မဟာဝေနိုင်ငံ သည် ယခုအခါ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းနေသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်ကထက် သာလွန်သည့် စည်ပင်သာယာဝပြောမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးခေတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ကြိုဆိုရပေဦးမည်။
ဤသည်မှာ စိတ်ကိုဖတ်နိုင်သည့်စွမ်းရည်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို သိရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် တစ်နေ့တွင် နိုင်ငံတော်၏ ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူက ကြိုတင်သိမြင်နေပြီး၊ ထိုနေ့ရက်များ ပေါ်ပေါက်လာစေရန်အတွက် နောက်ထပ်ထီးနန်းဆက်ခံသူမှာ ဝေယွီ ဖြစ်ရမည်ကိုလည်း သူသိသည်။ ဝေယွီ မှလွဲ၍ ဤလောကတွင် ထိုသို့သော ရွှေခေတ်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည့် စိတ်ဓာတ်ကို အမွေဆက်ခံနိုင်သူ မည်သူမျှမရှိပေ။
***
ဝေယွီ တွင် သူ့ဖခင်အား ပြောပြစရာ စကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း ပြောဆိုရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါတွင်မူ သူစကားမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဖခင် မှားယွင်းနေသည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို တစ်ညတွင်းချင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ နိုင်ငံတော်၏ မူဝါဒများနှင့် စီမံကိန်းအမျိုးမျိုးတို့ကို ချမှတ်ပြီးဖြစ်ကာ သူ့ဖခင်က ဝေယွီ အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို အကောင်အထည်ဖော်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် နောက်ထပ်ဧကရာဇ်မင်းက သူ့ကို အတားအဆီးမရှိ ယုံကြည်ပေးပါ့မလား။ ထိုအရာမှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသည်။
ဝေယွီ သည် မိမိနှင့်ရင်းနှီးသော အစ်ကိုတော် ရှစ်ယောက်မြောက်သူ ထီးနန်းဆက်ခံလျှင်ပင် လနှင့်နှစ်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ ပျက်ပြားသွားလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။ လူတို့သည် ပြောင်းလဲတတ်ကြသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အရာအားလုံးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်က သူသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးမိပါမည်နည်း။
ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တည်ကြည်သောမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် အအေးဓာတ်တို့သည် အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော်လည်း၊ ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ဝါးမှ ပေးစွမ်းသော နွေးထွေးမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။
သက်ကြီးရွယ်အို ဧကရာဇ်မင်းသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော သူ၏အကြည့်တို့တွင် ဖခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာတရားတို့ နက်ရှိုင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ အနေဖြင့် ဝေယွီ ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူ၏လက်သည် ဆံထုံးအပေါ်မှနေ၍ အသာအယာ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် နှေးကွေးစွာဖြင့် “ငါ မပြောပြရင်တောင် အကြောင်းအရာတချို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို မင်းနားလည်တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် အသက်နှင့်ခန္ဓာကိုပင် စီရင်ပိုင်ခွင့်ရှိသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူ၏ သားအပေါ်ထားရှိသည့် ရေရှည်သဘောထားကို ဝေယွီ အနေဖြင့် မည်သို့ မနားလည်ဘဲ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ ဖခင်ဖြစ်သူက အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချပြလိုခြင်းမရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို မှီလိုက်ပြီး အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ၊ သူဝန်ခံပါသည်—အဘိုးကြီးမှာ အတိတ်က သိပ်ပြီး အဆင်မပြေခဲ့သော်လည်း ဖခင်တစ်ယောက်က သားအပေါ်ထားသည့် မေတ္တာမှာ မသိမသာ ဖုံးကွယ်ထားလျှင်ပင် အလိုလို ပေါ်လွင်လာတတ်သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတိတ်က သံသယများကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နန်းတော်ဝင်းအတွင်းသို့ ငေးကြည့်နေစဉ် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်ဝန်းတို့တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသည်။
“…မင်းက ငါ့အရွယ်တုန်းကထက် ပိုတော်တယ်”
ဝေယွီ သည် မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက အရင်ဧကရာဇ်မင်းမှာ သားခုနစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ငါက တတိယမြောက်၊ အကြီးဆုံးလည်းမဟုတ်သလို ထီးနန်းဆက်ခံသူလည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ငါ့အုပ်ချုပ်မှုရဲ့ အစောပိုင်းနှစ်တွေမှာ နန်းတွင်းအရာရှိတွေက ငါ့ကို ထီးနန်းကို ‘ကောက်ရ’ ခဲ့တာလို့ လျှို့ဝှက်ပြောဆိုခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး၊ အဲဒါက အမှန်တရားပဲလေ။ ငါ့အစ်ကိုတွေ—တချို့က ထီးနန်းအတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးခဲ့ကြတယ်၊ တချို့က ရူးသွပ်သွားကြတယ်၊ တချို့က ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သွားကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အရင်ဧကရာဇ်မင်းမှာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ ထီးနန်းကို ငါ့ကိုပေးတာကလွဲရင် သူက ဘယ်သူ့ကို ပေးနိုင်မှာလဲ”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါက ညီအစ်ကိုမေတ္တာကို ဘယ်တော့မှ မခံစားဖူးပေမဲ့ ဖခင်မေတ္တာကိုတော့ အပြည့်အဝ ခံစားရတယ်”
သူသည် ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊ “ငါ့သားတွေရဲ့ စရိုက်တွေကို ငါကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်းက မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေကို သည်းခံပေးနိုင်ပြီး သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတွေကိုတောင် ရှာပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်! ဒါပေမဲ့ ဝေယွီ၊ မင်းလုပ်နေတဲ့ ဒီအလုပ်တွေနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီထီးနန်းကို တက်လာရင် သူတို့က မင်းကို ဒီအတိုင်းပဲ သည်းခံပေးပါ့မလားဆိုတာ မင်းသိလား”
ဝေယွီ သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ “…သူတို့က တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို မသည်းခံနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ယိုကျိုးမြို့ကို ပြည်နှင်ဒဏ် ခံယူလိုက်ပါ့မယ်”
“မင်းကို ယုံကြည်ပြီး အလွန်ချစ်ခင်ကြတဲ့သူတွေကို မင်း တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က အမြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝေယွီ သည် အငြင်းမပွားတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးလာလျှင် ထွက်ခွာသွားနိုင်သည့် စိတ်အေးလက်အေးရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်လာသူတို့ကိုမူ သူနှင့်အတူ ဆွဲချသွား၍ မဖြစ်ပေ။ တာဝန်ဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသည့် စကားလုံးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ့ပခုံးပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးသဖွယ် လေးလံနေသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါက မင်းရဲ့ဖခင်၊ မင်းရဲ့ဧကရာဇ်ပဲ။ မင်းဖြစ်ရမယ်လို့ မသတ်မှတ်ထားရင် ငါက ဘာလို့ မင်းကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းပါ့မလဲ။ မင်းသာ အိမ်ရှေ့စံဖြစ်လာရင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုတွေကလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရကြလိမ့်မယ်၊ တစ်နိုင်ငံလုံးက ပါရမီရှင်တွေလည်း တိုးတက်လာနိုင်မယ်၊ ပြည်သူတွေလည်း မောဟတွေနဲ့ နေထိုင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ဖန်တီးမယ့် ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ခေတ်ကို မင်း မမြင်ချင်ဘူးလား”
ဝေယွီ သည် ဘာမျှမပြောပေ။ ဤစကားများမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်! သူ့စိတ်ခံစားချက်မှာ မှိုင်းညှိုနေခဲ့သော်လည်း ဤရင်းနှီးနေသည့် နည်းဗျူဟာကြောင့် သူချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။ သူသည် လေးနက်နေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လှည့်စားတဲ့စွမ်းရည်တွေက တကယ်ပဲ တိုးတက်လာတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ: …
နွေးထွေးမှုတို့မှာ ပျက်ပြားသွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းသည် လက်ကို ဘာအမူအရာမျှမပါဘဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလဲ? ငါက မင်း သဘောတူသလား မတူဘူးလားဆိုတာပဲ မေးတာ”
ဝေယွီ သည် ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မင်း မဖြစ်ချင်ပါ! တစ်သက်လုံး နန်းတော်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရမည်ဟု တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူအသက်ရှူကြပ်လာသည်။ ရုံးခန်းနှင့် အိပ်ခန်းမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေပါက အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက်များ မည်မျှပင် ခမ်းနားပါစေ၊ ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်နေထိုင်ခြင်းက မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်ဓာတ်ကျစေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ သည် ရုန်းကန်ရင်း “နောက်တစ်ယောက် ထီးနန်းမတက်နိုင်ဘူးလား? တကယ်တော့ ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်က စိတ်သဘောထားကောင်းတယ်—သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလို့ ရတာပဲ!”
ဧကရာဇ်ဝေ: “မင်းရဲ့ အခြားအစ်ကိုတွေက ရှစ်ယောက်မြောက်ကို လက်ခံမယ်လို့ မင်းသေချာလား”
ဝေယွီ: “…အဲဒါ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လက်ခံတယ်လို့ ယူဆရမှာပေါ့”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသည် ရှစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်ထက်စာလျှင် သူ့အစ်ကိုများထံမှ ပို၍ ထောက်ခံမှု ရထားသည်မှာ အမှန်ပင်။
ဝေယွီ သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ရင်း ဦးနှောက်ခြောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးအေးလူလူ မြှောက်လိုက်သည်။ “မင်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေကို ရပ်လိုက်တာ ကောင်းမယ်။ ဒီလောကမှာ မင်းလိုမျိုး နောက်တစ်ယောက် တကယ်ရှိရင်တော့ ငါ စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးမယ်”
ဟင်?
ရုတ်တရက် ဝေယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ကူးကောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖေဖေ၊ ဖေဖေ ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် သားတစ်ယောက်လောက် ထပ်မွေးပေးလိုက်ပါလား!”
ဧကရာဇ်ဝေ: ???
*ဖူး—*
သောက်လိုက်သည့် လက်ဖက်ရည်များမှာ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်သဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။ “ဒီကောင်စုတ်! ချောင်း… ချောင်း… မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!”
ဝေယွီ သည် အမြန်ထလာပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ တကယ်ပါ၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ—ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့စံ လုပ်ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ထပ် မင်းသားငယ်လေး တစ်ပါး ထပ်မွေးပေးရမယ်…”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို အံ့ဩစွာ ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချောင်းဆိုးနေဆဲပင်။
“ဒါဆိုရင် ဆယ်ယောက်မြောက် မင်းသားလေး ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ပညာပေးမယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကိုယ့်သားအရင်းလိုပဲ ပြုစုမယ်—သူ့အနှီးတွေကိုတောင် ကျွန်တော် လျှော်ပေးမယ်! ကျွန်တော် သူ့ကို ကျွန်တော့်လိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်—တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ပေါ့! တကယ်!”
သူ၏ စိတ်ကူးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြောချလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးတို့တွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်နေသည်။
*[ဖေဖေ၊ ဖေဖေက အခုထိ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသေးတာပဲ—စဉ်းစားပေးပါဦးနော်?]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စဉ်းစားပေးလိုစိတ် မရှိပေ။ သူသည် ဤသားမိုက်ကို တုတ်နှင့် အချက်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်ချင်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။
“ဘာမင်းသားငယ်လေးလဲ? မင်းကိုယ်တိုင် မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပြီး မင်းရဲ့သားကို ဘာလို့ မမွေးတာလဲ!”