ပဉ္စမမင်းသား တစ်ယောက် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က သတင်းစာတိုက်တစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူရမည်ဟု အမိန့်ချမှတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား မှာ မျက်လုံးအိမ်များ လှန်တက်သွားပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီအေဂျင်စီကို အစအဆုံး စီမံခန့်ခွဲရမည်တဲ့။ သူကိုယ်တိုင်က ဒါဘာမှန်းတောင် မသိတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲရမှာလဲ။
ထို့အပြင် အေဂျင်စီ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိသူဖြစ်သည်။ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီးဌာနမှာပဲ သူအေးအေးဆေးဆေး နေနေရတာကို ဘာကြောင့်များ ဧကရာဇ်က ဒီတာဝန်ကို ပေးရတာလဲ။ ပြီးတော့ တခြားအရာရှိကြီးတွေကရော ဘာကြောင့် သူ့ကို မနာလိုတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတာလဲ။
ဒီကိစ္စကို မနက်ခင်း တရားရုံးအစည်းအဝေးမှာ အရပ်ဘက်၊ စစ်ဘက် အရာရှိအားလုံးရှေ့မှောက်၌ တင်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်းစာတိုက်အကြောင်း ပြောလာချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား မှာ အာရုံလွင့်နေပြီး စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မနေ့ညက အိပ်ရေးပျက်ထားသဖြင့် သူ အတော်လေး နုံးချည့်နေသည်။
တခြားသူတွေက အေဂျင်စီသစ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား ၏ မျက်ခွံများမှာ အိပ်ငိုက်လွန်း၍ တွဲကျလာသည်။ တခြားသူတွေက ဒီစီမံကိန်းအပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်ဖို့ ကြံစည်နေချိန်တွင် သူကတော့ အာရုံမရှိဘဲ ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ တခြားသူတွေက အာဏာရဖို့ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေချိန်တွင် ပဉ္စမမင်းသား ကတော့ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် သမ်းဝေလိုက်မိသည်။
ထိုသို့ စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိသည့် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ဘာကြောင့်များ ဝေယွီ ဆိုသည့် မိုက်ရိုင်းသောသားလိုမျိုး အလုပ်ကို ပျင်းရိနေရတာလဲ။ ထိုမိုက်ရိုင်းသောသားမှာ ဇနီးသည်လည်းမရှိ၊ ကလေးလည်းမရှိ၊ ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမမင်းသား မှာတော့ မိသားစုရှိနေသည်လေ။
ပဉ္စမမင်းသား ကတော့ ဖခင်၊ ညီအစ်ကိုများနှင့် တရားရုံးအရာရှိများ၏ စိတ်ထဲမှ အကြံအစည်များကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ဘာမှမသိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူသိသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သဖြင့် လန့်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သတင်းစာတိုက်ကို အစအဆုံး တာဝန်ယူရန် ဧကရာဇ်က ညွှန်ကြားနေသည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင်လေး ရပ်နေမိသည်။
တရားရုံးအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင် ပဉ္စမမင်းသား ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရာရှိများ၏ ဂုဏ်ပြုစကားများကို သူ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုများ ပြောနေသည့် စကားများမှာလည်း နားတစ်ဖက်မှဝင်၍ တစ်ဖက်မှ ထွက်သွားသည်။
"ဒုတိယမင်းသား - ဟိုဟာဒီဟာ..." "စတုတ္ထမင်းသား - အသံတွေကလည်း..." "ဆဋ္ဌမမင်းသား - စားလိုက်တာ..." "သတ္တမနဲ့ အဋ္ဌမမင်းသား - ..."
ပဉ္စမမင်းသား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နဝမမင်းသားက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ညီအစ်ကိုအားလုံးကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တော့ နဝမမင်းသား မရှိသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဧကရာဇ်ထံ၌ ရာထူးတစ်ခုရအောင် တောင်းပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော နဝမမင်းသားကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ပဉ္စမမင်းသား တစ်ယောက် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ နဝမမင်းသား ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေမှန်းသာ သိခဲ့ရင် သူ ဘာကြောင့်များ ဒီကိစ္စထဲ ပါဝင်မိပါလိမ့်။
ဆဋ္ဌမမင်းသားက အင်္ကျီလက်စထဲမှ မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ပဉ္စမမင်းသား၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း လုပ်စရာအလုပ်တစ်ခု ရပြီပေါ့။ ပဉ္စမမင်းသားကတော်လည်း စိတ်အေးသွားမှာပါ။"
ပဉ္စမမင်းသား ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ *ဒါပေမဲ့ အဓိကကတော့ ငါက စိတ်မအေးဘူးလေ!*
***
တာဝန်ဝတ္တရားများကို ရှောင်လွှဲရန် ဝေယွီ သည် နောက်ရက်များတွင် နန်းတော်ထဲ၌သာ ပုန်းအောင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနက်ခင်း တရားရုံးအစည်းအဝေးများ ပြီးဆုံးလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဆောင်တွင်သာ ပုန်းကွယ်နေပြီး နန်းတော်တံခါးများ ပိတ်မှသာ အိမ်ပြန်တော့သည်။ အလုပ်ဝန်ပိလာသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း နန်းတော်ထဲက အစားအသောက်များက ပိုကောင်းသဖြင့် သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
ဧကရာဇ်ဝေ ကတော့ ဒီအစီအစဉ်ကို မနှစ်မြို့သော်လည်း ထိုမိုက်ရိုင်းသောသားက သူ့အလုပ်ဝန်ကို လျှော့ချပေးနေသည်ဟု ယူဆကာ သည်းခံပေးထားသည်။ သားဖြစ်သူ၏ နန်းတော်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေတတ်သည့် ကြောက်ကပ်ကပ် အကျင့်ကို သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ပါ။
တစ်ဖက်တွင်မူ အဝေးရောက်နေသည့် ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေ၌ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လုံးဝမသိရှိပါ။ ဟူကျိုး ရေဘေးမှာ ငြိမ်းသွားပြီဖြစ်ပြီး ဘေးဒုက္ခသည်များကို ကူညီပေးပြီးသည့် တတိယမင်းသားမှာ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အကြီးဆုံးမင်းသား မှာ သူပုန် ကောင်ကျီး ကို နှိမ်နင်းရန် အလုပ်များနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်နိုင်မည်ကို မသိရသေးပါ။
သူ တစ်ခါတစ်ရံ မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် တွေးမိသော်လည်း အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ပြန်ချင်စိတ် သိပ်မရှိလှပါ။ သူသည် စစ်တပ်စခန်းတွင် နေရသည်ကို သဘောကျပြီး စစ်တိုက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေရှိ ဗျူရိုကရေစီပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းရေးက ပြောပလောက်သည့်အရာ မဟုတ်ပါ—သက်သေခံချက်များ စုဆောင်းခြင်း၊ သံသယရှိသူများကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် နေအိမ်များကို သိမ်းဆည်းခြင်းတို့မှာ တခြားသူများ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များသာ ဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် နောက်ဆုံးအစီရင်ခံစာများကို စစ်ဆေးရန်နှင့် ကောင်ကျီး၏ ပုန်းခိုရာနေရာများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေရှိ ဒေသခံအရာရှိများမှာ ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် မည်မျှအထိ ပူးပေါင်းကြံစည်ထားသလဲဆိုသည်ကိုမူ အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် ထိုနေရာသည် အမြစ်ကပင် ဆွေးမြည့်နေပြီဟုသာ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် သူတို့နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့်ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ကျွန်းအသီးသီးတွင် ပုန်းခိုရာနေရာများစွာ ရှိကြသည်—အချို့နေရာတွင် လူဆယ်ဂဏန်းသာ ရှိသော်လည်း အချို့နေရာတွင် လူတစ်သောင်းအထိ ရှိသည်။
ထိုပုန်းခိုရာ ကျွန်းများကို တွေ့ရှိပြီးနောက် အကြီးဆုံးမင်းသား အကြိုက်ဆုံးအလုပ်မှာ တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ ထိုကျွန်းများပေါ်သို့ ဖောက်ခွဲရေးမြားများဖြင့် ပစ်ခတ်ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပင်လယ်ဓားပြများမှာ ကမ်းခြေအနီးရှိ ကုန်သည်သင်္ဘောများနှင့် အရပ်သားများကို အမြဲတစေ ဒုက္ခပေးနေသည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် သူတို့ကို ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများဖြင့် ဗုံးခွဲရသည်ကို နောင်တရစရာ မရှိပါ။ ရန်သူကို သနားခြင်းသည် မိမိလူမျိုးကို ရက်စက်ရာရောက်သည် မဟုတ်ပါလား။ ပင်လယ်ဓားပြများသာ ကောင်ကျီး၏ တည်နေရာကို မပြောပြသရွေ့ သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကို ကင်းလှည့်နေမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျွန်းများကိုလည်း မနားတမ်း ဗုံးခွဲနေမည်ဖြစ်သည်။
ဤသို့ ပြင်းထန်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖမ်းဆီးခံထားရသော ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ဘာမှတတ်နိုင်သည်မဟုတ်၊ နန်းတော်တွင် ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများ ရှိနေသဖြင့် သူတို့မှာ အားနည်းချက် ဖြစ်နေရသည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား ကတော့ သူတို့၏ ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ချက်မှာ အသုံးပြုလိုက်သည့် ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတိုင်းသည် လက်ကျန်လျော့နည်းသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများမှာလည်း နည်းပါးလာနေခြင်းပင်။
အကြီးဆုံးမင်းသား တစ်ယောက် ဧကရာဇ်ထံသို့ ပစ္စည်းများ ထပ်မံပို့ပေးရန် စာရေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်ပင် ကြီးမားသည့် ရတနာသင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့တွင် သူ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နန်းတော်မှ သင်္ဘောအသစ်များ တည်ဆောက်နေသည်ကို သူ သိထားသည်—ရေကြောင်းဝန်ကြီးဌာနမှ တည်ဆောက်ထားသည့် သင်္ဘောများစွာ ရှိသော်လည်း ယခုသူ့ရှေ့မှ သင်္ဘောလောက် မခမ်းနားလှပါ။
၎င်းမှာ ရွက်တိုင်ကိုးတိုင်ပါဝင်ပြီး အမြောက်လှည်း ၂၀ တင်ဆောင်နိုင်သည့် ကြီးမားသော ရတနာသင်္ဘောကြီးဖြစ်ကာ သင်္ဘောဝမ်းထဲတွင်လည်း ခဲယမ်းမီးကျောက်များ ပြည့်နှက်နေသည်—ဂေါ့ရှွန်း၊ ဖူရှန်းနှင့် တခြားသူများ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြောင့် ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ထိုသင်္ဘောနှင့် လက်နက်များကို ပင်လယ်ဓားပြနှိမ်နင်းရေးအတွက် ဒုန်ဟိုင်နယ်မြေသို့ ပေးပို့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
စစ်သည်များမှာ သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသော်လည်း အမြောက်လှည်းများမှာမူ ထူးခြားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဖောက်ခွဲရေးဗုံးများထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းပြီး ဗုံးများတပ်ဆင်ထားကာ ရည်မှန်းချက်ကို တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ရန်သူများကို သွေးအိုင်ထဲသို့ ရောက်သွားစေပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထဟုန်လာစေကာ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောများကိုပင် မှောက်သွားစေနိုင်သည်။ ထိုသို့ အားကောင်းသည့် လက်နက်များ ရှိနေမှတော့ ပင်လယ်ဓားပြများ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။
အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် ချန်ယွမ်တို့ အမြောက်လှည်းများကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူတို့လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များမှာလည်း အောင်ပွဲခံရတော့မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။ အမြောက်လှည်းများ၏ စွမ်းအားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသူများသည် တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို ဘယ်သောအခါမှ သံသယမဝင်တော့ပါ။ အမြောက်ဆန်ထိမှန်သည့် ပင်လယ်ဓားပြများမှာ နောက်ဆုံးစကားပင် ပြောချိန်မရဘဲ သေဆုံးသွားကြသည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် ရေတပ်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရပြီး ကံကောင်း၍ ပစ်မှတ်လွဲမှားခြင်းကြောင့် လွတ်မြောက်သွားသည့် ပင်လယ်ဓားပြများသာလျှင် ဤကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းစကားကို ပင်လယ်ဓားပြအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ပြန့်နှံ့စေနိုင်သည်။
အစီရင်ခံစာများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နန်းတော်တွင် ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းများ ရှိနေပြီး သူတို့မှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှုမှာ ရေတပ်က သူတို့၏ ပုန်းခိုရာကျွန်းများကို ရှာမတွေ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဖောက်ခွဲရေးဗုံးအသေးစားများကိုပင် မည်သို့ ကာကွယ်ရမှန်း မသိသေးခင်မှာပင် နန်းတော်က ပိုမိုအားကောင်းသည့် လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက်တော့ ကံကြမ္မာဆိုး စတင်တော့မည့်ပုံပင်။
ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ရက်စက်သော်လည်း ကြောက်တတ်သူများဖြစ်ကြရာ အသက်ရှင်သန်ရန်သာ အဓိကထားကြသည်။ ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာရန်အတွက် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ကောင်ကျီးကို ပြေးမြင်မိသည်။ သူတို့သည် ပင်လယ်ဓားပြလုပ်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နန်းတော်၏ နှိမ်နင်းမှုများလည်း ယခုလောက် မပြင်းထန်ခဲ့ပါ။ ယခုအခါတွင်မူ ကောင်ကျီးသာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့ ဒီလောက်ထိ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်စရာ မလိုဟု တွေးမိကြသည်။ အမှန်မှာ နန်းတော်က သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်းမှာ ကောင်ကျီးကို လိုချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။