကြောင်း မကြားဖူးသေးတဲ့သူကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဖူကျီရှန်းက "သူတို့က အဝေးက လာတာဆိုတော့ မဆန်းပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အလယ်တွင် ထိုင်နေသည့် ချန်နင်ကသာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူတို့က ခရီးလှည့်လည်တဲ့ ကုန်သည်တွေလေ—ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့အမြင့်တော်အကြောင်း မကြားဖူးဘဲ ရှိမှာလဲ။ ကုန်သည်တွေဆိုတာ လောကကြီးရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အသိဆုံးလူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။"