စွန်ကျောက်က မြင်းမွေးမြူရန် စိတ်ကူးနေသည်။
သူ့၏ဤစိတ်ကူးသည် ဝေယွီ ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ယိုးကျိုးနယ်စပ်ရှိ ဟူလူမျိုးတို့၏မြင်းများကို မွေးမြူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုလူငယ်လေးသည် သူတစ်ပါးကို “ခြေလှမ်းဖြတ်ကျော်” နိုင်သည့် အနုပညာကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ပြသနေသည်။
ဝေယွီ က ဤစီမံကိန်း၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးတောဆင်ခြင်နေစဉ် စွန်ကျောက်က သူ့အစီအစဉ်ကို တင်ပြပြီးနောက် စိတ်ထဲ မလုံမလဲ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို တစ်ချက်ငဲ့ကြည့်ပြီး ချီတုံချတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ ကျွန်တော် ဒီအလုပ်မှာ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါသလားခင်ဗျာ”
“သေချာတာပေါ့! ဘာလို့မအောင်မြင်ရမှာလဲ”
ဝေယွီ သည် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး စွန်ကျောက်ကို ပြုံးပြသည်။ “ဟူလူမျိုးတွေဆိုတာ မြင်းစီးကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ အမဲလိုက်တာ၊ မြင်းစီးတာနဲ့ လေးပစ်တာမှာ ထိပ်တန်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ မဟာဝေနိုင်ငံ နိုင်ငံရဲ့ မြင်းတပ်ဟာ သူတို့ထက် အမြဲလိုလို အားနည်းနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခုလို စိတ်ကူးမျိုးကို မင်းတွေးနိုင်တာဟာ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ မြင်းမွေးမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားရတာ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဝမ်းသာမိတယ်!”
လူငယ်တွေမှာ စိတ်ကူးရှိခြင်းသည် ကောင်းသော လက္ခဏာဖြစ်သည်။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ချက်ချင်းအားပေးစကားဆိုခြင်းသည် အကောင်းဆုံးပင်။ ထိုလူငယ်လေး၏ ယုံကြည်မှုကို မချိုးနှိမ်မိရန်မှာ အရေးကြီးလှသည်။
ဤအားပေးစကားကြောင့် စွန်ကျောက်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ဝေယွီ ကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ထင်တာလားခင်ဗျာ”
စွန်ကျောက်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အသံမှာ ပို၍ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “ကျွန်တော် ယိုးကျိုးကို သွားသင့်၊ မသွားသင့် အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့တာပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက နယ်စပ်ဒေသလေ။ ကျွန်တော်သာ အလျင်စလိုသွားမိပြီး ဟူလူမျိုးတွေ တောင်ဘက်ကို ကျူးကျော်လာတာနဲ့ ကြုံရရင် ကျွန်တော့်မွေးမြူရေးခြံကြီး ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ဝေယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ အဲ့လောက်ထိ အန္တရာယ်ကို သေချာစဉ်းစားထားပြီးမှ ဘာလို့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်တာလဲ”
စွန်ကျောက်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “…ငါ့ကြောင့်လား”
စွန်ကျောက်က ရိုးသားစွာပင် ခေါင်းငုံ့၍ အတည်ပြုပြသည်။
ဝေယွီ စိတ်ဝင်တစားဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့လဲ” သူသည် ယိုးကျိုးတွင် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသလို၊ ထိုနေရာမှ လူအများအပြားကိုလည်း မသိကြောင်း သူသေချာပေါက် သိသည်။ စွန်ကျောက်က သူ့၏ဩဇာအာဏာအပေါ် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်နေရသနည်း။
“ဒါကတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ ဉာဏ်ပညာက ထူးချွန်လွန်းလို့ပေါ့!” စွန်ကျောက်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာကြောင့် ဝေယွီ သည် ထိုလူငယ်လေးက သူ့ဘိုးဘေးတွေကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟု ခဏတာ ထင်မှတ်သွားရသည်။
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအနေနဲ့ ကျောက်ကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ပြီး ဓားပြတွေ ထူပြောတဲ့ ကျိခရိုင်မှာ ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဟူလူမျိုးတွေကို ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတဲ့ လူသူနည်းပါးတဲ့ ယိုးကျိုးမြေပြင်မှာလည်း အောင်မြင်မှုတစ်ခုခုကို ရအောင်လုပ်နိုင်မှာပါ!”
စွန်ကျောက်က ဝေယွီ ကို အပြည့်အဝယုံကြည်မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘယ်တော့မှ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအတွက် ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ကျွန်တော် ယိုးကျိုးကို တစ်ယောက်တည်းပဲ သွားပါ့မယ်။ အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရင်လည်း ဖြေရှင်းပေးမယ့်သူတွေကို ရှာမှာပါ။ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုမျိုး ကြုံမှသာ စာရေးပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံပါ့မယ်။ မင်းသားဆီက အကြံပေးချက်လေး နည်းနည်းရရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ”
ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စွန်ကျောက်၏ တောင်းဆိုချက်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း ၎င်း၏အခြေခံအကြောင်းရင်းမှာမူ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေသည်။ “သူ့ရည်မှန်းချက်တွေကို သိတယ်” ဆိုသည်မှာ အဘယ်အဓိပ္ပာယ်နည်း။ သူ၏ရည်မှန်းချက်ထဲတွင် လူသိရှင်ကြား ပြောပြ၍မရဘဲ လျှို့ဝှက်ထားရမည့်အရာများ ရှိနေသလော။
ဝေယွီ သည် စွန်ကျောက်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ သဘာဝပါပဲ။ မင်းက ဒါကို နန်းတော်အတွက်နဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေအတွက် လုပ်နေတာပဲ။ ယိုးကျိုးမှာ အခက်အခဲရှိရင် စာရေးပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ”
ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဤစကားကို အလေးမထားဘဲ ထားခဲ့မိမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်ရှေ့စံ၏အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ခမည်းတော်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဝေယွီ သည် လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုများအပေါ် ပို၍သတိထားလာမိသည်။ သူတို့ဘာကို တွေးနေကြသည်ကို သိနေသည့်တိုင် ဝေယွီ အနေဖြင့် “အလကားတွေးမနေပါနဲ့၊ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်ရုံနှင့် မပြီးဆုံးနိုင်တော့ကြောင်း သူသဘောပေါက်လာသည်။
အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ကတိစကားကို ရလိုက်သောအခါ စွန်ကျောက်သည် စိတ်အေးသွားသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား! ဒီနေ့မင်းသားရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်အေးချမ်းသာနဲ့ ယိုးကျိုးကို သွားနိုင်ပါပြီ”
သူစိတ်အေးသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ “မကြာခင် ထွက်ခွာတော့မှာလား”
စွန်ကျောက်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မြင်းထိန်းတွေကို မေးမြန်းထားပါတယ်။ နွေဦးနဲ့ နွေရာသီဟာ မြင်းမတွေ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်မို့လို့ အခု ယိုးကျိုးကို သွားမှပဲ နယ်စပ်ပြင်ပက မြင်းပေါက်လေးတွေကို ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပိုများမှာပါ”
စွန်ကျောက်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ မမျှော်လင့်ထားသည်ဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ ကမူ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
“ဒီရာသီက တကယ်ပဲ သင့်တော်ပါတယ်။ ဒါက မင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးသွားစေလိမ့်မယ်။ ဟူလူမျိုးတွေက မြက်ခင်းပြင်မှာ လှည့်လည်နေထိုင်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လူမျိုးစုတွေက များပြားတော့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် မြင်းမွေးမြူနည်းကို သိပြီးသားဖြစ်တဲ့ ဒေသခံတွေကို ငှားရမ်းလိုက်ပါ”
စွန်ကျောက်သည် ဤအချက်ကို စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဟူလူမျိုးတို့၏မြင်းများသည် မဟာဝေနိုင်ငံ နိုင်ငံမြင်းများထက် ပို၍သန်မာကြသဖြင့် သူတို့၏နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခြင်းမှာ အကျိုးအရှိဆုံးပင်။
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ယိုးကျိုးအနီးမှာ ဟူလူမျိုး ကျွန်တွေကို ရောင်းချတာတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီကိုသွားပြီး အနည်းငယ် ဝယ်ယူလိုက်ပါ့မယ်၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး”
*ကျွန်များ*။
စွန်ကျောက်က ဟူလူမျိုးကျွန်များအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားရသောအခါ ဝေယွီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုကျွန်များအတွက် သနားစိတ်ဝင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခေတ်ကာလ၏ အမြစ်တွယ်နေသော စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကိုသာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိခြင်းဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းလူမျိုးစုများသည် ကျွန်စနစ်ကို ကျင့်သုံးကြပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ နိုင်ငံလည်း ထူးမခြားနားပင်—သူတို့က ရိုးရှင်းစွာပင် ဤအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား မပြောဆိုကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးဆိုသည်မှာ ရှည်လျားပြီး လေးလံသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ သည် ဘေးဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ၊ ချန်းနင်”
အမေးခံလိုက်ရသောအခါ ချန်းနင်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… အော်၊ ဟုတ်သားပဲ! ကျွန်တော်လည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ယီကျိုး ကို သွားတော့မယ်ဆိုတာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ပြောပြမလို့ပါ”
“ယီကျိုး ကိုလား” ဝေယွီ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘာတွေ မွေးမြူမလို့လဲ။ ဘာလို့များ ယီကျိုး အထိ ဝေးဝေးကြီး သွားရတာလဲ”
“ငန်းတွေပါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား! ကျွန်တော် ငန်းတွေ မွေးမလို့!” ချန်းနင်က စိတ်ကောက်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဘာတွေမွေးမလဲဆိုတာ မင်းသား တကယ်မသိဘူးပေါ့လေ”
ယခင်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ချိုသာသောစကားလုံးများဖြင့် သူ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏အစီအစဉ်များကို အမှန်တကယ် အာရုံစိုက်မနေခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။ *ယောက်ျားတွေဆိုတာ အလိုရှိတာ ရသွားရင် မချစ်တော့ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ!*
ဝေယွီ သည် အပြစ်ရှိသလို မခံစားရဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်ရမလဲ။ မင်း ငန်းမွေးမယ်ဆိုတာ ငါသိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စွန်ကျောက်က မြင်းမွေးတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းသွားတော့ မင်းလည်း အစီအစဉ်တွေ ပြောင်းသွားမလားလို့ တွေးမိတာပါ”
ထိုအကြောင်းပြချက်မှာ လုံလောက်သဖြင့် ချန်းနင်လည်း သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ဦးလေးမိသားစုမှာ ယီကျိုး ဘက်က ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့ပြောတာက အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ မြို့ပြအသေးစားတွေက မြေတွေ ရောင်းထုတ်နေကြတယ်တဲ့။ ဈေးနှုန်းကလည်း သင့်တော်တယ်၊ နေရာကလည်း အလွန်ကောင်းပြီး ဆောင်းရာသီမှာလည်း သိပ်မအေးဘူး။ ကျွန်တော် ဆွေမျိုးကို ပြောပြီး တောင်ကုန်းတွေ၊ ရေပြင်တွေပါတဲ့ မြေကွက်အချို့ကို ဝယ်ခိုင်းထားတယ်။ ငန်းမွေးဖို့ဆိုရင် အဲ့ဒီနေရာထက် ပိုကောင်းတာ မရှိတော့ဘူး!”
တောင်ကုန်းနှင့် ရေပြင်ပါသည့် မြေကွက်အချို့—ဝေယွီ သည် ထိုဖော်ပြချက်၏ မရေရာမှုကို မှတ်ချက်မပေးတော့ဘဲ အဓိကအချက်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“ယီကျိုး မှာရှိတဲ့ မြို့ပြအသေးစားတွေက မြေတွေကို ရောင်းနေတာလား” ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်းသိလား”
သကြားဈေးနှုန်း အကျပ်အတည်းကို ပြန်တွေးမိရင်း ဝေယွီ သည် သူတို့ ဒေဝါလီခံရမည့်အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ သူတို့သည် ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့နှင့်အတူ အရောင်းလမ်းကြောင်း ရှာဖွေရန် မဟာလျန်ပြည်သို့ သွားခဲ့ကြသည်မဟုတ်လော။ မြို့ပြအကြီးစားများသာ ပါဝင်ပြီး အသေးစားများမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။
“နောက်ထပ် ဘာအကြောင်းရှိရမှာလဲ၊ သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့လို့ပေါ့!” ချန်းနင်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက ယီကျိုး ကို သကြားထုတ်လုပ်မှုနဲ့ လူတိုင်းသိကြပေမဲ့ အခု ကျောက်ကျိုးက သကြားတွေက ပိုဈေးသက်သာသွားပြီလေ။ ဘယ်သူမှ ဈေးကြီးတဲ့ ယီကျိုး သကြားကို မဝယ်ကြတော့ဘူး။ အဲ့ဒီမိသားစုငယ်လေးတွေက မရပ်တည်နိုင်တော့လို့ မြေတွေကို ရောင်းထုတ်ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆွေမျိုးဆီက ကြားတာတော့ သူတို့ထဲက အများစုဟာ ကျိခရိုင်မှာလိုပဲ ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်တဲ့”
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်သွားတော့သည်။