မဟာဝေနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ခရီးကို ချက်ချင်းဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နယ်စပ်မြို့လေးရှိ ဒေသခံများမှာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး ကုန်သည်များ တာလန်နိုင်ငံမှ သယ်ဆောင်လာသည့် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ကုန်တင်လှည်းတန်းကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူတို့သည် တာလန်မှပါလာသည့် အထူးထုတ်ကုန်များကိုပင် လက်လွတ်မခံကြပေ။
တိန်ကွမ်မှာ လူတိုင်းကို နယ်စပ်မြို့တွင် တစ်ရက်နားခိုစေရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ သူသည် ခရီးမဆက်မီ အော်ဒါများကို စာရင်းသွင်းရန် အချိန်ပေးလိုက်ရသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ တိန်ကွမ်သည် စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ တစ်နေ့တာအတွက် မှာယူထားသည့် အော်ဒါများကို ရေတွက်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးမှာ ထိုနေ့က နယ်စပ်မြို့ခံများ လာရောက်မှာယူထားသည့် အော်ဒါများဖြစ်သည်။
သူသည် ကိန်းဂဏန်းများကို စာရင်းကောက်ရင်း ဘေးတွင်ထိုင်နေသည့် စာရင်းကိုင် ဝမ်ဦးလေးကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "ဝမ်ဦးလေး၊ ဒီမှာကြည့်ပါဦး။ နယ်စပ်က ဒေသခံတွေက ကုန်သည်အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ချင်နေကြတာ အများကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ အဖွဲ့ချုပ်ရုံးချုပ်ကလည်း အဝေးကြီးမှာလေ။ ဒီနယ်စပ်မြို့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လောက် ဖွင့်လိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့၊ ဦးလေး ဘယ်လိုထင်လဲ"
တိန်မိသားစုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီး တိန်ကွမ်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လာခဲ့သူ ဝမ်ဦးလေးသည် သာမန်အစေခံတစ်ယောက်ထက် ပိုမိုနူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သခင်လေးကွမ်၊ ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအိုကြီးမှာ ဘာမှပြောစရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ပညာရှိမင်းသားကြီးနဲ့ ပဉ္စမသခင်လေးတို့ဆီက အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုချက်ရမှ ဖြစ်မှာပါ"
ဒါကလည်း အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ တိန်ကွမ်သည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး တောင်ပုံရာပုံရှိနေသည့် အော်ဒါစာရွက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးမချမိပါက အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းမည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။ တာလန်နိုင်ငံတွင် ကျန်ခဲ့ပြီး ပြန်လာမည့်ရက် မသေချာသေးသည့် သူ၏ ဦးလေးငယ်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ တိန်ကွမ်သည် လျှာသပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းက ကိုယ့်လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေတာကို ဦးလေးငယ်က လျစ်လျူရှုနေတာ၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ"
ဝမ်ဦးလေးသည် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "သခင်လေးကွမ်၊ ပဉ္စမသခင်လေးက တာလန်မှာရှိနေတာ၊ သူက အဲဒီမှာလည်း စီးပွားရေးအကြီးကြီး လုပ်နေတာလေ။ တာလန်ပြည်သူတွေဆီက ပိုက်ဆံရှာတာက ကိုယ့်လူမျိုးတွေဆီက ရှာတာထက် ပိုပြီး စိတ်ကျေနပ်ဖို့ ကောင်းတာပေါ့"
"ဟဲ!" တိန်ကွမ်သည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်ဦးလေးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများပင် ပျောက်သွားသည်အထိ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ "ဝမ်ဦးလေး၊ ဦးလေးပြောတာ အမှန်ပဲ! တာလန်ပြည်သူတွေဆီက ရလာမယ့် ငွေတွေကို တွေးလိုက်တာနဲ့တင် သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ချမ်းသာလာသလိုပဲ!"
တိန်ကွမ်သည် ကုန်တင်လှည်းတန်းက တာလန်တွင် ငွေမည်မျှရခဲ့သည်ကို တိတိကျကျ မသိပေ။ ကုန်သည်အဖွဲ့ချုပ်နှင့် ယီကျိုးမှ မြင့်မြတ်သော မိသားစုများသည် အတူတူခရီးသွားခဲ့ကြသော်လည်း စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် အဖွဲ့ငယ်များအဖြစ် ကွဲသွားကာ နိုင်ငံ၏ မတူညီသော နေရာများသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ တိန်ကွမ်သည် သူ၏အဖွဲ့ငယ်ကို ခေါင်းဆောင်ကာ တာလန်နိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် မည်သည့်နိုင်ငံမဆို တောင်ဘက်ဒေသများသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာကြပြီး တာလန်နိုင်ငံလည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။ တိန်ကွမ်၏အဖွဲ့သည် တောင်ဘက်တွင် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ ဒေသခံများသည် ဈေးနှုန်းကို မကြည့်ဘဲ အကုန်ဝယ်ယူကြသည်။ အကယ်၍ သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံရှိ ပြည်သူများကို ရောင်းချနေခြင်းဖြစ်ပါက မူလဈေးထက် သုံးဆတင်ရောင်းရသည်ကို အားနာစိတ်ဝင်ကာ ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဒါက တာလန်နိုင်ငံဖြစ်နေသည်!
တာလန်မှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများကို ဈေးကြီးပေးရောင်းချပြီး ထိုငွေများကို ကိုယ့်နိုင်ငံတော်သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခြင်းမှာ မျိုးချစ်စိတ်ရှိပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော လူငယ်တစ်ယောက် လုပ်သင့်သည့်အရာ မဟုတ်ပေလော။
နောက်ဆုံးတွင် တာလန်တောင်ပိုင်းသို့ ခရီးစဉ်အပြီးတွင် တိန်ကွမ်သည် ငွေများ၊ တန်ဖိုးကြီး ပန်းချီကားများ၊ လက်ရေးလှစာမူများ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ လက်ဝတ်ရတနာများ၊ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးများနှင့် တာလန်နိုင်ငံ၏ ဒေသတွင်းသုံးငွေကြေး အများအပြားကို သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။
တိန်ကွမ်သည် ဤလုပ်ငန်းကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ရပ်တန့်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် တောင်ပိုင်းရှိ ကုန်သည်အချို့နှင့် ရင်းနှီးမှုရခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးသည် ကုန်သည်အဖွဲ့ချုပ်မှ ကုန်ပစ္စည်းများကို တင်သွင်းရန် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်—နယ်စပ်မြို့မှ ပြည်သူများက ကြိုတင်မှာယူထားသကဲ့သို့ပင်။ တာလန်ကုန်သည်များထံမှလည်း မှာယူမှုအကြီးစားများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသေးသည်။
လူတိုင်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တာလန်တွင် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် တိန်ကွမ်သည် တောင်ပိုင်းကုန်သည်အချို့နှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သတ်မှတ်ထားသည့် အစီအစဉ်မှာ မင်းသားကြီး၏ မူလလမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်—ကုန်သည်အဖွဲ့ချုပ် ရုံးချုပ်က အဓိကအာဏာပိုင်အဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး တာလန်ကုန်သည်များက ဒေသတွင်းဌာနခွဲများအဖြစ် ဆောင်ရွက်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဒေသခံကုန်သည်များက ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းရန်နှင့် ငွေကောက်ခံရန် တာဝန်ယူသည့် စာချုပ်များကို ချုပ်ဆိုကြမည်ဖြစ်သည်။ ဒေသတွင်းတွင် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ပုံနှင့် ရောင်းချပုံမှာ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။
နယ်စပ်မြို့ရှိ ပထမဆုံးညတွင် တိန်ကွမ်သည် သူ၏ဦးလေးငယ် ပြန်လာမည့်ရက်ကို စိုးရိမ်နေစဉ် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည့် ထိုသူ—တိန်ကျိန်းတေ—သည်လည်း သူ၏အော်ဒါများကို ရေတွက်ရင်း မင်းသားကြီးအကြောင်းကို တွေးတောနေသည်။
ဆိတ်ညံသော တောအုပ်တစ်ခုတွင် မီးပုံများစွာ တောက်လောင်နေပြီး မီးတောက်များက ညဉ့်ကို လင်းထိန်စေကာ ကြယ်များကို ပို၍ပင် ထင်ရှားစေသည်။ လူတစ်ရာကျော်တို့သည် မီးပုံများအနီးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ဘေးတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ထားသည့် လှည်းများရှိသည်။ အချို့က အေးဆေးစကားပြောနေကြပြီး အချို့က အနားယူရန် လှည်းများကို မှီထားကြကာ အချို့က အိတ်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်စားနေကြသည်။
တိန်ကျိန်းတေသည် လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဖြင့် သူ၏စာရင်းစာအုပ်ထဲမှ ကိန်းဂဏန်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။
"တောက်၊ တောက်"
တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည်းပြင်ပရှိ တိုင်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ပဉ္စမသခင်လေး၊ အိပ်ပျော်နေပြီလား"
တိန်ကျိန်းတေသည် ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လာရောက်သူမှာ တိန်မိသားစုမှ သူခေါ်လာသည့် အစေခံငယ် အာတာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသည့်အတွက် သူသည် တိန်ကျိန်းတေ၏ ခရီးဝေးများတွင် အမြဲတမ်း လိုက်ပါလေ့ရှိသည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" တိန်ကျိန်းတေက မေးသည်။
အာတာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သူ့အနားသို့ တိုးကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "ပဉ္စမသခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်နှစ်ရက်နေရင် နယ်စပ်ကို ရောက်တော့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ လှည်းတန်းနောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ အဲဒီလူစိမ်းတွေကို ဆက်ပြီး ခေါ်သွားဦးမှာလား"
အာတာသည် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လူစိမ်းအုပ်စုကို အမြဲတမ်း သံသယရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် တာလန်နိုင်ငံမှ ဖြစ်ကြပြီး မြို့တော်အနီးကတည်းက ကုန်သည်များဟု အမည်တပ်ကာ ကုန်သည်ခေါင်းဆောင်နှင့် စကားပြောလိုကြောင်း အကြောင်းပြ၍ လိုက်ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။ တိန်ကျိန်းတေနှင့်အတူ နေရာအတော်များများသို့ လိုက်ပါခဲ့ဖူးသည့် အာတာသည် တိန်ကွမ်ထက် အတွေ့အကြုံပိုရှိပြီး ရက်စက်သော စီးပွားရေးပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု တာလန်နိုင်ငံတွင် ရောက်ရှိနေပြီး ဒေသခံများက သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရူးရူးမိုက်မိုက် လိုက်လံဝယ်ယူနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အာတာမှာ သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
တိန်ကျိန်းတေသည် လှည်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က သူ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် လင်းစေသည်။ အပြင်လူတစ်ယောက်အတွက်မူ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ညစ်နေဟန် ရှိသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားသော အရည်အချင်းရှိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်သောသူ ဖြစ်သည်။
အာတာ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သွားသောအခါ တိန်ကျိန်းတေသည် ပြုံးလိုက်သည်၊ "မင်းက အဲဒီလူတွေကို ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာလို့ ထင်နေတာလား"
အာတာသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့လိုပဲ စားသောက်နေပေမဲ့ လျိုဆန်းလို့ ခေါ်တဲ့လူကို ကျန်တဲ့လူတွေက စောင့်ရှောက်နေကြတယ်။ တစ်နေ့က ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲဝင်တုန်းက သူ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက် ကြာအောင်နေပြီး ဘာမှမဝယ်ဘဲ ထွက်လာတယ်"
အာတာသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏သခင်ကို ကြည့်ကာ ခဏတွေဝေပြီးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ပဉ္စမသခင်လေး၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ လျိုဆန်းဆိုတဲ့လူက တာလန်မြို့တော်က အာဏာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုခုက စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်"
၎င်းမှာ ရဲတင်းသော ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်သော်လည်း လျိုဆန်းကဲ့သို့ နုနယ်သော အသားအရေရှိသည့်သူက သာမန်အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့၏ ပဉ္စမသခင်လေးကဲ့သို့ မွေးရာပါ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်နေသူမျိုးကိုတော့ မဆိုလိုပေ။
တိန်ကျိန်းတေသည် ရယ်မောမိတော့သည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ အာတာ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "တချို့အရာတွေက ပြောမပြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ငါတို့နောက်ကို လိုက်ရဲရင် လိုက်ပါစေ။ နယ်စပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးက ရှင်းသွားလိမ့်မယ်"