ပညာရှိတစ်ဦးအတွက် မိမိကို နားလည်သူဆိုလျှင် အသက်ပင် စွန့်နိုင်သည်ဆိုသော ဆိုရိုးစကားရှိသည်။ ဒေါင်ရှင်းသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယခင်က မည်သို့မျှ အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခု ပညာရှိမင်းသား၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထင်ရှားပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။
ပညာရှိမင်းသားကို ကြည့်ရင်း ဒေါင်ရှင်း၏ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ တောက်လောင်လာကာ လည်ချောင်းထဲ တင်းကျပ်လာသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို ဤမျှလောက် ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံပြီး ဤမျှလောက် နက်ရှိုင်းသော ယုံကြည်မှုကို ပေးအပ်နိုင်သူမှာ ဤလောကတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း သူသေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။
လူအချို့သည် မိမိတို့၏ ယုံကြည်ချက်အတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကြသည်။ အချို့မှာမူ မိမိကို နားလည်သူအတွက် အရာရာကို စွန့်စားကြသည်။
ဒေါင်ရှင်းသည် လေးစားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "မင်းသား၏ အမိန့်မှာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံရမည့် အမိန့်တော် ဖြစ်ပါသည်။ ဤဘဝတွင် ကျွန်တော်မျိုး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပါစေ၊ ယနေ့ပေးခဲ့သော ကတိစကားကို ထာဝရ အမှတ်ရနေပါမည်။ ကျွန်တော်မျိုးသည် မင်းသား၏ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်မည်မဟုတ်ဘဲ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ကြီးကျယ်သော ဥပဒေများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရေးအတွက် ဤနိုင်ငံသူနိုင်ငံသားများ တရားမျှတမှုနှင့် သာတူညီမျှမှု ရရှိစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်သွားပါမည်။"
ဝေယွီ သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကတိစကားကို ငါမှတ်သားထားလိုက်ပြီ။ မင်းအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတရားမှုနှင့် မကြုံတွေ့စေရအောင် ငါတာဝန်ယူပေးမယ်။"
ဤကတိစကားကို ရလိုက်သောအခါ ဒေါင်ရှင်းသည် အနာဂတ်တွင် မည်သည့်အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ ပညာရှိမင်းသားသည် သူ့နောက်ကွယ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု နားလည်လိုက်သည်။ ထိုကတိစကားကြောင့် ဒေါင်ရှင်းမှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရပြီး အနီးတွင်ရှိနေသော သူ၏အပေါင်းအပါ ကျိုးချင်းဖန်မှာလည်း ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုများဖြင့် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုနေရသည်။
ကျိုးချင်းဖန်သည် ပညာရှိမင်းသား၏ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဒေါင်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပညာရှိအုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး၏ အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသည့် မင်းသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"မင်းသား!"
ထိုရုတ်တရက် အသံကြောင့် ဝေယွီ ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။ ကျိုးချင်းဖန်သည် လေးစားစွာနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကျောက်ကျိုးဒေသ၊ ကျီစီရင်စုမှ ကျိုးချင်းဖန် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်မျိုးသည် မင်းသားကို ကြာမြင့်စွာကပင် ကြည်ညိုလေးစားလာခဲ့သူပါ။ ကျွန်တော်မျိုး၏ ပညာအရည်အချင်းမှာ ဒေါင်ရှင်းလောက် မရှိသော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဥပဒေများကို ပြည့်စုံအောင် ပြုပြင်မွမ်းမံရာတွင် ကျွန်တော်မျိုး၏ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ဖြင့် ပါဝင်ကူညီလိုပါသည်။ မင်းသားအနေဖြင့် ကျွန်တော်မျိုးကို အခွင့်အရေးပေးပါရန် ရိုသေစွာ တောင်းပန်အပ်ပါသည်။"
ဤလောကတွင် အခွင့်အရေးဟူသမျှကို မိမိလက်ဖြင့်သာ ဆုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းဖန်သည် ဟုန်ကျုံးကို လိုက်ပါပြီး ပညာရှိမင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် တိုက်ပွဲ၏ တစ်ဝက်ကို အနိုင်ရပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရဲတင်းမှုကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံရမည့် အကြောင်းအရင်း မရှိပေ။
ဝေယွီ သည် ထိုလူငယ်၏ တက်ကြွမှုကို နှစ်သက်သွားသည်။ သူသည် ဤအလွတ်သဘောဧည့်သည်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင် စကားဆိုလာသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာ ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ မင်းက ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုလာတာဆိုတော့ ငါခွင့်ပြုပေးလိုက်မယ်။ နန်းတွင်းစာမေးပွဲပြီးသွားရင် မင်းကို ဘယ်နေရာမှာ တာဝန်ပေးရမလဲဆိုတာကို ဧကရာဇ် နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး စီစဉ်ပေးမယ်။"
ကျိုးချင်းဖန်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ "မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။"
ဒေါင်ရှင်းမှာလည်း အလားတူပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဒေသများသို့ သွားရောက်ရမည်ကို မသိရသေးသော ခရီးရှည်တွင် ရင်းနှီးသည့် အပေါင်းအပါတစ်ယောက် ပါဝင်လာခြင်းက ခရီးလမ်းကို ပိုမိုသက်သာစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
***
ဒေါင်ရှင်းတို့နှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူတို့ကို ခမည်းတော်ထံ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ တတိယမြောက်အစ်ကိုတော်မှာ ထိုနေ့တွင်ပင် ဟူကျိုး မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တတိယမင်းသားမှာ ဝေယွီ ထက် ပို၍ တရားဝင်မှုရှိသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သူ၏နေအိမ်တွင် အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးနောက် နန်းတော်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဝေယွီ သတင်းရရှိချိန်တွင် သူ၏အစ်ကိုတော်မှာ ဧကရာဇ်ထံသို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့တွင် ဒေါင်ရှင်းအတွက် တွေ့ဆုံခွင့် စီစဉ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ဝေယွီ သည် ထိုနှစ်ဦးကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဝေယွီ ရောက်ရှိသောအခါ တတိယမင်းသားမှာ ဟူကျိုး ၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များအကြောင်းကို ဧကရာဇ်ဝေ ထံ အစီရင်ခံနေချိန် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည်လည်း ထိုမစ်ရှင်တွင် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အရိုအသေပေးကာ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်၍ နားထောင်နေသည်။ သို့သော် အစီရင်ခံစာ ဆက်လက်ပြောကြားနေစဉ်တွင် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။
ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ပြောပြပြီးနောက် တတိယမင်းသားသည် ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်ကိစ္စသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။
"...ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ ငွေသား ၃,၂၃၀,၀၀၀ တဲလ်၊ ရွှေ ၄၃၀,၀၀၀ တဲလ်၊ စပါး ၂,၇၀၀,၀၀၀ ဂျင်တို့ ရရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် အထည် ၇၄၂ ကိုက်နှင့် တန်ဖိုးငွေ ၁,၉၇၀,၀၀၀ တဲလ်ရှိသော ဆေးဝါးများကိုလည်း ရရှိခဲ့ပါသည်။ လှူဒါန်းသူစုစုပေါင်းမှာ ၅၇၉ ဦးရှိပြီး ထိုအထဲတွင် ရှင်ရှန်းစီရင်စုမှ ၉၁ ဦးနှင့် ဒိုင်ချွမ်စီရင်စုမှ ၁၂၈ ဦး ပါဝင်ပါသည်။ သက်ဆိုင်ရာဒေသများတွင် ဂုဏ်ပြုကျောက်တိုင်များကို စိုက်ထူထားပြီး ဖြစ်ပါသည်။"
တတိယမင်းသားသည် အစီရင်ခံစာကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ် အောင်မြင်ရတာက ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ကြောင့်ပါ။ သူက ငွေကြေးနဲ့ စပါးပြတ်လပ်မှုကို ဖြေရှင်းပေးရုံတင်မကဘဲ ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသတွေမှာ ရောဂါပျံ့နှံ့မှုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။"
ဝေယွီ: "?"
ထိုဖြည့်စွက်စကားမှာ လုံးဝ မလိုအပ်သော စကားဖြစ်သည်။
ခရီးပန်းကာ ပိန်ချုံးလျော့ရဲနေသော တတိယမြောက်အစ်ကိုတော်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ မှာ သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ညီငယ်ကို ချီးကျူးရန် အချိန်ပေးနေသေးသည်။
*တတိယအစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ငိုချင်အောင် လုပ်နေပြီ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်မိသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစီရင်ခံစာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ငါသိပြီ။"
သူ၏ သားမိုက်အတွက် ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် ပေးစရာမရှိတော့ပေ။ ဝေယွီ နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာ သို့မဟုတ် အာဏာတို့မှာ အရေးမပါတော့ပေ။ ထိုကောင်လေးမှာ အလုပ်ရှောင်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မလိုချင်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပျင်းရိသည့်သားနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ ဧကရာဇ်ပင်လျှင် စိတ်မညစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် နိုင်ငံတော်အတွက် ချွေတာရပေမည်! သို့မဟုတ်ပါက ဤသားမိုက်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
ဧကရာဇ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် တတိယမင်းသားမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ မင်းသား၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
*[အလွန်တည်ငြိမ်လှချည်လား၊ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်နေတာပဲ... ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုကြီးမားတာလား။]*
တတိယမင်းသား၏ တိတ်ဆိတ်သော အကဲခတ်မှုကြောင့် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် တတိယမင်းသား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ သူ၏သားကို အလွန်အကျွံ ပျင်းရိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
တတိယမင်းသားမှာ ခရီးမှ ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းနေသဖြင့် ကြာကြာမနေခဲ့ပေ။ သူပြန်သွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်နှင့် ပြန်သွားသည့် အစ်ကိုတော်ကြားတွင် ကြည့်နေမိသည်။ သူပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ခမည်းတော်က တားလိုက်သည်။
"နေဦး။"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တတိယမင်းသား ရေးသားခဲ့သော အစီရင်ခံစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်။ မင်းတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဆေးပညာတက္ကသိုလ်အကြောင်းကို မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကိုတော်က ရေးထားတယ်။"
ဆေးပညာတက္ကသိုလ်အကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ၎င်းမှာ သူစီစဉ်ထားသော စီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း နန်းတွင်းစာမေးပွဲအတွက် အလုပ်များနေသဖြင့် သတင်းပို့ရန် အစောင့်များကို မခိုင်းစေခဲ့မိဘဲ နောက်ဆုံးအခြေအနေကို မသိရှိခဲ့ပေ။ တတိယအစ်ကိုတော်ကိုပင် ကြီးကြပ်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ယခုလို ပါဝင်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။
*တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တတိယအစ်ကိုတော်ပါပဲ!*
ဝေယွီ သည် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။ ဆေးပညာတက္ကသိုလ်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံများမှာလည်း အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ စနစ်တကျ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးနေသည်။ ကျောင်းသားဦးရေမှာလည်း ဆရာဝန်များ၏ အခမဲ့ဆေးကုသပေးမှု ဂုဏ်သတင်းကြောင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာပြီး ဆေးပညာတောင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် တက်ကြွစွာ ရှာဖွေနေကြသည်။
အရာအားလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသည်။ မည်သည့်အနှောင့်အယှက်မှ မတွေ့ရသဖြင့် ဝေယွီ မှာ စိတ်အေးသွားရသည်။ ကြီးကျယ်သော ကျောင်းတော်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး အလျင်စလိုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဘာမျှမရနိုင်ပေ။ အချိန်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမျှော်မှန်းထားသည့် ဆေးပညာရပ်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် အနည်းဆုံး လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့်တော့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။