ဤကိစ္စသည် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ပေါ့ဆမှုသာဖြစ်ပြီး ဝေယွီ ၏ အမှားမဟုတ်ပေ။
အဘိုးအို၏ စေးနဲသောစိတ်သဘောထားကြောင့်သာ အခြေအနေတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားရမှန်း မသိရှာသော ဒူရှင်းသည် ဝေယွီ ကို တွေ့ရှိပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ဧကရာဇ်ထံ သွားရောက်သတင်းပို့ခဲ့သည်။
"ဖခင်၊ ဖခင်အနေနဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတစ်ခု လုပ်သင့်တယ်!"
ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ကို တွေ့တွေ့ချင်း ပထမဆုံး ပြောလိုက်သည့်စကားမှာ ဤစကားပင်ဖြစ်သည်။
စစ်တပ်တွင် သီးသန့်သုံးနှုန်းသော ဘာသာစကားများရှိသည်။ "စစ်ရေးအလံနှင့် စည်များ၊" "ရေတပ်စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခြင်း" နှင့် "တပ်ဖွဲ့များ စုဖွဲ့ခြင်း" စသည့် ဝေါဟာရများသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုပုံစံအမျိုးမျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဝေယွီ က ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။
ဧကရာဇ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု စနစ်တကျလုပ်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဟု ထင်ရသည်။
"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလိုမျိုး စီစဉ်ဖို့ တွေးမိရတာလဲ" ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က မေးသည်။
[ဖခင်က တရားရုံးက အမတ်တွေကို ဖောက်ခွဲရေးအမြောက်လှည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ မပြခဲ့လို့ မဟုတ်လား။ မနေ့ကပဲ အမတ်ဒူတောင် ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာသွားသေးတယ်!]
ဧကရာဇ်ဝေ: …
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ အပြစ်တင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖခင်က ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားဘူး။ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု လုပ်ခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ကျွန်တော် အသက်လေးနှစ်တုန်းက နောက်ဆုံးအကြိမ် တပ်သုံးဖွဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်တာကို မှတ်မိနေသေးတယ်။"
မဟာဝေနိုင်ငံ သည် ကြီးမားသော စစ်ပွဲများတွင် ပါဝင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် တပ်စွဲထားသော တပ်ဖွဲ့များအကြောင်း ပြောနေစရာပင် မလိုတော့၊ စစ်ဗိုလ်ချုပ်အများစုမှာလည်း လေ့ကျင့်မှုများ လျော့ရဲလာကြသည်။ အများစုမှာ ပျင်းရိနေကြသည်။
စစ်တပ်သည် နိုင်ငံ၏ အားအကောင်းဆုံး ဒိုင်းလွှားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တပ်ဖွဲ့များ ပျင်းရိပြီး ထိရောက်မှုမရှိပါက စစ်ပွဲဖြစ်လာသည့်အခါ မည်သည့်အသုံးဝင်တော့မည်နည်း။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုဖြင့် တပ်ဖွဲ့များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးအဆင်သင့်ဖြစ်မှုကို စစ်ဆေးခြင်းသည် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ကမ္ဘာကို ပေါင်းစည်းရန် ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်ရှိနေသော ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုအကြံပြုချက်ကို လုံးဝသဘောတူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဆယ်စုနှစ်ကျော်သွားပြီပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စစ်ဆေးသင့်တာပေါ့။" ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ တရားရုံးက အမတ်တွေကို ဖောက်ခွဲရေးအမြောက်လှည်းတွေကို ပြမယ်။ ဒါဟာ စစ်တပ်ပုံစံသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့အတွက်လည်း အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။"
"စစ်တပ်ပုံစံသစ်လား" ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒီတပ်ဖွဲ့က ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေ ပစ်တာနဲ့ အမြောက်လှည်းတွေ မောင်းတာလောက်ပဲ လုပ်မှာလား"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အရင်က 'အထူးတပ်ဖွဲ့' လို့ မင်းပဲ ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဝေယွီ: !
"ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက ပြောမိလို့လဲ!"
ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ အရင်က ပြောခဲ့သည့် စကားများကို သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး အဘိုးအိုကို "အထူးတပ်ဖွဲ့" အကြောင်း တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးကြောင်း ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော အိုမင်းသည့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
[ဖခင်က ကျွန်တော့်စိတ်ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဖတ်နေတာလဲ!]
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှာခေါင်းဖြင့် တစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ *'ခိုးနားထောင်တယ်' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။* ဒီကောင်လေးကတော့ စကားကို တည့်တည့်မပြောတတ်ဘူး။ သူကတော့ အစကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကို နားထောင်နေခဲ့တာ!
ဖခင်ဖြစ်သူက စိတ်ကို ဖတ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေစဉ်အတွင်း ခွာမသွားခဲ့သည့်အတွက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နားများမှာ သူ့ဆူညံသံများကြောင့် ထူထဲနေလောက်ပြီဟု နားလည်လိုက်ရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အထူးတပ်ဖွဲ့အကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ သည် မတတ်သာဘဲ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းပြီ၊ အဘိုးအို သိနေပြီဆိုမှတော့ အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းမှာ မဆိုးလှပါ။ ကိုယ်ခံပညာတိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး လက်နက်အေး၊ လက်နက်ပူ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ကျွမ်းကျင်သော တပ်ဖွဲ့… ခဏလေး!
ဝေယွီ သည် ဖခင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဖခင်၊ အကယ်၍ ဖခင်က အထူးတပ်ဖွဲ့တည်ဆောက်မယ်ဆိုရင် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် နဲ့ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေ ထပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
သူ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုခဲ့ပါ၊ ဧကရာဇ်ဝေ က ၎င်းကို စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သည်။
"တစ်ခုက အရာရှိတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့နဲ့ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့၊ နောက်တစ်ခုက စစ်မြေပြင်မှာ တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ဖို့။ ဘာကို မေးစရာလိုသေးလို့လဲ"
အဘိုးအိုက တပ်ဖွဲ့သစ်တစ်ခုဖွဲ့ခြင်းမှာ ထမင်းစားရေသောက်သလောက် လွယ်ကူသယောင် ပြောလိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ အလွန်သေးသိမ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "ဖခင်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ! ဖခင်ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီးပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒီအထူးတပ်ဖွဲ့ကို ဘယ်သူ့ကို တာဝန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးအကြောင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"
ဝေယွီ: !
"ကောင်းတယ်! အံဝင်ခွင်ကျပဲ! ဖြစ်နိုင်တယ်!"
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "ဖခင်၊ ဖခင်ရဲ့ အကြံက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေမှာရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ သူက ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုမှာတုန်းကထက် ပိုပြီး သြဇာညောင်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော် ပြောမယ်၊ အစ်ကိုကြီးက စစ်မြေပြင်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ!"
သူ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာမှာ သူကိုယ်တိုင်နှင့် သက်ဆိုင်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထူးဆန်းလာသည်။
"ဖခင်… ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ"
ဝေယွီ သည် ထိုအကြည့်အောက်တွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး သတိထားကာ တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ကာ သတိရှိစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့အကြည့်ကို ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အရင်ခေါင်းစဉ်ကိုပဲ ဆက်ပြောသည်။ "အထူးတပ်ဖွဲ့အတွက်ဆိုရင် တပ်ဖွဲ့သုံးခုကနေ စစ်သည် ငါးထောင်ကို စုဆောင်းပြီး ဟော့ထင်ယွီကို လေ့ကျင့်ခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သူက တပ်ဖွဲ့တွေကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတဲ့အခါ သူ့ကို တပ်ထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်မယ်…"
ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် ဝေယွီ ကို ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောပြီးသောအခါ ဝေယွီ သည် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းမိသည်။ "ဧကရာဇ်ဖခင်၊ ဘာလို့ ဒီအကြောင်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေတာလဲ။ ဒါက သင့်တော်မယ်မထင်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလား"
*ဟက်။*
"ဧကရာဇ်ဖခင်" နှင့် "အမိန့်တော်ခံ" ဆိုသည့် ဇာတ်လမ်းကို ပြန်စပြန်ပြီ။ တကယ်ပင်၊ သားဖြစ်သူ၏ ရိုသေလေးစားမှုအပေါ် ပျင်းရိမှုမှာ ထူးခြားလှသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ကို အဓိပ္ပာယ်ပါစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာက မသင့်တော်တာလဲ။ မင်းတောင် ငါ့အတွက် အစီရင်ခံစာတွေကို အတည်ပြုပေးနေတာပဲ။ ဒီလောက်နဲ့ ဘာက မသင့်တော်ရမှာလဲ"
ဝေယွီ: !!!
အရေးပေါ်အချက်ပေးသံများ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် မြည်ဟီးလာသည်။ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသော ဝေယွီ သည် နောက်ထပ် စနောက်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်၍ ငိုယိုလိုက်သည်။
"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့! ဖခင်၊ ဒီအကြံက အဆင်မပြေပါဘူး! ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးမျိုး မထားပါနဲ့! ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး—"
[ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရာဇပလ္လင် မပေးပါနဲ့! ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမ၊ သတ္တမ ဒါမှမဟုတ် အဋ္ဌမအစ်ကိုကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ—ကျွန်တော့်ကိုလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပေးလိုက်ပါ!!]
*ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ကူး…*
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်နှာမှာ ခြေထောက်ကို ဖက်ခံထားရရင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ သားမိုက်သည် ရာဇပလ္လင်ကို အဆိပ်လို မုန်းတီးမှန်း အမြဲသိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းဆန်သည်ကို ကြားရခြင်းမှာ သူ့အား စိတ်တိုမှုကြောင့် နှလုံးရောဂါရမတတ် ဖြစ်စေသည်။
"ဖခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပေးပါ! ကျွန်တော့် အစ်ကိုကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူတို့အားလုံးက စာပေရော၊ စစ်ရေးဗျူဟာမှာပါ ထူးချွန်ကြတယ်၊ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရည်အချင်းရှိကြတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာလဲ! ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူပါ! သူတို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါတော့လား"
ဝေယွီ ၏ ငိုယိုသံမှာ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းလှပြီး ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ဒေါသကို ပို၍ပင် တောက်လောင်စေသည်။
စိတ်ကုန်သွားသော ဧကရာဇ်သည် သားဖြစ်သူ၏ လက်များကို ဖယ်ရှားရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"လွှတ်စမ်း!"
"မလွှတ်ဘူး! ဖခင် အရင်ဆုံး စိတ်ပြောင်းမယ်လို့ ကတိပေးရမယ်!"
"ဝေယွီ၊ မင်း အလွန်အကျူး စော်ကားနေပြီ!"
"ကျွန်တော် ဆက်ပြီး စော်ကားနေဦးမှာပဲ! ဖခင်က ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုကံမကောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေကို အကြောင်းမဲ့ စဉ်းစားနေတာလဲ"
"…"
ဖခင်နှင့်သားမှာ ကျယ်လောင်စွာ စကားများနေကြသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လီချန် မှာ ဝင်ရမည်လား၊ ပြန်ဆုတ်ရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမနေတော့ဘဲ လေးနက်ပြီး အမိန့်ပေးသည့်အသံဖြင့် လူအားလုံးကို ထွက်သွားစေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"အားလုံး ထွက်သွားကြ။ လီချန်၊ တံခါးဝမှာ စောင့်နေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်မခိုင်းနဲ့။"
နန်းတွင်းအစေခံများ ထွက်သွားကြပြီး ခန်းမထဲတွင် ဖခင်နှင့်သားသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ၏ အမူအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ လေးနက်လာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ "ငါ ဘာလို့ မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား"
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်နှစ်ချက်ခတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ပါရမီရှင်မို့လို့လား"
ဧကရာဇ်ဝေ: “…ငါ့နောက်မှာ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ သာယာဝပြောတဲ့ခေတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းဖို့ မင်းကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပဲ!”