304

"လျိုဆန်း" ဆိုသည့်အမည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် နာမည်ရင်းမဟုတ်ဘဲ လျိုဝမ်ကျိုး၏ မိသားစုအတွင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစုမှာ မဟာလျန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်၌ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည့် မိသားစုဖြစ်သည်။ လျိုဝမ်ကျိုး၏အဘိုးမှာ လက်ရှိမင်းဆက်အတွက် နန်းတွင်းဆရာတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး ဖခင်ဖြစ်သူမှာ နိုင်ငံခြားရေးဌာနတွင် ရှောင်ချင်း (Shaoqing) ရာထူးကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်။ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဤမိသားစုဝင်များမှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသည့် အစိုးရအရာရှိများအဖြစ် လူသိများကြသည်။

သို့သော် လျိုဝမ်ကျိုးမှာမူ အိမ်တွင် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ ပျင်းရိစွာနေထိုင်တတ်သည့် အိမ်ပြင်ပမှမွေးသော သားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစုတွင် စည်းကမ်းတင်းကျပ်သည်။ မိသားစုဝင်တိုင်းသည် ရာဇဝတ်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့်မညီသည့် အပြုအမူမျိုး လုပ်ဆောင်သည်ထက် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲနေခြင်းကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ကြရမည်ဟု ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ ပျင်းရိတတ်သည့် လျိုဝမ်ကျိုးအတွက်တော့ ဤစည်းကမ်းများသည် တစ်သက်တာလုံးအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို အကာအကွယ်ပေးထားသည့် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အတိတ်က အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်တော့သည်။

မင်းဆက်နှစ်ဆက်ကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည့် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးဖြစ်သူ သူ၏အဘိုးမှာ လက်ရှိဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုပင် ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ထိုအဘိုးအိုကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်လေးစားပြီး အရေးကြီးသည့်ကိစ္စရပ်များတွင် အမြဲတမ်း တိုင်ပင်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လျိုဝမ်ကျိုးသည် အဘိုးဖြစ်သူထံမှ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် အမိန့်ရရှိသည့်အခါ ဤညွှန်ကြားချက်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်ဆီမှ တိုက်ရိုက်လာသည်ဟု ပထမဆုံးအသိစိတ်ကပင် တွေးမိလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အဘယ်နည်း။ ဤသည်မှာ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ စစ်မှန်သောသဘောသဘာဝကို စုံစမ်းရန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း လျိုဝမ်ကျိုးပင် နားလည်နေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ မဟာဝေနိုင်ငံ မှ စတင်ထွက်ခွာလာပြီး ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို တင်ဆောင်လာသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် သူကောင်းမျိုးနွယ်စုများသာ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ရှားပါးရတနာများကိုသာ သယ်ဆောင်လာပါက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သယ်ဆောင်လာသည်မှာ သာမန်ပြည်သူများပါ အသုံးပြုနိုင်သည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်။

ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်စိမ်း၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပန်းချီကားများမှာ သူကောင်းမျိုးများအတွက်မူ နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရသည့်အရာများဖြစ်၍ သိပ်ပြီးစိတ်ဝင်စားဖွယ်မရှိပေ။ သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ ၎င်းတို့တစ်သက်လုံးတွင် ထိုသို့သောဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရဖို့မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော်လည်း ထိုသို့သော "ယဉ်ကျေးမှုမြင့်" ပစ္စည်းများသည် သာမန်လူတန်းစားများအတွက် တန်ဖိုးနည်းပါးပြီး ၎င်းတို့မှာ နေ့စဉ်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အသုံးဝင်သည့် ပစ္စည်းများကိုသာ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားကြသည်။

မဟာဝေနိုင်ငံ မှ ကုန်သည်များသည် ဆပ်ပြာ၊ ရေမွှေးဆပ်ပြာနှင့် သွားတိုက်ဆေးများကဲ့သို့သော သာမန်ပြည်သူများ၏ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် လက်တွေ့ကျသော ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ဤပစ္စည်းများကို မဟာဝေနိုင်ငံ မှ မဟာလျန်သို့ သယ်ဆောင်လာခြင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သက်ရောက်စေသည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် အလွန်ရေပန်းစားနေပြီး သာမန်ဖြစ်နေပြီဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

နှစ်နိုင်ငံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်တိုက်ခဲ့ကြ၊ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် နန်းတွင်းထဲသို့ သူလျှိုများ ထည့်သွင်းထားခဲ့ကြသည်။ တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ အကြောင်းအရာများကို ကောင်းစွာသိရှိကြပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အဆင့်အတန်းမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်က နောက်ကျကျန်ခဲ့လျှင်ပင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် နောက်မှလိုက်မီနိုင်သေးသည်။

သို့သော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြည်သူတို့၏ လူနေမှုဘဝကဏ္ဍတွင် အားသာချက်များ ရရှိလာရသနည်း။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ရာတွင် ပြည်သူတို့၏ သာယာဝပြောရေးထက် ပိုအရေးကြီးသည့်အရာ မရှိပေ။ လျိုဝမ်ကျိုးသည် ပျင်းရိသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူကောင်းမျိုးနွယ်စုတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကို သိရှိနားလည်လောက်သည့် ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူလျှိုအဖြစ် အဖမ်းခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြောင့် တစ်ခဏမျှ စိတ်ပူမိသော်လည်း သူသည် မဆိုင်းမတွပင် ခရီးစတင်ခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်၌ နိုင်ငံ၏အကျိုးစီးပွားကို မည်သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ဟုတ်ပေသည်၊ လျိုဝမ်ကျိုးသည် မဟာဝေနိုင်ငံ သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရမည်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်ဆိုသည့်အချက်ကိုမူ ဝန်ခံလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

***

ဒန့်ကျန့်တဲ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခရီးနှင်လာခဲ့ရာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နယ်စပ်ဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မဟာလျန် နယ်စပ်ဂိတ်တွင် ဒန့်ကျန့်တဲသည် သူတို့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသည့် အဖွဲ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူတို့မှာ လျိုဆန်းနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများ ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ခရီးစဉ်ကတော့ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ပါပြီ" ဟု ဒန့်ကျန့်တဲက လျိုဆန်းကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဂိတ်ကို ကျော်သွားရင်တော့ မဟာဝေနိုင်ငံ ကို ရောက်ပါပြီ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးက မဟာလျန်ကလူတွေဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဆက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသေးရဲ့လား"

ဒန့်ကျန့်တဲရှေ့တွင် ရပ်နေသည့်လူများသည် သာမန်ကုန်သည်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် အထူးအဆန်းမဖြစ်စေရန် ရောနှောနေကြသည်။ ထူးခြားသည်မှာ လျိုဆန်း၏ ချောမွေ့ဖြူစင်သည့်အသားအရေနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောမှုသာ ဖြစ်သည်။

အလယ်တွင် ရပ်နေသည့် လေးထောင့်ပုံစံမျက်နှာနှင့် တည်ကြည်လေးနက်သည့် အမူအရာရှိသော လူတစ်ယောက်က ဒန့်ကျန့်တဲကို လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ သူက ရယ်မောရင်း အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ "အစ်ကိုဒန့်ရဲ့ သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ကုန်သည်တွေလေ။ ရှေ့မှာ အမြတ်အစွန်းရနိုင်မယ့်လမ်းကြောင်းကို သိလျက်နဲ့ ကြောက်လို့ ရှောင်သွားရမယ်ဆိုရင် ဒါ ဘာကုန်သည်မျိုး ဖြစ်မလဲဗျာ"

ဒန့်ကျန့်တဲ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလျို ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မေးမိတာ မှားသွားပုံရပါတယ်"

"မဟုတ်ရပါဘူး အစ်ကိုဒန့်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။ ကျွန်တော် လျိုရှန်းဆိုတာ အကျေးဇူးကန်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး!" လျိုရှန်းက လက်ကာလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပူသည့်အမူအရာဖြင့် "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုဒန့်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့က မဟာဝေနိုင်ငံ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတာပါ။ ဂိတ်ကအရာရှိတွေက ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်"

ဒန့်ကျန့်တဲက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မဟာလျန်ကို ဝင်လာတဲ့အတိုင်းပဲ ခင်ဗျားတို့လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ ထဲကို ဝင်သွားလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတွေပဲ၊ စစ်သည်တွေ၊ ဗိုလ်ချုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ကြိုးစားနေသူတွေပေါ့။ ပြဿနာမရှာသရွေ့တော့ နယ်စပ်အရာရှိတွေက မျက်စိမှိတ်ပေးလေ့ရှိပါတယ်"

နေရာတိုင်းမှာ မပြောပြသည့် စည်းမျဉ်းများ ရှိကြသလို နယ်စပ်မှာလည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။ အခြေအနေကို မသိနားမလည်သူများသာ ဂိတ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ပြဿနာမရှာဘဲ ငွေအနည်းငယ်ပေးလိုက်ပါက ဖြတ်သန်းသွားလာရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသည်။ ဤနယ်စပ်မြို့များတွင် နေထိုင်သူများမှာ နှစ်နိုင်ငံကြားတွင် အိမ်ထောင်ပြုထားကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး မျိုးဆက်သစ်များမှာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မည်သည့်နိုင်ငံသားမှန်းပင် မသိကြဘဲ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်အပေါ် မူတည်၍သာ နိုင်ငံသားဖြစ်မှုကို ခံယူလေ့ရှိကြသည်။

စကားပြောပြီးနောက် ဒန့်ကျန့်တဲသည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ စနစ်တကျပြင်ဆင်ထားပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီကို မြင်သောအခါ လျိုရှန်းကို ပြောလိုက်သည်မှာ "အချိန်က နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွားမှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် မဟာဝေနိုင်ငံ ထဲ ရောက်တဲ့အခါ တည်းခိုဖို့ နေရာကောင်း ရှာရခက်နေလိမ့်မယ်"

လျိုရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဒန့်။ အစ်ကိုတို့ အလုပ်ကိစ္စ အရင်လုပ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့လည်း နည်းနည်းဆွေးနွေးစရာရှိသေးလို့ပါ"

"ကောင်းပါပြီ"

ဒန့်ကျန့်တဲ ထွက်သွားပြီးနောက် လျိုရှန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ကို လူစည်ကားမှုနည်းသည့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လူသုံးယောက်က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လူသားဒိုင်းအဖြစ် ကာကွယ်ပေးလိုက်သဖြင့် လျိုရှန်းနှင့် လျိုဆန်းတို့ လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်ကြသည်။

"တတိယသခင်လေး" လျိုရှန်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီနယ်စပ်ဒေသက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အသစ်အဆန်းပါပဲ။ ပြောရရင်တော့ ဒီကအခြေအနေတွေကို သိပ်ပြီးမကျွမ်းကျင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင်ကတည်းက သခင်ကြီးက ငွေအလုံအလောက် ပေးလိုက်ထားပါတယ်။ ဒန့်ကျန့်တဲ ပြောသလို ဂိတ်ကလူတွေကို ငွေအနည်းငယ် ပေးလိုက်ရင်တော့ ဖြတ်သွားလို့ရနိုင်မယ်ထင်တယ်"

လျိုဆန်း ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က မဟာဝေနိုင်ငံ ကို ကုန်သွယ်ဖို့သွားတာပဲလေ။ ဒန့်ကျန့်တဲ ပြောသလိုပဲ ကျွန်တော်တို့က စစ်တိုက်သွားမယ့် စစ်သည်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ခရီးသွားခွင့်ပြုချက် လက်မှတ်တွေလည်း ပါတာပဲ။ စည်းကမ်းတကျနေပြီး ငွေအနည်းငယ်ပေးလိုက်ရင် ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒန့်ကျန့်တဲတောင် ဘယ်လောက်များတဲ့လူတွေကို မဟာလျန်ထဲ ခေါ်လာတာလဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ"

သူသည် အပေါင်းအပါဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို လျိုရှန်း၊ မင်းက နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လျိုရှန်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "...ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

ချမ်းသာသည့် ပျင်းရိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည့် လျိုဆန်းအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ ရှားပါးသည်။ သူ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ မည်သည့်အရာမျှ ထင်သလောက် မကြီးမားကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ ပြစ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မကျူးလွန်သရွေ့ အာဏာပိုင်တွေက သူတို့ကို ဘာကြောင့်ဖမ်းဆီးနေရမှာလဲ။ သူတို့မှာ အလုပ်မရှိဘဲ နေနေတာမှ မဟုတ်တာ။

အမှန်တကယ်တွင် လျိုဆန်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဒန့်ကျန့်တဲသည် မဟာလျန်ထဲသို့ ရဲဝံ့စွာဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို လွယ်ကူချောမွေ့သွားစေသည့် ပုံစံမျိုးကို ပြသခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။