အခန်း (၂၉)
"ဒါဆို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးက နဝမမင်းသား ကို ထောက်ခံနေတာလို့ ပြောချင်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် နဝမမင်းသား ဘက်ကို ပါသွားစေချင်တာလို့ ပြောချင်တာလား။"
ဧကရာဇ် က ချီတီရှိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုလူမှာ အသိဉာဏ်နည်းသည်ဟု တစ်ဖက်က တွေးမိသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း ထက်မြက်သည်ဟု ထင်နေပုံရသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။
ဝေယွီ မှာမူ ဖခင်ဖြစ်သူက ဆုတစ်ခု ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် ပထမဆုံး စိတ်ထဲပေါ်လာသည့်အရာမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခြင်းပင်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ခြောက်လလောက် ခွင့်ပေးပါ!"
ဧကရာဇ် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မှောင်ကျသွားသည်။ "မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပျင်းရိပြီး အလုပ်မလုပ်ချင်ဖြစ်နေရတာလား!"
အဆူခံလိုက်ရတာလား။ ပြဿနာမရှိပါ။ အလုပ်မှာ ပျင်းနေလို့ အထက်လူကြီးဆီက အဆူခံရသလိုမျိုးပင်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ခံဟန်ဆောင်လိုက်ရုံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ *ဟား! မပြောင်းလဲရင် ဘာဖြစ်မလဲ၊ ဘာလုပ်မလဲ* ဟုသာ တွေးနေမိသည်။
ဝေယွီ က အပြစ်ရှိသူလိုလို၊ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြလိုက်သည်။ "ဖခင်မင်းကြီး၊ ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာလေ! သားတော်ကို ဆုပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပါ။"
*[ဘုရင်တစ်ပါးဟာ ပြောတဲ့စကားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရုပ်သိမ်းသင့်ဘူး!]*
ဧကရာဇ် က အလျှော့မပေးချေ။ "ငါပြောခဲ့တာ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဆုပေးမယ်လို့ပဲ ပြောတာ၊ မင်းကို ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။"
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ချီတီရှိုးက တွေးလိုက်မိသည် - *ဒီလိုမျိုးကို "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောတယ်" လို့ ခေါ်တာကိုး။ မှတ်ထားလိုက်ဦးမယ်။*
ဝေယွီ ကတော့ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အကြောင်းမဲ့ စွပ်စွဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လုံးဝ မှန်ကန်ပြီး တရားဝင်သည့် တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ဘာကြောင့်များ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတယ်" ဟု သတ်မှတ်ရသနည်း။ သူသည် (၁၅) နှစ်လုံးလုံး မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ထ၊ သန်းခေါင်ကျော်မှ အိပ်ရသည့်ဘဝဖြင့် နေလာခဲ့ရသည်။ သူ အလွန်ပင်ပန်းအောင် လုပ်ခဲ့ရသည်၊ အနည်းငယ်လောက် အနားယူခွင့် မပေးနိုင်ရအောင် ဘာဖြစ်ရတာလဲ။ နှစ်ကုန်ခွင့်နှင့် လုပ်သက်ခွင့်တို့ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက်တော့ ရသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။
မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည့် ဝေယွီ က အငြင်းပွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ဖြစ်ရမှာလဲ။ ဖခင်မင်းကြီး၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပေးပါ။ ဒီတောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းပြီး မင်းကြီးအတွက်တောင် ငွေကုန်သက်သာစေတာလေ! ကျွန်တော်မျိုးက ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ရတနာတွေကို တောင်းနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဆုပေးပါလို့တောင် မတောင်းခဲ့ပါဘူး!"
"ဒါဆိုရင် မင်းကို ရတနာတွေ တောင်းခွင့်ပေးမယ်။ မင်းကို မင်းသားဘွဲ့တောင် ကြိုပေးလိုက်မယ်။"
"ကျွန်တော်မျိုး အဲဒါတွေ မလိုချင်ဘူး! ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပဲ လိုချင်တာ!"
"ငါ ခွင့်မပြုဘူး။"
"အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက်တော့ မပေးနိုင်ဘူးလား?"
"မပေးနိုင်ဘူး။"
"ဒါကတော့ ရက်စက်လွန်းရာကျပါတယ်... တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်... သုံးလ! အနည်းဆုံး သုံးလလောက်တော့ ပေးပါ!"
"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"ဒါကတော့ တကယ်ကို မတရားတာပဲ... တစ်လ! တစ်လလောက်ပါဗျာ!"
"ပယ်ချလိုက်ပြီ။"
ဝေယွီ က ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး နာကျင်နေဟန်ဆောင်လိုက်သည်၊ သေတော့မည့်သူကဲ့သို့ပင်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ချီတီရှိုးက တွေးလိုက်မိသည် - *ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် လျစ်လျူရှုစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က ဒီနားမှာ ရှိနေတာကို။*
ဝေယွီ က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိသည့်၊ လျစ်လျူရှုသည့် သဘောထားကြောင့် တကယ်ကို စိတ်ပျက်သွားသည်။ အလုပ်သမားတွေကို အိမ်မက်တွေ ပြထားပြီးမှ ဘာမှမပေးဘဲ ကတိဖျက်သည့် ကပ်စေးနည်းသော အလုပ်ရှင်နှင့် တူနေသည်။ သူမျှော်လင့်ထားသမျှ အလကားဖြစ်သွားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေယွီ က ဖခင်ဖြစ်သူကို တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည်။ "တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်ပါတော့... ဘယ်နှစ်ရက် ခွင့်ရမှာလဲ။"
ဧကရာဇ် က ဒေါသထွက်နေသည့် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူတွေက အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကို အလိုချင်ဆုံးဟု ပြောကြသည်။ သူ့တွင် သားတော်ကိုးပါးရှိပြီး တစ်ယောက်မကျန် သူ့ယုံကြည်မှုကို ရအောင် တိုက်ခိုက်နေကြသည် သို့မဟုတ် အာဏာအတွက် ကြံစည်နေကြသည်။ ဒီကောင်လေးကတော့? သူက အလွန်အသုံးမကျလွန်းသဖြင့် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာကိုတောင် မက်မောခြင်းမရှိ၊ အချိန်ပဲ လိုချင်နေသည်။ ဘိုးဘေးတွေတောင် ဂူထဲကနေ လူးလှိမ့်လာလောက်အောင်ပင်။ ဝေမျိုးနွယ်စု၏ သားတော်ကောင်းတစ်ပါးနှင့် လုံးဝမတူချေ!
ဧကရာဇ် က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး တည့်တည့်မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပြန်မစဉ်းစားတော့ဘူးဆိုတာ သေချာလား? ဒီအခွင့်အရေးက တစ်ခါပဲ ရမှာ။ တောင်းဆိုလိုက်ရင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူး။"
ဝေယွီ က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မပြောင်းလဲပါဘူး! ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပဲ လိုချင်တာပါ။ ဘယ်နှစ်ရက် ပေးမှာလဲဆိုတာပဲ ပြောပေးပါ။"
"သုံးရက်။"
ဝေယွီ - *!*
သုံးလကနေ သုံးရက်အထိ ဖြစ်သွားရအောင်၊ ဖခင်ဖြစ်သူက ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနည်းနိုင်သလား။ တကယ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ဝေယွီ က သူ၏ ကပ်စေးနည်းမှုကို စိတ်ထဲကနေ အပြစ်တင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ဧကရာဇ် က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုတောင်ဆိုးသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ "များနေလို့လား? ကောင်းပြီလေ - နှစ်ရက်ပဲ။ မင်းက ကြည့်ရတာ အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေတာပဲ။ အနားယူဖို့ မလိုပါဘူး။"
ဝေယွီ က အမြန်ပင် စကားပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! မများပါဘူး! သုံးရက်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းပါတယ်။ ဖခင်မင်းကြီး၊ ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး တန်ခိုးထက်မြက်တဲ့ ဖခင်မင်းကြီးရဲ့ စကားဟာ ရွှေလိုပဲ တန်ဖိုးရှိပါတယ်! စိတ်ကြိုက် ပြန်ပြောင်းလို့ မရပါဘူး - အဲဒါ မကောင်းတဲ့ အလေ့အထပါ! နောက်တစ်ခါ မပြောပါနဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား? သုံးရက်လို့ သဘောတူထားပြီးပြီ၊ ဘာမှ ပြန်မပြောင်းနဲ့တော့!"
ဧကရာဇ် က သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသည့် အပြုအမူကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "သေချာလား?"
ဝေယွီ က အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သေချာပေါက်ပါပဲ။"
"မင်းကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်?"
ဝေယွီ က အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ "လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။"
"မင်း နောင်တမရဘူးနော်?"
ဝေယွီ က မျက်နှာကို တည်ထားလျက် ပြန်ဖြေသည်။ "လုံးဝ နောင်တမရပါဘူး။"
ထို့ကြောင့် ဝေယွီ မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားရလေသည်။
***
သူနှင့် ချီတီရှိုးတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမမှ ထွက်သွားပြီးနောက် လီချန်ကုန်းကုန်း က ဧကရာဇ် အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ပြုံးလျက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ဧကရာဇ် မင်းမြတ် စိတ်ကြည်လင်နေပုံရပါတယ်။"
ဧကရာဇ် က ခွက်ကိုယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အဲဒီကောင်လေး ဝေယွီ... သူက တော်တော်စွမ်းတယ်။ သူရှိနေတော့ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ရွှေရောင်ခေတ်က မဝေးတော့ဘူးလို့ ငါခံစားရတယ်။"
လီချန် မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ *ဧကရာဇ် က... နဝမမင်းသား ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ချင်နေတာလား?!*
ထိုအတွေးကြောင့် ဧကရာဇ် မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အခုလေးတင် ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ မနေ့က ရိုးသားပွင့်လင်းမှုကြောင့် သူသည် တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမည့် အနာဂတ်ခေတ်တစ်ခုကို မြင်ယောင်မိလိုက်သည်။ တိုင်းပြည်ကြွယ်ဝပြီး ပြည်သူတွေ စားဝတ်နေရေး ပြေလည်ကာ သာယာဝပြောသည့် ငြိမ်းချမ်းသောခေတ်တစ်ခုပင်။ ထိုသို့ သာယာဝပြောသော အနာဂတ်မျိုးကို ဧကရာဇ် မှာ ယခင်က စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ဝံ့ခဲ့ပေ။
ထိုကမ္ဘာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ့တိုင်းပြည်က ပြည်သူများမှာ နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်နိုင်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် မှာ ရှက်ရွံ့သလိုလို၊ မနာလိုသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုကွာခြားချက်ကြောင့်ပင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးတွင် ရှိသင့်သည့် ရည်မှန်းချက်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် တောက်လောင်လာသည်။ အကယ်၍ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် သာ ဆားကုန်သည်ဘဝမှနေ၍ မဟာဝေနိုင်ငံ ကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့ပါက၊ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သိမြင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူအနေဖြင့် သူသည် ဘိုးဘေးများကို ကျော်လွန်ပြီး မကြုံစဖူး ရွှေရောင်ခေတ်ကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်လော!
ထို့ပြင် သူတွင် အနာဂတ်မှ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး အတွေ့အကြုံများသည့် သားတော်တစ်ပါးလည်း ရှိနေသည်။
လီချန် ၏ အသံက ဧကရာဇ် ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ "နဝမမင်းသား မင်းသားက တကယ်ကို လူကောင်းပါ။ နန်းတော်ထဲမှာ သွားလာနေရင်းနဲ့ မင်းသားက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာမျိုး ရှိတယ်လို့ လူတွေ ပြောနေတာ ခဏခဏ ကြားရပါတယ်။"
ဧကရာဇ် က သတိပြန်ဝင်လာပြီး လီချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လူကြီးလူကောင်းရဲ့ အမူအရာလား?" *အဲဒီ ပျင်းရိပြီး အသုံးမကျတဲ့ကောင်က လူကြီးလူကောင်းရဲ့ အမူအရာရှိတယ်? ဒါက လူကြီးလူကောင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို စော်ကားရာ ရောက်နေပြီ။*
လီချန် က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဧကရာဇ် မင်းမြတ်။ မင်းမြတ်က နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အနောက်ဆောင် ထဲမှာ ခဏခဏ သွားလာနေရတာပါ။ နဝမမင်းသား မင်းသားက သဘောကောင်းပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးပါတယ် - သူက အနိုင်ကျင့်ခံနေရတဲ့ နန်းတွင်းအစေခံငယ်လေးတွေကို ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဧကရာဇ် မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ *အဲဒီ ပျင်းရိတဲ့ကောင် ဝေယွီ က နန်းတွင်းအစေခံတွေကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးတာလား? အလုပ်ရှုပ်တာကို မမုန်းဘူးလား?*
ဧကရာဇ် က သိချင်စိတ်ဖြင့် လီချန် ကို မြင်သမျှအကြောင်းအရာများကို အကုန်ပြန်ပြောပြခိုင်းလိုက်သည်။ လီချန် က အသေးစိတ် ပြောပြလေသည် - နဝမမင်းသား က ငိုနေသည့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သလဲ၊ ဝန်ထမ်းတွေကို အနိုင်ကျင့်နေသည့် အကြီးအကဲတွေကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ခဲ့သလဲ၊ မိသားစု အခက်အခဲရှိနေသည့် အစေခံကို ငွေကြေး ဘယ်လို ချေးပေးခဲ့သလဲ ဆိုသည်တို့ကိုပင်။
နားထောင်ပြီးနောက် ဧကရာဇ် မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ *ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ စင်ကြယ်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိနေတာလား? ငါ သူ့ကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မိခဲ့တာပဲ။*