292

ဆေးတက္ကသိုလ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို ဘေးဖယ်ထားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အစီရင်ခံစာကို ရေးသားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပြန်မသွားဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စားပွဲခုံဆီသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ကပ်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေမှန်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါရော ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ"

ဝေယွီ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "အို... ဖေဖေကလည်း၊ ဖေဖေထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ သား ဖေဖေနဲ့ တိုင်ပင်စရာလေး တစ်ခုရှိလို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စလဲ" ငွေရှာမည့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပါက သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးကို မသိရှာသော ဝေယွီ က မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "တတိယအစ်ကို့အကြောင်းပါ! ဖေဖေ၊ သူ့အရည်အချင်းကို မေ့သွားပြီလား။ သူက သုတေသနဌာနမှာ သင်္ချာနဲ့ သိပ္ပံပညာရပ်တွေကို လေ့လာဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ဖေဖေသာ သူ့ကိုခွင့်မပြုရင် သူ့အရည်အချင်းတွေ အလကားဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ လောကကြီးက ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရလိမ့်မယ်!"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်းက တတိယအစ်ကို့ကို သုတေသနဌာနရဲ့ တာဝန်ကို လွှဲပေးစေချင်တာလား"

နန်းတက်သက်တမ်း ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ နိုင်ငံရေးအရ သက်ရောက်နိုင်သည့် အကျိုးဆက်များကိုသာ အရင်ဆုံး စဉ်းစားမိသည်။

ဝေယွီ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဖေဖေကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ သုတေသနဌာနက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ။ အခုဆိုရင် အဲဒီနေရာက ဘယ်လောက်အရေးပါလဲဆိုတာ ဖေဖေ သတိထားမိနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

"မာစတာဖူရှန်းက သစ္စာရှိတဲ့သူ၊ သူ့ရဲ့ တပည့်ရင်း ရှီလျိုဇီကလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်ကြီးနေကြပြီ၊ ဘယ်တော့ အနိစ္စရောက်သွားမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကပဲ ယမ်းမှုန့်နဲ့ အမြောက်တွေကို သုတေသနပြုရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဌာနမှာ တခြားဘယ်သူမှ သူတို့လောက် မတော်ကြဘူး။ သူတို့သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးက ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာကို ထိန်းကျောင်းဖို့ နန်းတော်က ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက် လိုအပ်နေပြီ မဟုတ်လား"

ဝေယွီ က ခေါင်းငုံ့၍ မိမိလက်ဖဝါးကို ကြည့်နေရင်း "ပြီးတော့ သုတေသနဌာနဆိုတာ လုံခြုံရေးချထားရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ အဓိကက အဲဒီထဲမှာ လုပ်ငန်းသဘောသဘာဝကို နားလည်တဲ့သူ ရှိဖို့လိုတယ်။ အကယ်၍ သုတေသီတွေက သစ္စာဖောက်ပြီး သိပ္ပံပညာကို နားမလည်တဲ့သူတွေကို လှည့်စားသွားရင် မျက်စိမမြင်တဲ့သူကို လမ်းပြပေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်!"

"သုတေသနဌာနကို မဟာဝေနိုင်ငံ နန်းတော်အတွက် တည်ထောင်ထားတာ။ အဲဒီမှာ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းတွေ ရှိနေတာမို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေရမယ်။ ဘယ်နောက်ခံကလာတဲ့ သုတေသီကိုမဆို ခေါ်ယူနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ကို ကြီးကြပ်ဖို့အတွက် နန်းတော်ကလူတစ်ယောက် ရှိကိုရှိရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေကပဲ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပါ"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း နားမလည်ဘူးလား"

"နားလည်ရင်တောင် ကျွန်တော်က သူတို့ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေလို့မှ မရတာ!" ဝေယွီ က အသံကိုမြှင့်၍ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ပြီးတော့ ဖေဖေကရော သားဖြစ်သူကို သုတေသနဌာနမှာ တစ်သက်လုံး နေစေချင်လို့လား? ဟမ်? နေစေချင်လို့လား?"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စကားစပြတ်သွားသည်။ မည်သို့ပြောရမည်နည်း။ သူ တကယ်ပင် မနေစေချင်ပါ။ ဤသားမိုက်ကို စိုးရိမ်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ထူးချွန်ပြီး ဘက်စုံတော်သည့် ဤကောင်လေးကို တစ်နေရာတည်းတွင် ပိတ်လှောင်၍ အိုမင်းသွားစေချင်ခြင်း မရှိ၍ဖြစ်သည်။ စကားပုံအတိုင်းပင် စွမ်းဆောင်နိုင်သူတို့မှာ အလုပ်ပိုများတတ်ရာ၊ သူသည် မိမိသား၏ တန်ဖိုးကို သိကြောင်း ပြသနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ယူဆသည်။

ဝေယွီ ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံသည်။ နန်းတော်ကို နောင်တွင် အလှည့်မစားခံရစေရန် ဤပညာရပ်များကို သင်ယူမည့်သူ လိုအပ်ကြောင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သိသော်လည်း... "မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကိုကရော လုပ်ပါ့မလား"

ဝေယွီ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "လုပ်မှာပေါ့။ တတိယအစ်ကိုက ဒါကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေတာ"

ဤနေရာတွင် ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်မိသည်။ *ဖေဖေက သူ့အဖေဖြစ်ပြီးတော့ ကိုယ့်သားရဲ့ ဆန္ဒကိုတောင် မသိဘူးပေါ့လေ? အင်း...*

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ လက်ယားလာသဖြင့် ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်သည်။ "ဟွန်း! ငါက နေ့ရောညပါ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေရတာ! မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ငါ့ကို အားနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုသို့ အပြစ်တင်ခြင်းမှာ မမျှတပေ။ ဝေယွီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှ ကန့်ကွက်ချက်ကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး ဖခင်ကို ချော့မော့လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ သားကပဲ အပြောဆိုးတဲ့ သားမိုက်ပါ၊ အရိုက်ခံရမှာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောရင်း မိမိပါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ပြလိုက်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်မှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင် မကြည့်ရက်တော့ပေ။

"အပိုတွေလုပ်မနေနဲ့!" ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ မောင်းထုတ်သည်။ "သွားတော့၊ ဝေးဝေးသွား။ မင်းမျက်နှာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ငါ့မှာ ဒေါသထွက်လာပြီ!"

ဝေယွီ မှာ မသွားပေ။ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ "ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှဝေရန်" ဆိုကာ ပို၍ကပ်လိုက်သည်။ "သားမသွားဘူး! သားမသွားဘူး! ဖေဖေ အလုပ်တွေအရမ်းလုပ်ရလို့ ဆံပင်တွေဖြူကုန်မှာ စိုးရိမ်တယ်။ ဖေဖေ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ သားဒီမှာပဲ နေမယ်!"

ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရာမှ စားပွဲပေါ်ရှိ အစီရင်ခံစာများ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျကုန်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းသွားသည်။ "ဝေယွီ!"

ဝေယွီ က အပြစ်ကင်းစင်သလို မျက်တောင်ခတ်သည်။ "ဖေဖေ့ရဲ့ အချစ်တော်သား ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ *မျက်နှာပြောင်တိုက်တာလည်း လွန်ပါရောလား! ဘယ်သူ့ဆီကများ အမွေဆက်ခံထားပါလိမ့်!*

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဝေယွီ ၏ မွေးမိခင်ဖြစ်သူ ကွန်ဆော့အန်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်၍ ယဉ်ကျေးသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ရုတ်တရက် သူမအကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်နှင့် သူ့စိတ်မှာ နူးညံ့သွားသည်။ ကွယ်လွန်သူတို့၏ အကြောင်းကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခြင်းမှာ များသောအားဖြင့် ကောင်းမွန်သည့်အရာသာ ဖြစ်သည်။ သူမကို တွေးမိရင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ သူမကို ဘွဲ့တံဆိပ် အထူးချီးမြှင့်လိုစိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"မင်းရဲ့ မွေးမိခင် ကွန်ဆော့အန်းကို မှတ်မိသေးလား"

ဝေယွီ ကြက်သေသေသွားသည်။ ဘာကြောင့် အခုမှ သူမအကြောင်း ပြောလာရသနည်း။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်၍ စကားလုံးများကို နှစ်စက္ကန့်ခန့် ချိန်ဆလိုက်သည်။ "ဖေဖေက အမှန်တရားကို ကြားချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ပြောတာကို ကြားချင်တာလား"

မိမိ၏ စိတ်ကိုပင် ဖတ်နိုင်သော ဖခင်ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်မှန်း သူသိသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ငါက လိမ်ပြောတာကို ကြားချင်လို့ မေးနေတာလို့ ထင်နေလား" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်" ဝေယွီ က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။ "တကယ်တော့ ဖေဖေ၊ သားတစ်နှစ်မပြည့်ခင်ကတည်းက အမေဆုံးသွားတာ ဖေဖေလည်း သိတာပဲ။ သား သူ့မျက်နှာကို မှတ်မိပေမဲ့..."

ဝေယွီ က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်၍ အနေရခက်စွာ ပြုံးသည်။ "သားကို မိုက်ရိုင်းတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့၊ မွေးမိခင်အပေါ် ထားရှိရမယ့် ကျေးဇူးတရားကိုတော့ သားမှတ်မိပါတယ်။ သူ့ဘက်က ဆွေမျိုးတွေသာ တော်တဲ့သူတွေရှိရင် ကူညီပေးသင့်တယ်လို့ တွေးမိတာမျိုးတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ်မှာ သားရဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းနက်ရှိုင်းလားလို့ မေးရင်တော့ ဖေဖေ မျှော်လင့်ထားသလောက် မဟုတ်လောက်ဘူး"

မေတ္တာတရားဆိုသည်မှာ အချိန်ကြာမှ တည်ဆောက်ရသော အရာဖြစ်သည်။ ဝေယွီ မှာ နန်းတော်ကျွန်များ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ကြီးပြင်းလာရပြီး ယခင်ဘဝက ရင့်ကျက်သည့် အမှတ်တရများ ရှိနေသူဖြစ်ရာ၊ သူ မမှတ်မိသလောက်ဖြစ်သော မိခင်တစ်ယောက်အပေါ် နက်ရှိုင်းသည့် ခံစားချက်မျိုးကို မဖန်တီးနိုင်ပေ။ သားသမီးကျင့်ဝတ်ကို အလေးထားသည့် ထိုခေတ်ကာလတွင် သူ၏စကားမှာ အရှုပ်တော်ပုံ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ နန်းတော်တွင်းရှိ အေးစက်သော လက်တွေ့ဘဝကို နားလည်သည်။

သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြစ်မတင်ဘဲ အကြံပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ တခြားသူတွေကို ဒီလိုမျိုး မပြောနဲ့"

ဝေယွီ က နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်သည်။ "သိပါတယ်။ ဖေဖေ မေးလို့ ပြောလိုက်တာပါ"

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် "ငါ မင်းရဲ့အမေကို ကွန်ဆော့ကျောက် (Imperial Consort Zhao) ဆိုပြီး ဘွဲ့တံဆိပ်မြှင့်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဝေယွီ တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ "ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ရင် သားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

မည်သို့ဆိုစေ သူ၏ မွေးမိခင်ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ ဝေယွီ အနေဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူအတွက် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို တားဆီးမည်မဟုတ်၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မိသားစုအတွက် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ရာ ပို၍ပင် ကောင်းသေးသည်။