ယီကျိုး ရှိ အသေးစားနှင့် အဓိကကျသော မိသားစုကြီးများက ကုန်သည်များသမဂ္ဂတစ်ခု တည်ထောင်လိုနေကြသည်။ ထိုကိစ္စတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပြဿနာရှိနေသလော။
တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းမှာ ကြီးမားသည့် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ ၏ အမြင်တွင် ကုန်သည်များသမဂ္ဂ၏ တည်ရှိမှုသည် ခေတ်သစ်ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ မည်သည့်နိုင်ငံ၌မဆို နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းများ ရှိနိုင်သကဲ့သို့ ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းများလည်း ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝပင်။ ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ အသုံးချနိုင်ပြီး ဥပဒေနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်ကာ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ထားရှိနိုင်သရွေ့ ထိုမိသားစုများ တည်ထောင်သည့် သမဂ္ဂများသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် အခွန်ပေးဆောင်သူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။
ဟုတ်ပါပြီ၊ အနာဂတ်တွင် အခွန်ရှောင်ခြင်းကဲ့သို့သော ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မလားဆိုသည်မှာ—ဝေယွီ အနေဖြင့် မည်သည့်ခေတ်၊ မည်သည့်အုပ်ချုပ်သူလက်ထက်တွင်မဆို ထိုကဲ့သို့သောအရာများမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ကြောင်းသာ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းသာ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ဥပဒေကို လိုက်နာကြမည်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာသောနေ့ရက်များသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကောင်းပါရဲ့။
ဝေယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြုံးကာ ချန်နင်ကို မေးလိုက်သည်။ “ချန်နင်၊ မင်း ယီကျိုး ကို ဘယ်တော့သွားဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ။”
အရှင်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖတ်ရခက်နေသဖြင့် ချန်နင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ဝင်လာသည်။ အတိတ်တွင် ဝေယွီ ထံမှ အလိမ်ခံခဲ့ရဖူးသည့်အတွက် ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတိုင်း သူသည် ထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။ ဤခံစားချက်ကို PTSD—စိတ်ဒဏ်ရာလွန်ဖိစီးမှုဟု ခေါ်ကြောင်း သိရှိနိုင်လောက်သည့် ပညာရေးမျိုး သူ့တွင် မရှိခဲ့ပေ။
ချန်နင်၏ သံသယဖြစ်ဖွယ်နှင့် သတိကြီးစွာထားနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ဖော်ရွေသွားသည်။ “ညီလေးချန်၊ ဒါက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ။ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
ချန်နင်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ “...ဘာလို့ မေးတာလဲ။”
“သေချာတာပေါ့၊ မင်းအတွက် စိုးရိမ်လို့ပေါ့!”
လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်တောင် ဒီစကားကို ယုံမည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သံသယရှိနေသည့်ကြားမှပင် ချန်နင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အရှင်သခင်ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
“အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့်တော့ နောက်ထပ် တစ်ဝက်လောက်ကြာရင် ထွက်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်” ဟု ချန်နင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တစ်ဝက်လောက်ဆိုတာ အချိန်အရမ်းကျပ်နေပြီ။
ဝေယွီ သည် မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။ “မင်းက မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးပြုဖို့ စိတ်စောနေပုံပဲ။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ခရီးလမ်းချောမွေ့ပါစေ။ အဲဒီနေ့ကျရင် ငါ လာမပို့တော့ဘူး၊ လမ်းခရီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”
ချန်နင်နှင့် ဆွန်ကျောက်တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိကြသည်။ စကားလုံးများမှာ ယဉ်ကျေးနေသော်လည်း အရှင်၏နှုတ်မှ ထွက်လာသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ၏ကုလားထိုင်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း သည် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး မေးသည်။ “အရှင်၊ နောက်ဆုံးတော့ ယီကျိုး က မိသားစုကြီးတွေကို အရေးယူတော့မှာလား။”
ဝေယွီ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူက ကန့်ကွက်လိုက်သည်၊ “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ‘နောက်ဆုံးတော့’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဘယ်လိုလက်အောက်ငယ်သားမျိုးက သူ့သခင်အပေါ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတတ်တာလဲ။”
ဖန်းရှန်း က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဖန်းရှန်း ပြောသည်မှာ လုံးဝမှားနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒီမိသားစုကြီးတွေဆိုတာ အမွေဆိုးတွေပဲ။ အစကတည်းက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်မယ့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ မရှိခဲ့တာကြောင့် သူတို့က အခွင့်အရေးယူပြီး အခုလို ကြီးမားတဲ့ ဘီလူးကြီးတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာ။ သူတို့က ပညာရေးအရင်းအမြစ်တွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားကြတယ်၊ စာတတ်ပေတတ်အများစုက သူတို့နဲ့ ဆက်နွှယ်နေပြီး နန်းတွင်းက အရာရှိအများစုကိုလည်း သူတို့ကပဲ ပျိုးထောင်ပေးထားတာ။ မိသားစုတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဂဏအချင်းချင်း အငြင်းပွားမှုတွေက နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေးကို ထိခိုက်စေတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မြေယာတွေကလည်း သူတို့လက်ထဲကိုပဲ ဆက်တိုက်ရောက်ရှိနေပြီး လယ်သမားတွေကို အငှားလုပ်သားတွေ ဖြစ်လာအောင် ဖိအားပေးနေတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မယ်။”
“သူတို့ကို ဖြိုခွဲလိုက်ဖို့ဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနဲ့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးမှုတွေ လိုအပ်တယ်။ မိသားစုကြီးတွေနဲ့ အသေးစားတွေကြားမှာ အမြဲတမ်း အက်ကြောင်းတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ ငါက သူတို့ကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိအောင် လုပ်ပစ်ရမယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။”
ဝေယွီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နေကာမျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ ဖန်းရှန်း ကို မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဖန်းရှန်း၊ မင်း ငါ့ကို နားလည်တယ် မဟုတ်လား။”
ဖန်းရှန်း စကားမပြောချင်တော့ပေ။ သူ ဘာမှ နားမလည်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “မိသားစုကြီးတွေက အကျင့်ပျက်ခြစားနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ကလည်း မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေပဲ မဟုတ်လား။”
သာမန်လူတွေက မိသားစုကြီးတွေရဲ့ ဇိမ်ခံနေမှုကို မုန်းတီးကောင်း မုန်းတီးကြလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားကတော့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ အမြင်နဲ့ စဉ်းစားရမယ်။ သာမန်လူတွေရဲ့ ကလေးတွေက လူသားတွေဆိုရင် မိသားစုကြီးတွေက ကလေးတွေကရော လူသားတွေ မဟုတ်ကြဘူးလား။ သူတို့အားလုံးက ဒီနိုင်ငံတော်ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေပဲ။
ကုလားထိုင်သည် ရှေ့နောက် ယိမ်းယိုင်နေသည်။ ဝေယွီ မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏တက်ဘလက်ကို အသုံးပြုနေခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှိရှာသော ဖန်းရှန်း သည် အရှင်၏ ထိုကဲ့သို့သော ကရုဏာသက်ဖွယ် အခြေအနေကို ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းကို ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုဟု ခေါ်ရမည်လား သို့မဟုတ် ကောင်းစွာသရုပ်ဆောင်ထားခြင်းဟု ခေါ်ရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် တတိယနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်—သူ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
***
ယီကျိုး၊ မဟာဝေနိုင်ငံ နှင့် Great Liang ကြားရှိ နယ်စပ်ဂိတ်။
နယ်စပ်ဂိတ်များသည် အမြဲတမ်း တင်းကျပ်သော လုံခြုံရေးနှင့် ပြင်းထန်သောလေထုရှိသည့် နေရာများဖြစ်ပြီး ရယ်မောသံ သို့မဟုတ် ဆူညံသံများ ကင်းမဲ့သော နေရာလေးနက်သည့် နေရာများဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ် ဂိတ်ပေါက်မှာမူ ထူးခြားနေသည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း လေးနက်မှုမရှိရုံသာမက လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေကြပြီး အတော်လေး ဆူညံနေသည်။
စောင့်ကြပ်နေသူများက သူတို့ကို တားဆီးခြင်းမရှိကြပါ၊ အချို့ဆိုလျှင် ထိုဆူညံမှုမှာ အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို သိလို၍ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ Great Liang မှ ပြန်လာသော ကုန်သည်ယာဉ်တန်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကုန်သည်ယာဉ်တန်းသည် မဟာဝေနိုင်ငံ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မြို့သူမြို့သားများက ချဉ်းကပ်ဝံ့လာကြသဖြင့် လူအုပ်ကြီး စုဝေးလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူတိုင်းက “ဆပ်ပြာ ကျန်သေးလား၊ ငါ X တုံးလောက် လိုချင်တယ်!” သို့မဟုတ် “ငါ ကြိုတင်မှာယူချင်တယ်!” ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်ကို ကြားနိုင်သည်။
တိန်ကွမ်၊ ကုန်သည်ယာဉ်တန်း၏ မန်နေဂျာသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒေသခံများမှာ တကယ်ပင် စိတ်အားထက်သန်လွန်းသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် စိတ်အားထက်သန်သော ဝယ်လက်များ ရှိခြင်းမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ခရီးရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလာရပြီးနောက် သူသည် အနားယူစရာနေရာတစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေချင်နေသည်။
နယ်စပ်သို့ သူတို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်ကပင် ဆူညံမှုမှာ အလွန်ကြီးမားခဲ့သည်။ ကုန်သည်များသမဂ္ဂ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ Jiaozhou နှင့် ယီကျိုး တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့် နယ်စပ်မြို့သို့ မရောက်မီကပင် ကုန်ပစ္စည်းအများအပြားမှာ ရောင်းကုန်နေပြီဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ဒေသတွင် ဆက်သွယ်ရေး အားနည်းခြင်းကြောင့် လူအများအပြားမှာ ပထမအသုတ် ကုန်ပစ္စည်းများကို လက်လွတ်သွားခဲ့ကြရသည်။ ဆပ်ပြာ၊ မှန်နှင့် ရေမွှေးအကြောင်း သတင်းစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့မှာ ပစ္စည်းများကို ရရှိရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
“ကုန်ပါပြီ၊ တကယ်ကုန်သွားပါပြီ! အကုန်လုံးကို Great Liang က လူတွေက ဝယ်သွားကြတာပါ၊ ဆက်မမေးကြပါနဲ့တော့! ဆပ်ပြာ၊ မှန် ဒါမှမဟုတ် ရေမွှေး ဝယ်ချင်တဲ့သူတွေအနေနဲ့ ကြိုတင်မှာယူလို့ရပါတယ်။ ကြိုတင်မှာယူချင်တဲ့သူတွေ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါ...”
တိန်ကွမ် သည် လူအုပ်ကြီး၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သူ၏လှည်းပေါ်မှနေ၍ ထိုစကားကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟောနေရသည်။
Great Liang သို့ ဤခရီးစဉ်ကို သူ၏ဦးလေးဖြစ်သူ Deng Zhengde နှင့်အတူ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အမြင်ကျယ်စေရန်နှင့် အရှင်သခင်ထံတွင် သူ၏အရည်အချင်းကို သက်သေပြရန် တိန်ကွမ် သည် သူ၏အစွမ်းအစရှိသမျှကို ထုတ်သုံးခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်အလေးချိန် လျော့ကျသွားပြီး ဗိုက်လည်း ချပ်ရပ်သွားကာ အသားအရေမှာလည်း နှစ်ဆပို၍ မည်းသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ခေါင်းကို မော့ထားနိုင်သည်။ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။