အခန်း (၃၀)
ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားရယူထားခဲ့ရသည့် သုံးရက်တာ အားလပ်ရက်အတွက် ဝေယွီ စီစဉ်ထားပုံမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
ပထမနေ့ - အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း တက်ဘလက်ကိုသာ ကစားသည်။ ဒုတိယနေ့ - ဆိုဖာပေါ်တွင် အပန်းဖြေရင်း တက်ဘလက်ကိုသာ ကစားသည်။ တတိယနေ့ - ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း တက်ဘလက်ကိုသာ ကစားသည်။
ထိုသုံးရက်တာအတွင်း ဝေယွီ တစ်ယောက် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်ဖြုန်းတီးလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဆူအပူကို ခံလိုက်ရသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ လီချန်ကုန်းကုန်း မှတစ်ဆင့် လီချန် ပြောကြားချက်အရ “မင်း ကတိပေးထားတဲ့ ဖော်မြူလာက ဘာလို့ အခုထိ ရေးမပြီးသေးတာလဲ!” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ကြောင်အသွားသည်။ *နေပါဦး—ဒါက အားလပ်ရက် မဟုတ်ဘူးလား?* သူသည် ထိုအချိန်ကို တရားမျှတစွာပင် အားလပ်ရက်အဖြစ် ရယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်များ ငြီးငွေ့စရာကောင်းသည့် ဖော်မြူလာကို ရေးပေးနေရဦးမှာလဲ။ အပိုဆုကြေးရတာမျိုးလည်း မဟုတ်! တကယ်တော့ ပိုက်ဆံပေးရင်တောင် သူ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်သော်လည်း ထိုအချက်ကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ သိထားသည်။ ဧကရာဇ် က စေလွှတ်လိုက်သည့် လီချန်ကုန်းကုန်း ၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူသည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် တက်ဘလက်ကို ဘေးဖယ်ကာ အလုပ်စလုပ်ရတော့သည်။
သို့သော် ဝေယွီ သည် သဘာဝအတိုင်း ပျင်းရိသူဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေပြီး အသေးစိတ်ကျသည့် ဖော်မြူလာကို ရေးခိုင်းခြင်းသည် ဆရာကြီး ၏ စာသင်ခန်းတွင် တစ်နေကုန် ထိုင်ခိုင်းခြင်းထက်ပင် ပိုဆိုးလှသည်။ စာသင်ခန်းတွင်ဆိုလျှင် သူ အနည်းငယ် အနားယူနိုင်သေးသည်။ ဖော်မြူလာရေးခြင်းမှာမူ လူမိုက်အလုပ်သာဖြစ်ပြီး လက်ပင် ညောင်းစေနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် အပန်းဖြေခြင်း၏ ဗျူဟာမြောက်သူ ဝေယွီ သည် ထိုအလုပ်ကို ရှောင်အန်းဇီ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် စာတတ်သည်။ ဆင်းရဲသည့် နန်းတွင်းငယ်သားလေးတစ်ယောက် ဘာကြောင့် ပညာတတ်နေရသနည်းဟု မေးစရာရှိသော်လည်း အဖြေမှာ ဝေယွီ ထံတွင်သာ ရှိသည်။ ဝေယွီ ကဲ့သို့ ပျင်းရိသူတစ်ယောက်သည် ဆရာကြီး ပေးထားသည့် အိမ်စာများကို ကိုယ်တိုင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကများ ထင်နေသနည်း။ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်! ထိုအလုပ်သည် ရှောင်အန်းဇီ ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ငယ်ရွယ်နုပျိုဆဲ ဖြစ်ရာ ပညာမတတ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်ပါ့မလား။ အလကား အချိန်ဖြုန်းရာ ရောက်သည်။ ဝေယွီ က သူကိုယ်တိုင်သည် ချောမောပြီး စိတ်သဘောထား ကောင်းသည်ဟု ယူဆထားရာ ထိုကလေးကို အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပျိုးထောင်ပေးရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ရှောင်အန်းဇီ စာတတ်မြောက်ခြင်းမှာ ဝေယွီ ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအတွက် ဒုက္ခခံရသူမှာ ဝေယွီ ဖြစ်ပြီး အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရသူမှာလည်း ဝေယွီ ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဖော်မြူလာရေးရမည့် တာဝန်ကို ရှောင်အန်းဇီ ထံသို့ အပြီးအပိုင် လွှဲပေးလိုက်သည်။ ဝေယွီ က ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပါးစပ်ဖြင့်သာ ပြောပြနေသည်။ သို့သော်လည်း အလုပ်ပြီးဆုံးသည့်အခါ ဝေယွီ သည် ရှောင်အန်းဇီ ကို ငွေတစ်တုံး ဆုချမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။ သုံးရက်တာ အလုပ်အတွက် ငွေတစ်တုံးဆိုသည်မှာ မဆိုးလှသော အပေးအယူပင်။
***
ဝေယွီ ၏ နှုတ်တိုက်ချပေးမှု ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ဖန်သား ပထမအသုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း တရားရုံးတော်တွင် ထိုပစ္စည်းများကို တင်ပြခဲ့သည်။ မြို့ပြနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံးသည် ထိုအောင်မြင်မှုကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှ ဝန်ကြီး ဖေးကျိ သည် သူ၏ ဒုတိယဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ခန်းမကြီးထဲတွင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဖန်ပုလင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသည်။ သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အလားတူ မျက်နှာပေးများ ရှိနေကြသည်။
“အရှင်မင်းကြီး! မနေ့ညနေကပဲ နန်းတွင်းဖိုတွင် အရောင်မရှိသည့် ဖန်သားများကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ လက်မှုပညာရှင်တွေက ဒါကို ‘ဖန်’ လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုက အဲဒီအသုတ်ထဲက ဖြစ်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး စစ်ဆေးကြည့်ရှုနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး သီးသန့်ယူဆောင်လာတာပါ”
ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဖန်ပုလင်းနှစ်ခုကို ဒုတိယဝန်ကြီးနှစ်ဦးက တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် တောက်ပပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ကာ လက်ရာမြောက်လှသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ကျော့ရှင်းပြီး ကြည့်လိုက်သူတိုင်းကို လန်းဆန်းလှပသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ဧကရာဇ် သည် ထိုပုလင်းများကို အလွန်ပင် လှပသည်ဟု ထင်မြင်မိပြီး အလွန်အမင်း စွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
“မြန်မြန် ယူခဲ့ကြ။ ငါကိုယ်တော် စနစ်တကျ ကြည့်ရစေဦး”
အနီးရှိ အစေခံတစ်ယောက်က ပစ္စည်းများကို ရှေ့သို့ ယူဆောင်သွားသည်။ ပုလင်းများမှာ ကြီးမားခြင်း မရှိဘဲ ပန်းအိုးတစ်လုံးခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဧကရာဇ် သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလေလေ ပို၍ လှပသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ခေါ်ဆိုသည့် ဤ “ဖန်” အသုံးပြုနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စတင် စဉ်းစားနေမိပြီ ဖြစ်သည်။
နန်းတော်မှ ပြတင်းပေါက်များကို လက်ရှိတွင် မိုက်ကာကျောက် (mica) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးချုပ်သွားလျှင်ပင် အခန်းထဲတွင် လင်းနေတတ်သော်လည်း မိုက်ကာကျောက် မဝယ်နိုင်သည့် သာမန်လူနေအိမ်များအတွက်မူ နေဝင်ရီတရောအချိန်ဆိုလျှင်ပင် အိမ်ထဲတွင် မှောင်မည်းသွားပြီး ဖယောင်းတိုင် မီးထွန်းရသည့်အပြင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ!
*ဒီဖန်သားဆိုရင် ပြတင်းပေါက်တွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား?*
ဧကရာဇ် သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ ဖန်ပုလင်းကို ကိုင်ရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်သည်။ “မဆိုးဘူး။ ဒီဖန်သားက အလွန်လှပတယ်၊ ရှီချီနိုင်ငံ က ပေးပို့တဲ့ လက်ဆောင်တွေထက် ဘာမှ မလျော့ဘူး။ အလွန်ကောင်းတယ်။ သူတို့ကို ဆုချလိုက်။ ဒီအသုတ်ကို ထုတ်လုပ်ပေးတဲ့ နန်းတွင်းဖိုက လက်မှုပညာရှင်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ငွေတစ်ရာစီ ပေးအပ်စေ”
ဧကရာဇ် သည် ဝေယွီ အရင်က ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဆုကို ထပ်ဆင့်ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ် က ရက်ရောခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ထိုကလေးဆိုးလေးက လူသိရှင်ကြား ကတိပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ် သာ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါက ထိုကလေးကို အရှက်ရစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ဖေးကျိ သည် အမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၏ ဆုချီးမြှင့်မှုက အလွန်ပင် ရက်ရောလှပါသည်။ နန်းတွင်းဖိုကို ကိုယ်စားပြု၍ ကျွန်တော်မျိုး ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်”
ဆုကို ရရှိသူများမှာ လက်မှုပညာရှင်များ ဖြစ်သော်လည်း ဖေးကျိ သည် အဓိက အောင်မြင်မှုမှာ နဝမမင်းသား ထံတွင် ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သူသည် ဖော်မြူလာကို မနေ့ညကပင် ဖတ်ရှုပြီးဖြစ်ကာ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လီချန် ထံမှ ကြားသိပြီး ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့် ဖေးကျိ သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ သို့မဟုတ် မင်းသားတစ်ပါး၏ အောင်မြင်မှုကို ခိုးယူဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။
“အရှင်မင်းကြီး” ဖေးကျိ က ဆက်ပြောသည်။ “ဒီဖန်သားကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်တာက နဝမမင်းသား ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ မင်းသားလေးက အရည်အချင်း အလွန်ရှိပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင် အသေးစိတ် ဖော်မြူလာကို ရေးသားပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒီအတိုင်း လိုက်နာခဲ့လို့သာ လက်မှုပညာရှင်တွေ ဒီဖန်သားကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ”
တရားရုံးတော်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနမှ အချို့အရာရှိများမှာ ကြိုသိပြီး ဖြစ်သော်လည်း အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဧကရာဇ် သည် ဝန်ကြီးများဘက်သို့ လှည့်ကာ “နဝမမင်းသား က ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်း ရှိတယ်။ ငါကိုယ်တော် သူ့အပေါ် အလွန်ကျေနပ်တယ်” ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။
တရားရုံးတော်တွင် ရပ်နေသည့် မင်းသားများသည် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ် သည် သူ၏ သားတော်များ၏ ထက်မြက်မှုကို အရင်ကလည်း ချီးကျူးဖူးသည်။ စတုတ္ထမင်းသား နှင့် သတ္တမမင်းသား တို့ကိုလည်း အရင်က ချီးကျူးဖူးသော်လည်း သားတော်တစ်ပါး ထက်မြက်သောကြောင့် ကျေနပ်သည်ဟု တရားရုံးတော်ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ဧကရာဇ် ၏ အချစ်တော်မှာ ဤမျှလောက် ပြောင်းလဲသွားပါက နန်းတွင်းတွင် သူတို့၏ နေရာကို မည်သို့ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရမည်ကို အကြီးဆုံးမင်းသား များက တွေးတောနေကြသည်။
အရာရှိများ ဘာတွေ တွေးနေကြသည်ကိုမူ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရှေ့ဆုံးတန်းသုံးတန်းမှ လူများ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကိုသာ ကြားနိုင်သည်။
ကုန်းဆွန်ထိုင်: *နဝမမင်းသား... ငါ သူ့ကို သိပ်သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဒုတိယမင်းသား ကို သတိထားဖို့ သတိပေးရတော့မယ်။*
ဖေးကျိ: *ဖန်သားဖော်မြူလာ၊ ပြီးတော့ သံရည်ကျိုနည်း... နဝမမင်းသား ဘယ်ကနေများ ဒါတွေကို သင်ယူခဲ့တာလဲ။ အဲဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ငါသာ ကိုယ်တိုင် မြင်ခွင့်ရခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။*
Qi Tishou: *သေချာပြီ၊ ဒါက ကိစ္စကြီးပဲ။ ဧကရာဇ် က နဝမမင်းသား ကို ဒီလောက်တောင် ကြိုက်နေတာလား? ဒါက အမှားတစ်ခုပဲ... ဘက်ရွေးဖို့ စောလွန်းနေသေးတယ်။*
အကြီးဆုံးမင်းသား: *ခွေးမသား၊ ဝေယွီ တကယ်ပဲ ဖန်လုပ်တတ်နေတာပဲ။ ငါ သူ့ကို အထင်သေးမိခဲ့တယ်။*
ဒုတိယမင်းသား: *နဝမညီတော်က တကယ့် အရည်အချင်းရှိသူပဲ။ သူ့ကို ငါ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ရတော့မယ်။*
တတိယမင်းသား: *ဒါဆို ဖန်သားဖော်မြူလာကြောင့်ပေါ့... သူ ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိတာလဲ။ တရားရုံးပြီးရင် Lord Pei ကို ဖော်မြူလာ ခဏငှားဖတ်ဖို့ ပြောကြည့်ရမယ်။ တကယ်ကို သိချင်မိတယ်။*
စတုတ္ထမင်းသား: *ငါ နဝမညီတော်ဆီက ဖန်သားဖော်မြူလာကို ရအောင်ယူပြီး စီးပွားရေး လုပ်ရမယ်! ဒါမျိုးဆိုရင် ဈေးကွက်မှာ အမြတ်အများကြီး ရမှာ!*
ပဉ္စမမင်းသား: *အာ... ဗိုက်ဆာလိုက်တာ။ ဘယ်တော့များ ပြီးမှာလဲ။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ချင်လှပြီ။*
…
ခန်းမထဲတွင် လူအမျိုးမျိုး၏ အတွေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုင်တော်မူနေရာမှ ဘေးရှိ ဖန်ပုလင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အခြားသူများ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ—စတုတ္ထမင်းသား ၏ အတွေးများမှလွဲ၍။
*ဖန်ရောင်းမယ်။ အမြတ်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တယ်။*
*ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို ရောင်းမလဲ?*
နှစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
*Great Liang ပေါ့။*