ကိုယ်ပိုင်သားသမီးကို ကိုယ်တိုင်မွေးရမတဲ့လား။
ဝေယွီ က လုံးဝခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ထောင်ပြုရန်ပင် စဉ်းစားထားခြင်းမရှိသေးရာ ကိုယ်ပိုင်သားတစ်ယောက်ကို ဘယ်ကနေရှာရမည်နည်း။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အကယ်၍ သူသာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားတစ်ယောက်ယောက်ကို မွေးဖွားလိုက်မိပါက ထီးနန်းသည် ထိုကလေးဆီသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ဧကရာဇ်ဝေ အနေဖြင့် အရိုက်အရာဆက်ခံမည့်သူ လိုအပ်နေပါက ကိုယ်တိုင် နောက်ထပ်သားတစ်ယောက် မွေးလိုက်လျှင် ပြီးသည်မဟုတ်ပါလော။ အဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်မည့်သူမှလွဲ၍ တခြားမည်သူက ထီးနန်းကို ဆက်ခံမည်နည်း။ အခြားရွေးချယ်စရာများမှာမူ သူ၏အစ်ကိုတော်များသည်လည်း မသင့်တော်သလို၊ ကျန်တော်မျိုးများမှာလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မတန်ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ပြတ်တောက်သွားမည့် အန္တရာယ်မရှိသည့်အတွက် အခြားနေရာတွင် အရိုက်အရာဆက်ခံမည့်သူကို ရှာဖွေနေစရာ မလိုပေ။ ထို့ပြင် ထီးနန်းကို မင်းသားတစ်ပါးမဟုတ်သည့် အခြားသူတစ်ဦးထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မိပါက ၎င်းသည် မဟာဝေနိုင်ငံ၏ သမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံး အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးကို ချန်လှပ်ထားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူအား နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မွေးရန် တိုက်တွန်းရုံမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ဤအကြံအစည်ဖြင့် သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဖေဖေ..." ဝေယွီ က အနည်းငယ် အဆင်မပြေသည့်ဟန်ဖြင့် သတိထားပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့လေ... သား အိမ်ထောင်မပြုချင်ဘူး။"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ငယ်သေးတယ်၊ အရွယ်မရောက်သေးဘူးလေ။ နောက်မှ အိမ်ထောင်ပြုလည်း ရတာပါပဲ။"
ဝေယွီ မှာမူ... "..."
ဒါက အချိန်အခါနဲ့ မဆိုင်၊ အဓိကက "မလုပ်ချင်တာ" ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေယွီ သည် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်မပြလိုက်ပေ။ သူသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားမည်ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်ပြဿနာများကို နောက်မှ ရှင်းထုတ်လိုက်မည်၊ လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ သူ၏ နောင်တော်အငယ်လေး (Imperial Younger Brother) ပေါ်ပေါက်လာရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ၊ အချိန်ရှိတုန်းမှာ ကြိုးစားပေးပါဦး။ သားမှာ နောင်တော်အငယ်လေး ရမရဆိုတာ ဖေဖေပဲ မူတည်နေတာ။" ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို အလိုက်တသိ နှိပ်ပေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ညီလေးမဟုတ်ရင်တောင် နောက်ထပ်ကလေးတွေ အများကြီးရှိတာက ပိုကောင်းတာပေါ့... ကလေးတွေများလေ ကောင်းချီးတွေများလေပဲ..."
သူပြောလေလေ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိဖြစ်လေလေ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော သားမိုက်တစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးမှာ ကြီးမားလှသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် အနှိပ်ခံနေရသည်ကို သဘောကျနေသော်လည်း ဤမျှနှင့် လုံလောက်ပြီလားဟု စဉ်းစားမိလာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ လက်များကို ရွံရှာသည့်ဟန်ဖြင့် ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး "မင်းလို ကောင်စုတ်ကို ထွက်သွားစမ်း!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"မလုပ်ပါနဲ့! ဖေဖေ! သား တကယ်ပြောနေတာ!" ဝေယွီ သည် မထွက်သွားဘဲ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထပ်မံ အနှောင့်အယှက်မခံလိုတော့သည့်အတွက် လီချန် ကို သူ့အား အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံနေရစဉ် ဝေယွီ သည် "ဖေဖေ၊ သေချာစဉ်းစားပေးပါဦး! သား မနက်ဖြန်ကျရင် ထပ်လာခဲ့မယ်!" ဟု အော်ဟစ်နေသေးသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ *မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီသားမိုက်ကို တံခါးဝမှာပဲ တားခိုင်းထားလိုက်ရမယ်။*
***
ဝေယွီ ကို တားဆီးရမတဲ့လား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းစာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဒုန်ရှန်းကို ကမ္ဘာလှည့်ခရီးထွက်ရန် စေလွှတ်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ဒုန်ရှန်းအတွက် စီစဉ်ထားသည်များကို ဧကရာဇ်ထံ ရှင်းပြရမည်ဖြစ်ပြီး လာမည့် ဥပဒေပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများအကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာများမှာ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စများဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော အရေးကိစ္စများရှေ့တွင် သူတို့၏ ယခင် "အငြိုးအတေး" များမှာ အသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဒုန်ရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်၊ ရာထူးခန့်အပ်ကာ အနာဂတ်တွင် အခက်အခဲများကို ကျော်လွှားနိုင်စေရန် နန်းတွင်းလက်ဆောင်များ ပေးအပ်ပြီးချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုအသေးအဖွဲ အငြိုးအတေးများကို စွဲလမ်းနေရန် မတန်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသားမိုက်က "နောင်တော်အငယ်လေး" အကြောင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေပြန်သည်။ ဘာကြောင့်နည်း။ သူက ညီတစ်ယောက် လိုချင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်တော့ အရိုက်အရာဆက်ခံမည့်သူ မမွေးချင်ဘဲ အဘိုးကြီးကို အလုပ်ခိုင်းနေသည်။
ဝေယွီ သည် တွေ့တိုင်း တွေ့တိုင်း နောင်တော်အငယ်လေးအကြောင်းကိုသာ ပြောနေသည့်အတွက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လာသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသည့် ဘုရင်သည် ဝေယွီ အား သူ၏ အလုပ်များတွင် ကူညီခွင့်မပေးတော့ဘဲ နန်းတော်ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားရန် အမိန့်ပေးတော့သည်။ ဤအခြေအနေမှာ တစ်လဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဝေယွီ မှာမူ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရသည်။
သူ၏ အိမ်တော်တွင် ဝေယွီ သည် သစ်ပင်အောက်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း နေကာမျက်မှန်တပ်ကာ တက်ဘလက်ဖြင့် သီချင်းနားထောင်နေသည်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီလိုဘဝမျိုးကမှ နေပျိုးစရာကောင်းတာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
မွေးဖွားလာဦးမည့် သူ၏ နောင်တော်အငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် နားလည်မှုရှိလှသည်။ ကလေးမှာ ရောက်တောင်မရောက်လာသေးဘဲ သူ၏ နဝမမြောက် နောင်တော်ကောင်းကို လိုအပ်နေသည့် အနားယူချိန်ကို ပေးစွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာပင်!
ရုတ်တရက် အရွက်နှစ်ရွက်မှာ လွင့်ကျလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ အမှိုက်များကို ခံစားမိသဖြင့် ဝေယွီ သည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နေကာမျက်မှန်မှာ မှောင်မည်းနေသည့် ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အပေါ်ရှိ ထူထပ်သည့် အရွက်များမှာ ဝေဝါးနေသည်။ သူသည် မျက်မှန်ကို နှာခေါင်းဖျားထိ ဆွဲချလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒင်းဖားဆိုင် သည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အဝေးကို တွေဝေသည့်အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဖားဆိုင်၊ မင်း ဘယ်တုန်းက အဲဒီပေါ် တက်သွားတာလဲ။" ဝေယွီ က သူထိုင်စဉ်က သစ်ပင်မှာ လူမရှိကြောင်း သတိပြုမိလျက် မေးလိုက်သည်။
"ခုနလေးတင်ပဲ။" ဒင်းဖားဆိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာလို့ အပေါ် တက်နေတာလဲ။"
"ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေတာ။"
ဝေယွီ သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဘာ။ ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေ? ဘယ်မှာလဲ။"
ဒင်းဖားဆိုင် သည် သေးငယ်သည့် လက်ချောင်းဖြင့် အဝေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ဝင်ပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအနည်းငယ် မြင်းစီး၍ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်စိကို မှေးကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လက်ဟန်ပြကာ "ဖန်းရှန်း၊ မှန်ပြောင်းယူခဲ့။" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူပြောပြီးသည်နှင့် စက်ပစ္စည်းမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဝေယွီ သည် မှန်ဘီလူးမှတစ်ဆင့် မြင်းစီးလာသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆွန်ကျောက်၊ ချန်နင်နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ! သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနေစရာမလိုဘဲ သူတို့ဘာသာ ရောက်လာကြသည်။ သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆွန်ကျောက်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ပညာရှိမင်းသား (Wise King) သည် အလုပ်အားလပ်ပြီး မြို့ပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် အိမ်တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပညာရှိမင်းသား၏ အိမ်တော်ကို ရှောင်ကွင်းလာခဲ့ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာမှာ ဧည့်သည်များ နည်းပါးပြီး လာရောက်လည်ပတ်ပါက အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤသို့သော လူငယ်လေးများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် ဝေယွီ သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သစ်ပင်အောက်တွင် ကုလားထိုင်များ ထပ်မံချထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာကြတာလဲ။ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား။" ဝေယွီ က သူတို့ ထိုင်ပြီးသည်နှင့် မေးလိုက်သည်။
အနီးဆုံးတွင် ထိုင်နေသည့် ဆွန်ကျောက်က အဆင်မပြေသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးစရာရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လယ်မြေတွေက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ကျန်တာက တိရစ္ဆာန်တွေ ဝယ်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒါမျိုးက ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ မင်းသားကို အရင်တိုင်ပင်တာ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်မိလို့ပါ။"
"မဆိုးဘူး။ မင်းတို့ကလည်း လုပ်ငန်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်ကြတာပဲ။" ဝေယွီ သည် လူငယ်လေးများက သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကို လေးစားနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။ "ငါ အမြဲပြောနေကြအတိုင်းပဲ၊ မင်းတို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ၊ အလုပ်တစ်ခုကို စနစ်တကျနဲ့ အလေးအနက်ထား လုပ်တတ်ကြတယ်။ မင်းတို့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိလာမှာ အသေအချာပဲ! ငါ နားလည်ပါတယ်။ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြပါ၊ ဒါပေမဲ့ မရိုးသားတဲ့ အလုပ်မျိုးတော့ မလုပ်မိစေနဲ့။"
အဖွဲ့သားများမှာ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ သဘောတူလိုက်ကြပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိပေးကြသည်။ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမဟုတ်သဖြင့် လူငယ်လေးများမှာ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ချီဖုန်းနှင့်အတူ ပျော်ပါးရန် ထွက်သွားကြသည်။ ဆွန်ကျောက်နှင့် ချန်နင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဆွန်ကျောက်၏ မျက်နှာတွင် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဝေယွီ က "နောက်ထပ် တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဆွန်ကျောက်သည် သတ္တိမွေးပြီး "မင်းသား၊ ကျွန်တော် မြင်းမွေးချင်လို့ပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မခန့်မှန်းတတ်သဖြင့် ဆွန်ကျောက်သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ယူကျိုးနယ်စပ်နားမှာ မြင်းမွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ မြေနေရာဝယ်ဖို့ လူတွေ လွှတ်ထားပြီးပါပြီ။ ဟူလူမျိုးတွေဆီကနေ မြင်းတွေ ဝယ်ယူဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေက မဟာဝေနိုင်ငံ က မြင်းတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ဟူမြင်းတွေကို မွေးမြူနိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဟူမြင်းတပ်တွေကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။