**မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား**
ထိုခွါသံနှင့်အတူ ဒေါင်ရှန်းသည် နန်းတွင်းအစေခံနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း ရေကန်စပ်ရှိ ကျောင်းဆောင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဒေါင်ရှန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝေးလံသော ရေလမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်တွင် လူနှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦး၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံတန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုသူမှာ ကျောပေးထားသော်လည်း သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
ဒေါင်ရှန်းသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး အသက်ကို တိတ်တဆိတ် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် သီးသန့်ခေါ်ယူရသနည်းဟူသည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးပြီဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် အပြုအမူကို ဆင်ခြင်ရမည်ဟု သိလိုက်သည်။
မကြာမီ သူနှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် ဟုန်ကျုံးနောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ရေလမ်းလျှောက်လမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
နီးကပ်သွားသည့်အခါ သူတို့သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး နန်းတွင်းအစေခံက သူတို့ရောက်ရှိလာကြောင်း ပညာရှိမင်းသားအား လျှောက်တင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ဒေါင်ရှန်း (ကျိုးချင်းဖန်)၊ ပညာရှိမင်းသားအား အရိုအသေပေးအပ်ပါသည်။”
သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေယွီ က ထရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေပါနဲ့။ ထကြပါ။”
ထိုလူငယ်၏အသံမှာ ယခင်က ကြည်လင်နေသော်လည်း ယခုအခါ အနည်းငယ် အသံဝင်နေပြီး လူကြီးတစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်သော အသံနေအသံထားများ ပေါ်လွင်နေသည်။
အသံမှာ အပြောင်းအလဲကာလဖြစ်၍ ထူးခြားသော အရည်အသွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဒေါင်ရှန်းသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ မင်းသား၏ အမိန့်အတိုင်း သူ ထရပ်လိုက်သော်လည်း မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသေးဘဲ အကြည့်တို့ကို ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်သာ မြဲမြံစွာ ထားရှိထားသည်။
သူ၏ လေးစားရိုသေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် အမှန်တကယ်ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူက တိုက်ရိုက်ပင် ခေါ်လိုက်သည်၊ “ဒေါင်ရှန်း၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို တစ်ချက်လေးမှ မကြည့်တော့ဘူးလား။ မင်း ငါ့ကို လေးစားပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဒေါင်ရှန်းသည် နားမလည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ *မင်းသားက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ!*
ဒေါင်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း သူသည် အပြင်လူများနှင့် အဆက်အသွယ် နည်းပါးခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ အလွယ်တပေါက် ပြောခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်မိပြီးနောက် ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေမိတော့သည်။
“မင်းသား!”
သူ့ရှေ့မှ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ရင့်ကျက်ပြီး ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ့အရွယ်တူတို့တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့် ပုန်ကန်လိုသောစိတ်မျိုး မရှိဘဲ ကြင်နာပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါင်ရှန်း အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကလပ်အိမ်တွင် သူ အားရပါးရ စကားပြောခဲ့သည့် လူငယ်မှာ သူ အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့ရသော ပညာရှိမင်းသား ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ!
*ဘုရားရေ။*
ဒါက တကယ်ပဲ မင်းသားဖြစ်နေတာပဲ!
နဝမမြောက် ပညာရှိမင်းသားအကြောင်းကို မည်မျှ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပြီး ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ဒေါင်ရှန်းသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ပြီး နန်းတော်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ မိမိရှေ့တွင်ပင် မိမိ၏ အတွေးများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ပညာရှိမင်းသားကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်သူ နားမလည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့မိသည်ကို တွေးမိရုံဖြင့်ပင် သူ့မျက်နှာမှာ ပူထူလာသည်။
ဒေါင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ရေကန်ထဲရှိ ရွှေငါးများထက်ပင် ပို၍ နီရဲလာသည်။
ဝေယွီ သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ကလပ်အိမ်မှာ စတွေ့တုန်းကတော့ မင်း ပညာရှိမင်းသားအကြောင်းကို အပြင်လူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချီးကျူးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အခုတော့ ပညာရှိမင်းသားကိုယ်တိုင်ရှေ့မှာ ဘာလို့ စကားမပြောရဲရတာလဲ။”
*ဒါက ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်မှာလဲ!*
ဒေါင်ရှန်းသည် မျက်နှာနီရဲနေဆဲပင် စကားติด (ติด) နေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးကို မစနောက်ပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အပြုအမူ မယဉ်ကျေးမှုက မင်းသားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။”
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စနောက်တာ ဖြစ်မလဲ။” ဒေါင်ရှန်း၏ ရှက်ရွံ့နေပုံကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် စနောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားလိုက်သည်။ “ညီလေးဒေါင်၊ မင်းက ပွင့်လင်းတယ်၊ ခိုင်မာတယ်၊ ဖြောင့်မတ်တယ်။ မင်းရဲ့ စာပေတွေကို ငါ ဖတ်ဖူးပြီး မင်းရဲ့ လက်ရာတွေအပေါ် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက် မြင့်မားစွာ ထားရှိခဲ့တယ်။ မင်း ပညာရှိမင်းသားရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လေးစားသလိုပဲ၊ ပညာရှိမင်းသားကလည်း မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို လေးစားတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။”
အကြောင်းအရာမှာ အလေးအနက် ဖြစ်လာသောအခါ ဒေါင်ရှန်း၏ ရင်ထဲရှိ အားနာမှုများ လျော့ပါးသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပညာရှိမင်းသား၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိတ်ရင်းစေတနာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။
မင်းသား၏ စကားလုံးများတွင် ပါဝင်သော အလေးအနက်ကို နားလည်သွားသဖြင့် ဒေါင်ရှန်းသည် လေးစားစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ရှက်မိပါတယ်။ မင်းသားက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စာပေတွေကို အားမနာဘဲ လက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကံအကောင်းဆုံးပါပဲ။”
“မင်းအပေါ် ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ရိုးရိုးလက်ခံတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်တာမျိုးပါ။” ဝေယွီ သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “မင်းက လယ်သမားမိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာ၊ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို နားလည်တယ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ဂျီနယ်မြေရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မင်း ကလပ်အိမ်မှာ ရေးခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးက စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ ရေးခဲ့တာ၊ နာမည်ကျော်ချင်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
အသက်နှစ်ဆယ် မပြည့်သေးသော ထိုလူငယ်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အရောင်တင်ထားသော ယွန်းထည်ကဲ့သို့ တောက်ပပြီး ထက်မြက်နေသည်။ ထိုအကြည့်တို့၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချင်းဖန်ပင် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။
ပညာရှိမင်းသား၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဒေါင်ရှန်းသည် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော်မျိုးမှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး!”
ဒေါင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေသော်လည်း သူ့အမူအရာမှာ ခိုင်မာနေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မင်းသားကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတိုင်းက စိတ်ရင်းအမှန်ပါ! ကျွန်တော်မျိုးက အားနည်းပြီး အရေးမပါတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ပညာရှိတွေကို ရိုသေတဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ မင်းသားတစ်ချိန်က ဂျီနယ်မြေ ပြည်သူတွေအတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သလိုပဲ ပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးအတွက် အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက နန်းတွင်းအရာရှိတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မသိသလို၊ အုပ်စုဖွဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေမှာလည်း ပါဝင်လိုစိတ် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး လုပ်နိုင်တာက မင်းသားရဲ့ ခြေရာကို နင်းပြီး ပြည်သူတွေအတွက် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ပေးကာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးဖို့ပါပဲ!”
ဝေယွီ သည် ရှည်လျားသော စည်းရုံးရေး စကားလုံးများ ပြောရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။
သူ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ "ဦးနှောက်ဆေး" ရန် ပြင်ဆင်ထားသော သူမှာ မိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်း သိရှိနားလည်နေသည်။ သူ အများကြီး ပြောစရာပင် မလိုဘဲ လူငယ်လေးမှာ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြေညာရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်နည်း။ အကယ်၍ သူသာ လက်မခံပါက ဒေါင်ရှန်း ပြသခဲ့သော စိတ်ရင်းစေတနာကို စော်ကားရာ ရောက်ပေမည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားဟန်ဖြင့် ကျေနပ်သော အပြုံးကို ချုပ်တည်းထားကာ ကြင်နာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ! သိပ်ကောင်းတယ်။ ငါ မင်းအပေါ် မှားယွင်းစွာ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီ။”
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားသောအခါ ဒေါင်ရှန်းမှာ ပြန်လည် ရှက်ရွံ့လာပြန်သည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောမီပင် ဝေယွီ က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်း အင်ပါယာ စာမေးပွဲပြီးသွားရင် မြို့တော်မှာ တာဝန်မထမ်းဆောင်ဘဲ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဥပဒေတွေကို အသေးစိတ် လေ့လာပြီးနောက်၊ အင်ပါယာတစ်ခွင် လှည့်လည်ကာ ဒေသန္တရ အခြေအနေတွေကို စစ်ဆေးပြီး မတရားတဲ့ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချမှုတွေကို ပြင်ဆင်ကာ ဥပဒေရဲ့ ကွက်လပ်တွေကို ဖြည့်စွက်ပေးဖို့၊ ဘယ်သူမှ တရားဥပဒေကနေ လွတ်မြောက်မသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လို ပြန်ဖြေမလဲ။”
ဒေါင်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျိုးချင်းဖန်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
မင်းသားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒေါင်ရှန်းကို ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး စုစည်းခိုင်းချင်တာလား။
ဥပဒေကို ပြင်ဆင်ခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဥပဒေအသစ် ပြဋ္ဌာန်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ခြင်းတိုင်းအတွက် ပညာရှိကြီးများ၏ နက်နဲသော တွေးခေါ်မှုနှင့် မြေပြင်အခြေအနေအပေါ် အခြေခံသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ လိုအပ်သည်။ ဒေါင်ရှန်းတစ်ယောက်တည်းကိုသာ လုပ်ခိုင်းမည်လား။
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် ဒေါင်ရှန်းတွင် ယုံကြည်ချက် မရှိပေ။ သူသည် အလျင်အမြန် ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ “မင်းသား၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး! ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုးတစ်ယောက်တည်း မကိုင်တွယ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက ပညာဉာဏ် မပြည့်ဝသေးလို့ ဒီတာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်မှာ ကြောက်ပါတယ်!”
ဝေယွီ သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးမယ်—မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
ဒေါင်ရှန်း တွေဝေသွားသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး အဆင်သင့်ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
“မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ဒါ လုံလောက်ပြီ။” ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလောကမှာ ဘယ်သူမှ အရာအားလုံးကို သိပြီးသား မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ စိတ်အားထက်သန်နေရင် မင်းရဲ့ တစ်သက်တာလုံး မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဥပဒေတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို ငါ အာမခံပေးမယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါင်ရှန်း၊ မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။”