သတင်းစာတိုက်အကြောင်း အသံပင်မကြားရသေးခင်မှာပင် ပဉ္စမမင်းသား မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူသည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်နားလည်နိုင်စွမ်း ထက်မြက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ဒုက္ခရောက်တော့မည်ဟု အာရုံခံမိသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ရှောင်တိမ်းသွားတတ်သူဖြစ်သည်။ နဝမမင်းသား ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိနေကြသော သူ၏ညီအစ်ကိုများကို ကြည့်ရင်း ပဉ္စမမင်းသား မှာ သူတို့၏ကံကြမ္မာကို သနားမိသဖြင့် ခေါင်းခါရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
စတုတ္ထမင်းသား မှာ စတင်လမ်းလွဲခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရာ ဖခင်ဖြစ်သူ ဧကရာဇ်မင်းက သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမရှိသည့်အပြင် အထူးတလည်ပင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သေးသည်။ ယခုအခါ မြို့တော်တွင် စတုတ္ထမင်းသား အကြောင်း ပြောဆိုကြသူတိုင်းသည် သူ့ကို ငွေကြေးစည်းစိမ်ကို ပိုင်စိုးသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လေးစားစွာ ကြည့်ရှုကြသည်။
ဒုတိယမင်းသားနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့မှာမူ ဝေယွီ နှင့်အတူ ဂျောင်ကျိုးသို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ပြန်လာသည့်အခါတွင် အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်တစ်ခုမှ ပြန်လာသည့်အလား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတွက်ချက်တတ်လာပြီး နက်နဲလာကာ အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ငန်းများတွင် အလွန်အကျွံ နှစ်မြုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသဖြင့် သူတို့ကို မြင်ရသူများပင် မူးဝေလောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။
ဝေယွီ နှင့်အတူ ဟူကျိုး သို့ သဘာဝဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးအတွက် လိုက်ပါသွားသော တတိယမင်းသားမှာမူ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် ပြန်ရောက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ညီအစ်ကိုမောင်နှမဟူ၍ လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်သာ ရှိသော်လည်း ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် "ပျက်စီး" သွားကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသူများမှာ ပထမ၊ ပဉ္စမ၊ ဆဌမနှင့် သတ္တမမင်းသားတို့သာ ဖြစ်တော့သည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ပဉ္စမမင်းသား မှာ ချမ်းစိမ့်သွားသဖြင့် အင်္ကျီကော်လာကို တင်းတင်းဆွဲရင်း ၎င်း၏အိမ်တော်သို့ အမြန်ခြေလှမ်းဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။
သူသည် အဝေးကနေ ကြည့်ရှုရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို နှစ်သက်သော်လည်း ထိုကိစ္စများထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိပေ။ ဝေယွီ နှင့် နီးကပ်စွာနေခြင်းသည် ကံဆိုးခြင်း၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိလောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ ပဉ္စမမင်းသား မှာ မိမိ၏ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်နှင့် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝဝေးဝေးနေမည်ဟု ကျိန်ဆိုရင်း အမြန်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း "တောင်က ကိုယ့်ဆီမလာရင် ကိုယ်က တောင်ဆီကို သွားရမည်" ဟူသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပဉ္စမမင်းသား က အစပျိုးလုပ်ဆောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဝေယွီ ကတော့ အစပျိုးခဲ့သည်။
ပဉ္စမမင်းသား ၏ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပေါ့ပေါ့ဆဆနှင့် အလုပ်မရှိသူတစ်ယောက်လို နေထိုင်နေမှုအပေါ် ဝေယွီ က အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ဖြစ်နေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်လျက်နှင့် တစ်နေ့လုံး အလုပ်မရှိဘဲ နေနေရသလား။ ဒါဟာ ပြည်သူလူထုအတွက် တရားမျှတပါ့မလား။
ပဉ္စမမင်းသား ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရမည်ဟူသော "မြင့်မြတ်သော" ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဝေယွီ သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ သတင်းစာတိုက်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် စီမံကိန်းမူကြမ်းကို ရေးဆွဲတော့သည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝေယွီ လည်း ဝန်ခံရလျှင် ထိုခမ်းနားလှသော အကြောင်းပြချက်များမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ပဉ္စမမင်းသား မှာ သူထက်ပို၍ ပျင်းရိနေသည်ကို သည်းမခံနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့် အရာရှိပိုင်းဆိုင်ရာ မဟာဝေနိုင်ငံ သတင်းစာတိုက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး နိုင်ငံရေး၊ ဖျော်ဖြေရေးနှင့် လူမှုရေးသတင်းများကို ထုတ်ဝေရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသည်။ ဝေယွီ သည် ပဉ္စမမင်းသား အတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းကို စနစ်တကျ ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ဝေယွီ သည် စီမံကိန်းကို ခြောက်ရက်အတွင်း ရေးဆွဲပြီးစီးခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် မမျှတမှုတစ်ခုကို ခံစားရသည့်အခါတွင် အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလာတတ်သည်။ ဝေယွီ သည် ပဉ္စမမင်းသား ၏ ဘဝသည် အလွန်အဆင်ပြေနေသည်ကို မနာလိုဖြစ်နေသည်။ သူရေးလေ ပိုနှေးလေဖြစ်မှသာ ပဉ္စမမင်းသား သည် သူ၏ပေါ့ပါးသောနေ့ရက်များကို ပို၍ ကြာကြာခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ဝေယွီ ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပြီး သူ၏ဘောပင်မှာလည်း ပို၍ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားလာသည်။
စီမံကိန်းပြီးစီးသည်နှင့် ဝေယွီ သည် နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံ စာရွက်စာတမ်းများကို တင်ပြခဲ့သည်။
စီမံကိန်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဤသဘောတရားမှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ ဗဟိုအစိုးရမှ နယ်ပယ်အသီးသီးသို့ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲများကို အသိပေးရန် ပေးပို့သော နန်းတွင်းသတင်းလွှာများနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော် ကွာခြားချက်မှာ ထိုသတင်းလွှာများမှာ နန်းတွင်းဆက်သွယ်ရေးအတွက်သာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး အရာရှိများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤသတင်းစာများမှာမူ ပြည်သူလူထုတစ်ရပ်လုံးအတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုသတင်းစာတိုက် တည်ထောင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို တွေးတောနေစဉ် ဝေယွီ က တိုက်တွန်းပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဖခင်ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ စဉ်းစားစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ သတင်းစာတိုက် တည်ထောင်တာဟာ ပြည်သူတွေကို အသိပညာပေးဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲလေ! ကျွန်တော်တို့မှာ သုတေသနဌာနနဲ့ အကယ်ဒမီကျောင်းတွေ ရှိပြီးသားပဲ။ ပြည်သူတွေကို အသိပညာတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ရင် အုပ်ချုပ်ရခက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေးပြောနေသော အူကြောင်ကြောင် သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေယွီ ကမူ ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် ထိုအကြည့်ကို မမြင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဖခင်၊ ဒီသတင်းစာတိုက်ကို နန်းတော်ကပဲ အုပ်ချုပ်မှာပါ။ ဒါဟာ တရားဝင် အစိုးရပိုင် ဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းစာအမျိုးအစားအလိုက် စာဖတ်သူတွေလည်း ကွဲပြားသွားမှာပါ။ နိုင်ငံအရေးကို စိတ်ဝင်စားပြီး နန်းတော်ရဲ့အမိန့်တွေကို သိချင်တဲ့သူတွေက နိုင်ငံရေးသတင်းစာကို ဖတ်မယ်။ ကောလာဟလနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို ကြိုက်တဲ့သူတွေက ဖျော်ဖြေရေးသတင်းစာကို ဖတ်မယ်။ စီးပွားရေး စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေက စီးပွားရေးသတင်းစာကို ဖတ်မယ်..."
"သေချာတာပေါ့! အဲဒါက အရေးအကြီးဆုံးအပိုင်း မဟုတ်သေးဘူး။" ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "သတင်းစာတိုက်ကို လည်ပတ်တယ်ဆိုတာ သတင်းစာတွေကို ရောင်းချဖို့ပဲ။ ရောင်းရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ငွေကောက်ခံရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငွေရှာနိုင်မှာလား"
ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာလို့ မရှာနိုင်ရမှာလဲ"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်ရမလဲ"
ဝေယွီ သည် သေချာစွာ တွေးတောလိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်တော်တော့ အတိအကျ မသိပေမဲ့ အမြတ်အစွန်းတော့ သေချာပေါက် ရမှာပါ!"
အခြားအပိုင်းများကို မသေချာသော်လည်း ဖျော်ဖြေရေးနှင့် ပုံပြင်ကဏ္ဍများမှာမူ သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမည်ဖြစ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ကောလာဟလများကို နှစ်သက်သူများ အမြဲရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အထူးသဖြင့် ဖျော်ဖြေမှုနည်းပါးသော ဤခေတ်ကာလတွင် ချမ်းသာပြီး အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသော မှူးမတ်များမှာ ပွဲလမ်းသဘင်တက်ရောက်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။ သတင်းစာများတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်နေသော သတင်းများကို ဖတ်ရမည်ဆိုပါက ဤပျင်းရိနေသော မှူးမတ်များက ဝယ်ဖတ်ကြမည်မဟုတ်လော။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝေယွီ သည် စာရင်းကောက်ယူရန် လူများကို စေလွှတ်ပြီးဖြစ်သည်။ စစ်တမ်းကောက်ယူခဲ့သူများထဲမှ ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်မှာ ဝယ်ယူမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်မှာမူ ငွေကြေးမလုံလောက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်အစွန်းရနိုင်သော လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စီမံကိန်းကို ပြန်ကြည့်ရင်း တွေးတောနေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ကန့်ကွက်ရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ အမှန်မှာ ဝေယွီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့တွင် သိပ္ပံနှင့်နည်းပညာဆိုင်ရာ သုတေသနဌာနနှင့် အကယ်ဒမီကျောင်းများ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပြည်သူများကို အသိပညာပေးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုမှ ပြည်သူများ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေရန် လိုပါမည်လော။
ပြည်သူတို့၏စိတ်သည် အသိပညာများ ပွင့်လင်းပြီးသား ဖြစ်သည်။
စီမံကိန်းကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သတင်းစာတိုက်ကို တည်ထောင်ဖို့ ငါခွင့်ပြုလိုက်မယ်"
ဝေယွီ သည် ဝမ်းသာသွားပြီး အမြန်ပင် အကြံပြုလိုက်သည်၊ "ပဉ္စမမင်းသား ကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူလုပ်နိုင်ပါတယ်။ သူသေချာပေါက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ!"
ဧကရာဇ်ဝေ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြည့်နေမိသည်။
ဝေယွီ သည် ဖခင်၏စူးစမ်းသော အကြည့်အောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။ "ဖခင်၊ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို မကြည့်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့အကြံပြုချက်က အရည်အချင်းကို အခြေခံတာပါ။ အမှန်တကယ်ပဲ၊ သတင်းစာတိုက်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့အတွက် ပဉ္စမမင်းသား ထက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိပါဘူး"
ဧကရာဇ်ဝေ: "..."
သံသယဝင်နေသော ဧကရာဇ်မင်းမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ့တွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် - *ဒီသတင်းစာတိုက်ကို မင်းရဲ့ပဉ္စမမြောက်ညီတော်အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ပြီး တီထွင်ခဲ့တာလို့ ငါဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။* အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏သားဆိုးမှာ ဤမျှလောက် ကြိုးစားတတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခု - *မင်းက ဒီလိုမျိုး ညီအစ်ကိုတွေကို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် စီစဉ်ပေးထားပြီးပြီလဲ။* မင်းသားကြီး ကို စစ်တိုက်ခိုင်းလိုက်သည်၊ တတိယမြောက်ကို သုတေသနဌာနသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်၊ စတုတ္ထမြောက်ကို စီးပွားရေးလောကထဲ ပို့လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော သားတော်များထဲတွင်လည်း အနာဂတ်တွင် အားလုံးကို "တာဝန်" ပေးအပ်ထားလိမ့်မည်ဟု ဧကရာဇ်မင်း ခံစားမိသည်။
နောက်တစ်ခု - *ပဉ္စမမင်းသား ကရော ဒီကိစ္စကို သိရဲ့လား။* သူတို့အားလုံးသည် သူ့သားများပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အသေးစိတ် ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူတို့၏သဘာဝကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသည်။ ပဉ္စမမင်းသား လား။ သူသာ ရည်မှန်းချက်ကြီးလျှင် ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီးဌာနတွင် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူကတော့ မေးရန်ပင် ပျင်းနေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ ဘယ်အရာက သူ့အတွက် အရေးပါသလဲ။ သူသည် မိမိ၏အငယ်ဆုံးသားကို ချစ်သော ဖခင်အိုတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကြံပြုချက်သည် သူ့သားဆိုးထံမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး ပဉ္စမမင်းသား က မလုပ်လိုပါက သူ့အတွက် ဘာဆိုင်သလဲ။
သူသိသည်မှာ သတင်းစာတိုက်က ငွေရှာပေးမည်ဆိုသည့် အချက်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။