ပါဝင်ဆင်နွှဲသူများမှာ အံ့အားသင့်ရသလို၊ ပံ့ပိုးကူညီမှု ရရှိခဲ့ကြသူများမှာလည်း ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ ရက်ရောမှုကြောင့် အထူးပင် ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။
ယူကျိုးဒေသမှ မွေးဖွားလာသူ ရှူဒွမ်းသည် လူသူနည်းပါးလှသော ထိုကျယ်ပြောသည့်ဒေသ၌ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် မိသားစုဘဝမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား ပညာရှာမှီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သက်သေပြရန်အတွက်သာမက မိသားစုဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်အတွက်ပါ ရည်ရွယ်ကာ အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက ကျင်းပခဲ့သော နွေဦးဧကရာဇ်စာမေးပွဲတွင် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အောင်မြင်မှုရရှိရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောကြောင့် အကယ်ဒမီကျောင်းဆရာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်များကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကိုးပါးမြောက် ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင်က ဖိတ်ခေါ်လာသည့်အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုမင်းသားသည် သူ၏ငြင်းပယ်မှုကို အပြစ်မယူရုံသာမကဘဲ သူ၏ခရီးစရိတ်အတွက် ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ် ပေးအပ်ရန် လက်ထောက်တစ်ဦးကိုပင် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ အချို့သူများအတွက်မူ နည်းပါးလှသော်လည်း အိတ်ကပ်ထဲတွင် အကြွေစေ့အနည်းငယ်သာရှိသော ဆင်းရဲသည့် ပညာတတ်တစ်ဦးအတွက်မူ ၎င်းသည် အသက်ကယ်ဆေးတစ်ခွက်သဖွယ် ဖြစ်ပြီး အခက်အခဲဆုံးအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသော အခွင့်ကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ရှူဒွမ်းသည် အစပိုင်းတွင် ရှက်ရွံ့သော်လည်း ထိုလက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး အောင်မြင်မှုရလျှင် ဤကျေးဇူးကို ပြန်လည်ဆပ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ အခိုင်အမာ ကတိပြုလိုက်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်ကဲ့သို့ ပညာတတ်များကို လေးစားတန်ဖိုးထားတတ်သော ထိုမျှလောက် ထက်မြက်သည့် အာဏာပိုင်မျိုး ရှားပါးလှကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လူစိတ်ကို ဆွဲဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ ရှူဒွမ်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထံတွင် သစ္စာခံရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။
အခြားသူများစွာလည်း ထိုခံစားချက်မျိုး ရှိနေကြသည်။ ဝေယွီ ၏ လုပ်ရပ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပညာတတ်များစွာ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့ပြီး သူတို့ကို မျက်ရည်ကျစေကာ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်နိုးကြားစေခဲ့သည်။ အချို့မှာမူ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင်၏ ယုံကြည်မှုကို ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြရန် နောက်စာမေးပွဲတွင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမည်ဟု ထိုနေရာမှာပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ နောက်တစ်ရက်တွင်မူ သူတို့အများစုသည် မိမိတို့၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ပညာကို ဆက်လက်ရှာမှီးရန် စိတ်ဓာတ်သစ်ဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဝေယွီ ကမူ ပညာတတ်များ၏ အဝင်အထွက်ကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ပေ။ သူ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူ၏အာရုံမှာ ချုံလင်းပွဲတော် (Qionglin Banquet) ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် အောင်မြင်သူများအတွက် ကျင်းပသည့် ထိုအောင်ပွဲတွင် ဧကရာဇ်နှင့် အစိုးရအဖွဲ့ဝင် ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ ပါဝင်တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤပွဲသည် ဒုန်းရှန်းကို သူ၏ခမည်းတော်ထံ မိတ်ဆက်ပေးရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဟု သူ မြင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းစာမေးပွဲအပြီးတွင် ဒုန်းရှန်းသည် ဆယ့်ကိုးနေရာ၌သာ ရရှိခဲ့သဖြင့် ဧကရာဇ်နှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။ ဝေယွီ သည် ဒုန်းရှန်း၏ စာမူမိတ္တူကို ခမည်းတော်ထံ အရင်က ပေးပို့ထားခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ အမြင်ကို သူ မသိရှိရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုနိုင်မည့် အခြေအနေမျိုး လိုအပ်နေသည်။
***
ချုံလင်းပွဲတော်သည် ဒုန်းရှန်း တက်ရောက်ဖူးသမျှထဲတွင် အခမ်းနားဆုံးပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် နန်းတွင်းမှ ထုတ်ပေးထားသော ဝတ်ရုံသစ်ကို အရေးအကြောင်းမပါအောင် ပြင်ဆင်နေပြီး ညစ်เปื้อးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ခန်းမတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတန်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ထိုင်နေသည့် ကျိုးချင်းဖန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးချင်းဖန်သည်လည်း ဒုတိယအဆင့်တွင် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း စာရင်း၏ အောက်ခြေနားတွင်သာ ရှိသည်။
ဒုန်းရှန်း၏ တည်ငြိမ်သော ပုံစံနှင့်မတူဘဲ ကျိုးချင်းဖန်မှာမူ အေးဆေးသက်သာရှိပြီး အနီးအနားမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ရယ်မောပြောဆိုနေသည်။ သူသည် ဒုန်းရှန်းကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ဖော်ရွေစွာဖြင့် ခွက်ကို မြှောက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒုန်းရှန်းလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ပညာတတ်များ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီး အရာရှိများကလည်း လာရောက်ဂါရဝပြုကြသဖြင့် ခန်းမအတွင်း စည်ကားနေသည်။ ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုက ဆူညံသံများကို ဖြတ်ကျော်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဧကရာဇ် ကြွရောက်လာပါပြီ— ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင် ကြွရောက်လာပါပြီ—"
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ "အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော်ပါစေ၊ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင် သက်တော်ရာကျော်ပါစေ။"
ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်၏ နောက်မှလိုက်ပါကာ ဝန်ကြီးများကြားမှ ဖြတ်သန်းလာပြီး နဂါးပလ္လင်အောက်နားရှိ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ထကြပါ။" ဧကရာဇ်ဝေ က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး။"
ဒုန်းရှန်းသည် ရိုသေစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ကို မကြည့်ရဲဘဲ ပလ္လင်အောက်ရှိ လှေကားထစ်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒုန်းရှန်း၏ စည်းကမ်းရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသည်။
*[ခမည်းတော်၊ သားတော် အကြံပြုတဲ့သူက ဘယ်လောက်တောင် ယဉ်ကျေးပြီး သဘောကောင်းလဲ ကြည့်စမ်းပါ။ သားတော်တို့ဆီက တစ်ချက်လောက် သေချာကြည့်မပေးချင်ဘူးလားခင်ဗျာ။]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ က ဒုန်းရှန်းအကြောင်းကို အမြဲတမ်း ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားဖူးသဖြင့် သားတော် ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ကို သိပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူငယ်၏ နောက်ကြောင်းကိုလည်း တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခိုင်းထားပြီး ပုံတူပန်းချီကိုလည်း မြင်ဖူးထားသည်။ ဧကရာဇ်သည် ဒုန်းရှန်းဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး မရပ်တန့်ဘဲ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ အာရုံပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ဟာ ချုံလင်းပွဲတော် ဖြစ်တယ်။ အောင်မြင်တဲ့ ပညာတတ်တွေအားလုံးကို ဒီမှာ မြင်တွေ့ရတာ ငါ့အတွက်တော့ အလွန်ပဲ စိတ်သက်သာရာ ရစေပါတယ်..."
ခမည်းတော် စကားပြောနေစဉ် ဝေယွီ သည် အောက်ရှိ လူမျက်နှာများကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ *ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ ရုပ်ချောသား၊ ကောင်လေးလိုပဲ။ ဟိုတစ်ယောက်ကတော့ အသက်ကြီးလှချည်လား၊ ဒီအရွယ်ထိ အောင်မြင်တယ်ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ဟိုတစ်ယောက်ကတော့... နေပါဦး၊ သူက ငါ့ကို ကြည့်နေတာလား။*
ဝေယွီ သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသူမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
ကျိုးချင်းဖန်သည် သူ စိုက်ကြည့်နေမိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ဒိန်းဒိန်းခုန်နေသည်။ သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။
*အဲဒီလူငယ်က တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင် ဖြစ်နေတာလား။*
ကလပ်တွင် ပညာတတ်များ စုဝေးခဲ့သည့်နေ့ကို သူ ပြန်တွေးမိသည်။ ဒုန်းရှန်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဂုဏ်သရေရှိပုံပေါက်ပြီး အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အနားကပ်ရန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အမှန်တရားက မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် သာမန်မင်းမျိုးအနွယ်ဝင် မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်တွင် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်သော ကိုးပါးမြောက် ဉာဏ်ပညာရှင်ဘုရင် ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးချင်းဖန်သည် နောင်တရစိတ်ဖြင့် လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ *ဘာလို့များ အဲဒီနေ့က ငါ အနားမကပ်ခဲ့မိတာလဲ။ အဲဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့ရင် ငါလည်း ဘုရင့်သားတော်နဲ့ စကားပြောခွင့် ရနိုင်မှာပေါ့!*