စစ်ရေးအင်အားချင်း ကွာဟလွန်းနေသည့် အခြေအနေတွင် သစ္စာတရားဆိုသည်မှာ အသုံးအဝင်ဆုံးသော ငွေကြေးမဟုတ်ချေ။
ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများတွင်မူ ထိုသို့သော သစ္စာတရားဟူသည် လုံးဝမရှိ။ တစ်ခဏက ကောင်းကျီ (Cao Ji) နှင့် ညီအစ်ကိုလို ပေါင်းသင်းနေခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုစိတ်ထားမည်းနက်သူ၊ သစ္စာဖောက်များက ဤသစ္စာဖောက်ကို မည်သို့ဖမ်းဆီး၍ နန်းတော်သို့ ပို့အပ်ရမည်ကို ကြံစည်နေကြလေသည်။
သူတို့အားလုံးကို သူခိုးဓားပြများဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့ကြားတွင် ကွဲပြားမှုများ ရှိသေးသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ "ပင်လယ်ပြင်ကို စောင့်ရှောက်သူများ" ဟု ခံယူထားကြသည်။ သူတို့သည် အရက်သောက်ခြင်း၊ ကြွားဝါခြင်းနှင့် ၎င်းတို့နယ်မြေကို ဖြတ်သန်းသွားလာသည့် ကုန်တင်သင်္ဘောများထံမှ အကာအကွယ်ကြေး ကောက်ခံခြင်းတို့ကိုသာ နှစ်သက်သည့် လူတစ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ လူ့အသက်ကို အထင်အရှား လျစ်လျူရှုပြီး ဥပဒေကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ချိုးဖောက်ခဲ့သည့် နယ်စားအရာရှိ အယုတ်မာ ကောင်းကျီ (Cao Ji) နှင့် လုံးဝမတူညီကြပေ။ သူတို့အမြင်တွင်မူ နန်းတော်က ဤကဲ့သို့သောလူကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။
ထိုသို့သောလူကို သူတို့နှင့် မည်သို့နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့နှင့် လုံးဝခြားနားလှပေသည်။
ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတို့သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြသည်။ ကောင်းကျီ (Cao Ji) ကို ဖမ်းဆီးအပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရေးယူရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ခက်ခဲနေလေသည်။ ဦးစွာပထမ သူတို့သည် ထိုလူကို ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်တွေ့အခြေအနေမှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများက ကောင်းကျီ (Cao Ji) ပုန်းအောင်းနေမည်ဟု ထင်ရသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပြဿနာကြီးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကျီ (Cao Ji) သည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ချေ။
ပင်လယ်ပြင်သည် ကျယ်ပြောလှပြီး ကျွန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းတွင် ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်လာခဲ့သည့် ကောင်းကျီ (Cao Ji) တွင် ပင်လယ်ပြင်၌ ကိုယ်ပိုင်ကျွန်းများ ရှိနေ지သည်မှာ မဆန်းပေ။ သူတို့နှစ်ဦး ရေရှည်လက်တွဲလာခဲ့ကြသဖြင့် ဓားပြခေါင်းဆောင်များသည် ထိုကိုယ်ပိုင်ကျွန်းကို ကောင်းကောင်းသိရှိကြသည်။ ကောင်းကျီ (Cao Ji) စတင်ထွက်ပြေးစဉ်ကပင် ဓားပြခေါင်းဆောင်များက ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသေးသည်။
ယခုမူ လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ကျွန်းကို ကြည့်ရင်း ပင်လယ်ဓားပြတို့မှာ မိမိကိုယ်ကို အضحသီးစရာဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီသစ္စာဖောက်ခွေးကောင်ကိုတော့!"
ထိုလူယုတ်မာသည် မည်သည့်အချိန်က ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိရပေ။ ကျွန်းပေါ်တွင် လူမရှိရုံသာမက စားစရာတစ်စမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိချေ။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် ထွက်ပြေးမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ဓားပြခေါင်းဆောင်များမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ အခက်အခဲများကို အတူရင်ဆိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ကောင်းကျီ (Cao Ji) ကမူ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောကြားဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤပြဿနာအားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ သူဖြစ်သော်လည်း သူကပင် ဦးစွာထွက်ပြေးသွားကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သူတို့ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျေးဇူးကန်းခြင်းနှင့် သစ္စာမဲ့ခြင်း၏ အကောင်းဆုံး နမူနာပင်ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ဓားပြတို့သည် မိမိတို့၏ ဖမ်းဆီးအပ်နှံရန် ကြံစည်ထားသည့် အစီအစဉ်ကို မေ့လျော့သွားပြီး ကောင်းကျီ (Cao Ji) ၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းမှုကိုသာ ကျိန်ဆဲရင်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။ ရေတပ်က အမြောက်တင်လှည်းများဖြင့် ဆက်လက်ဖိအားပေးလာသည့်အခါ ဓားပြတို့မှာ ပြန်လည်ခုခံကြရပြီး အကျအဆုံးများလေလေ ကောင်းကျီ (Cao Ji) အပေါ် မုန်းတီးမှုများ ပိုမိုကြီးထွားလာလေလေဖြစ်သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏အင်အားမှာ လျော့ပါးလာပြီး "ပင်လယ်ပြင်ကို စောင့်ရှောက်သူများ" မှာ ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။
ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ငေးမောနေရင်း မေးလိုက်သည်၊ "အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။"
သူ့ဘေးရှိလူက အရက်အိုးကို ဖက်ထားရင်း အသိစိတ်လွတ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်ပြောသည်၊ "ရေတပ်ကိုလည်း မနိုင်ဘူး၊ ကောင်းကျီ (Cao Ji) ကိုလည်း ရှာမတွေ့ဘူး။ တစ်နေ့တစ်နေ့ပဲ ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့ကွာ။"
လက်ရှိအခြေအနေအရ နန်းတော်က သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။ အဖမ်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်းထက် ပင်လယ်ဓားပြအများစုမှာ ကျန်ရှိနေသည့်အချိန်ကို အရက်သေစာနှင့် ကုန်ဆုံးရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ မိန်းမပျိုများကို ဖက်တွယ်ထားသည့်သူတို့က ရယ်မောပြောဆိုကြသည်၊ "အလှမယ်တွေ၊ အရက်ကောင်းတွေ၊ ရွှေငွေတွေ၊ ငါတို့မှာ ပေါမှပေါပဲ။ နန်းတော်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသေခံရတာထက် ဒီမှာပဲ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ အသက်ရှင်နေတုန်းလေး ပျော်လိုက်စမ်းပါ၊ ဘာကိုများ စိုးရိမ်နေရတာလဲ။"
"ဟုတ်တယ်၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ပဲ ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့။"
"ဟေ့၊ အရက်ကုန်သွားပြီ! နောက်ထပ် အိုးအနည်းငယ်လောက် ယူလာခဲ့စမ်း..."
စတင်ပြောဆိုခဲ့သည့် ခေါင်းဆောင်မှာ ဤ "အမှိုက်သရိုက်" လူစုကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ လက်မောင်းကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။
*တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖြတ်သန်းရအောင်က ငါ့အဖေလား! ဒါက သေလမ်းကို စားနေတာပဲ!*
သူသည် သေဆုံးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူအဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသည်။ ဤကဲ့သို့သော အလယ်အလတ်အရွယ်နှင့် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေမျိုးကို သူ မခံစားလိုပေ။
*သစ္စာဖောက်ခွေးကောင် ကောင်းကျီ (Cao Ji) ကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ မဟုတ်လား? ငါ ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်!*
သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြေးလွှားနေပြီး ကောင်းကျီ (Cao Ji) ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေရန် လူများကို ပင်လယ်ပြင်သို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် မရှိလျှင် ပိုဝေးသည့်နေရာကို ရှာမည်။ ဝေးသည့်နေရာတွင် မရှိလျှင် ပို၍ဝေးသည့်နေရာကို ရှာမည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ နန်းတော်၏ အလိုရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကျီ (Cao Ji) သည် ပင်လယ်ပြင်ကို စွန့်ခွာကာ ကုန်းပေါ်သို့ တက်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထိုခေါင်းဆောင်က မယုံကြည်ပေ။ ထိုလူသည် ပင်လယ်ပြင်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ဓားပြတို့၏ အတွင်းရေးကိစ္စများကိုမူ အမြောက်တင်လှည်းများကို ကိုင်တွယ်နေသည့် အကြီးဆုံးမင်းသား က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့ကို အထင်သေး၍ မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ အားနည်းလွန်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အမြောက်များ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်သူများမှာ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း အသာစီးရနေသည့် အခြေအနေတွင် အကြီးဆုံးမင်းသား မှာ အလောင်းများ လွင့်စဉ်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။
ပင်လယ်ဓားပြများ မည်သို့ပင် တွေးတောနေပါစေ၊ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်နေပါစေ အကြီးဆုံးမင်းသား က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများသာ ဖြစ်ပြီး သနားညှာတာမှုနှင့် မထိုက်တန်ကြချေ။ အမြောက်ကျည်တစ်လုံးဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်မလား၊ သေဆုံးမလားဆိုသည်မှာ ကံတရားသာ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကျီ (Cao Ji) ကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ပင်လယ်ဓားပြများကို ချေမှုန်းခြင်းမှာ ပဋိပက္ခမရှိသည့် ရည်မှန်းချက်နှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အမြောက်တင်လှည်းများ၏ အကူအညီဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြများကို ချေမှုန်းသည့် စစ်ဆင်ရေးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။ ရက်အနည်းငယ်တိုင်းတွင် ချေမှုန်းခံရသည့် ဓားပြအရေအတွက် သို့မဟုတ် သိမ်းဆည်းရမိသည့် ပစ္စည်းများအကြောင်း စစ်သတင်းပို့စာများ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤသည်မှာ နယ်စပ်စစ်သူကြီးများပင် အလေးမထားသည့် အသေးစား တိုက်ပွဲများသာ ဖြစ်သော်လည်း နန်းတော်ရှိ စစ်သူကြီးများမှာမူ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေကြသည်။
သူတို့သည် ဘက်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးကစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ စစ်သည်များအနေဖြင့် နန်းတော်တွင် တပ်မတော်ကို တစ်ဦးမျှ အကျအဆုံးမရှိဘဲ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အနိုင်ရစေမည့် နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်။ နောင်လာမည့် စစ်ပွဲများအတွက် မျှော်လင့်ချက်က သူတို့၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။
စစ်သူကြီးများ의 အကြီးအကဲ ဒူရှင်းမှာမူ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဧကရာဇ် သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်တွင် ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းများအကြောင်း မပြောခဲ့သော်လည်း အမြောက်များအကြောင်းကော မည်သို့နည်း။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ၎င်းတို့ကို နန်းတော်တွင် တရားဝင် ထုတ်ဖော်ကြေညာတော့မည် မဟုတ်ပါသလော။
ဒူရှင်းသည် ဧကရာဇ်ဝေ ထံသို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ဝေယွီ ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
ဒူရှင်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းခြင်းကို ဂုဏ်ယူလေ့ရှိသူဖြစ်ပြီး ဤအမြောက်များ၊ ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းများနှင့် ဆက်စပ်လက်နက်များအားလုံးမှာ နဝမမင်းသား စစ်သင်္ဘောများအကြောင်း ပြောဆိုစဉ်က ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ ၎င်းတို့ကို မည်သည့်အချိန်က ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်ကို ဒူရှင်း မသိရှိသလို ဖေးကျိ ဖြစ်သူ ဝန်ကြီးချုပ်ထံတွင် မေးမြန်းကြည့်ရာတွင်လည်း ဘာမျှမသိရှိကြောင်း ပြောကြားသဖြင့် ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်နှင့် နဝမမင်းသားတို့၏ လျှို့ဝှက်စီမံကိန်းဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဤလက်နက်များကို တပ်မတော်တွင် အသုံးပြုနေပြီဖြစ်သဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မပြောပြလျှင် သူသည် နဝမမင်းသားကိုသာ မေးမြန်းတော့မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားနေသည့် ဒူရှင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ပြောစရာစကားမဲ့သွားရသည်။
*ဒါဆိုရင် စစ်ရေးကို ရူးသွပ်တဲ့ ဒူဆရာကြီးက နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ငါ့ဆီ ရောက်လာတာပေါ့။ ဒီအဓိက တရားခံဖြစ်တဲ့ ငါ့အဖေက ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို နန်းတော်က အရာရှိတွေကို မပြသေးတာလဲ။*
*ဘာကိုများ ဖုံးကွယ်ထားရမှာလဲ? "ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် ပစ္စည်းများ" နဲ့ "အမြောက်တင်လှည်းများ" ဆိုတဲ့ နာမည်တွေကို လူအများကြီးက ကြားဖူးပေမယ့် တကယ့်လက်တွေ့မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘာဝကျမှာလဲ။*