ပိုင်ဖေးယွီ ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ပြည်နယ်စာမေးပွဲရလဒ်များ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူရှီဟန်က ပထမနေရာတွင် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး ဝေယွီ ကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ထားသည့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအများစုမှာလည်း စာရင်းဝင်လာခဲ့သည်။ ဒုန်ရှန်းမှာ ဒုတိယအဆင့်တွင် ၂၃ နေရာ၌ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူလောက်သည့် ရလဒ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤရလဒ်များမှာ နောက်ဆုံးအတည်ပြုချက်မဟုတ်သေးပေ။ ပြည်နယ်စာမေးပွဲအပြီးတွင် နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုအခါမှသာ ရလဒ်များမှာ အမှန်တကယ် အတည်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
နန်းတွင်းစာမေးပွဲနေ့တွင် အောင်မြင်သူများအားလုံး ယဉ်ကျေးမှုခန်းမ၌ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ က မေးခွန်းများကို ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ပေးပြီး အခမ်းအနားကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့ဆုံးမှထိုင်၍ စာမေးပွဲဖြေဆိုနေသည့် ပညာတတ်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီ ကမူ ဤစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုလိုသောကြောင့် တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ပင်မခန်းမထဲသို့ မဝင်ဘဲ ဘေးဘက်တံခါးပေါက်တစ်ခုတွင် ပုန်းခိုလျက် သူစောင့်ကြည့်နေသည့် ပါရမီရှင်များကို လေ့လာနေသည်။
အထင်ရှားဆုံးမှာမူ ပထမရသူ လူရှီဟန်ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး "ထိပ်တန်းတတိယနေရာ" (Top Third Place) ဘွဲ့ကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးမှ ဦးဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ မဆန်းပေ။ အကယ်၍ လူရှီဟန်သာ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ပါက သူ့ဖခင်ဖြစ်သူ ဧကရာဇ် က ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ခါသာ ပေါ်ပေါက်တတ်သည့် "လျူယွမ်ဂျီဒီ" (Six Yuan Jidi) ဟူသော ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ပေးအပ်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေသည်။
ဝေယွီ က လေးစားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် လူရှီဟန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဒုန်ရှန်းထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ လူရှီဟန်မှာ ရှားပါးပါရမီရှင်ဖြစ်သော်လည်း ပညာရေးထူးချွန်ရုံနှင့် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ တူညီမည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ ကမူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး၏ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြနှင့် အနာဂတ်အတွက် အရေးပါသူတစ်ဦးအဖြစ် သူသတ်မှတ်ထားသည့် ဒုန်ရှန်းအပေါ်တွင် ပို၍ စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်နေသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝေယွီ သည် အထက်မှ စူးရှသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ "သေစေလောက်သည့် အကြည့်" နှင့် တိုးမိတော့သည်။
*ဝေယွီ: ……*
*မိသွားပြီ။ သေပြီပဲ။*
ဝေယွီ က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်သည့် အမူအရာကို အမြန်လုပ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ သူသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေမိသည်။ အရေးကြီးသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ခိုးကြည့်မိသည့် ကိုယ့်အပြစ်ဟု တွေးမိသော်လည်း ဒီလောက်အကြည့်မျိုးနှင့် ကြည့်စရာလိုသလားဟုလည်း တွေးမိသေးသည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ထိုစာရွက်စာတမ်းတွေက သူ့အလုပ်မှ မဟုတ်ဘဲ!
ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်ခါနီးတွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ဒေါသများ တဖျပ်ဖျပ်တောက်လာသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကူညီပေးရန် အလုပ်များနေချိန်တွင် ထိုလူကြီးကတော့ ထိုင်ပြီး "အနားယူ" နေသည် မဟုတ်လော။ သူကပဲ ဘာလို့ နားခွင့်မရှိရမှာလဲ။
ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝေယွီ သည် ဆက်သလာသည့် လိမ္မော်သီးများကို စားသုံးလိုက်သည်။ ဤအချိန်အခါတွင် လိမ္မော်သီးများမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ် နှင့် အဆင့်မြင့် အနောက်ဆောင်မိဖုရားများအတွက်သာ ချန်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုးခုမြောက် ပညာရှိမင်းသား (Ninth Wise King) ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားလှသည်။ နန်းတွင်းအစေခံများပင် ဧကရာဇ် က သူ့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သိရှိကြသည်။ ဧကရာဇ် က သူ့ကို မလျော်ကန်သည့်အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ဖမ်းမိလျှင်ပင် အနည်းငယ်သာ ဆူပူလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သည့် ပြစ်ဒဏ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲအပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပြန်လာသည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လိမ္မော်ခွံများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
*ဧကရာဇ်ဝေ: ……*
*ဒီသားမိုက်က ကျန်နေတဲ့ လိမ္မော်သီးတွေကို အကုန်စားပစ်လိုက်တာလား။*
နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး အမှတ်ပေးရန် နှစ်ရက်ကြာမြင့်သည်။ ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လိမ္မော်သီးများကို အကုန်စားပစ်လိုက်မိသဖြင့် ဧကရာဇ် လာရောက်ရှင်းလင်းမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဖျားနာဟန်ဆောင်၍ နှစ်ရက်ခွင့်ယူလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဧကရာဇ် မှာ အလုပ်များနေသဖြင့် သူ့ကို အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဝေယွီ မှာ အခက်အခဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။
စာရင်းကို နောက်ဆုံးမကြေညာမီ ဧကရာဇ် သည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြည်နယ်စာမေးပွဲရလဒ်များကို အခြေခံသော်လည်း အမြဲတမ်း ချွင်းချက်များ ရှိတတ်သည်။ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးကို သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဧကရာဇ် သည် သူတို့ကို "ကိုယ်ရေးရာဇဝင် တင်ပြပွဲ" အတွက် တစ်ဦးချင်း ခေါ်ယူခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးမှာ မည်သူများဖြစ်ကြောင်း မသိရသလို ဖခင်ဖြစ်သူကိုလည်း မမေးရဲသဖြင့် တရားဝင်ကြေညာချက်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူရှီဟန်က ထိပ်ဆုံးတွင် ဆက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ပထမရသူမှာ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်ခံရဆုံးဖြစ်ပြီး လူရှီဟန်၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ကြောင့် သူ့အမည်မှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယနေရာရသူများကို စိတ်ဝင်စားသူ အလွန်နည်းသည်။ ဝေယွီ ကြားသိရသည်မှာ အိမ်တော်အချို့သည် ထိုနေ့မှာပင် လူရှီဟန်ကို မိမိတို့သမီးများနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် အပြေးအလွှား စီစဉ်နေကြပြီဟုပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏နေအိမ်တွင် တည်းခိုနေသည့် ပိုင်ဖေးယွီ ကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းလည်း ထိပ်တန်းတတိယနေရာ (Top Third Place) ရခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို မင်းသာ ဝင်ဖြေခဲ့ရင် 'လျူယွမ်ဂျီဒီ' ဘွဲ့ကို ဘယ်သူရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"
ဝေယွီ တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ဤစကားကို နောင်တမပါဘဲ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပိုင်ဖေးယွီ ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ဖေးယွီ ကမူ အေးစက်စက်ပင် ဖြစ်ပြီး နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။ အစားတွင် သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပညာရှိမင်းသား (Wise King) ကိုယ်တိုင် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် အားပေးထောက်ခံရသည်မှာ တစ်ပြည်လုံးရှိ ပညာတတ်များအတွက် စံနမူနာဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
*စံနမူနာတဲ့လား၊ တော်ပါပြီ!*
ဝေယွီ သည် ငြင်းခုံနေရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ သူသည် ပိုင်ဖေးယွီ ကို သူ့ရဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်နှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားရသည်။ အစ်ကိုတော်မှာ စကားလုံးများဖြင့် အဆိပ်ခတ်တတ်သော်လည်း ပိုင်ဖေးယွီ ကမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ရလဒ်များ ကြေညာပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် အောင်ပွဲခံရန် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပသည်။ အောင်မြင်သူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ ဝမ်းမြောက်စရာအချိန်ဖြစ်ပြီး ကျရှုံးသူများအတွက်မူ စိတ်ပျက်စရာအချိန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် အောင်မြင်သူများကို လျစ်လျူရှုကာ ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးထားသည့် ပညာတတ်များကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
သူ့ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။ သူ့ကျောင်းတော်တွင် ဆရာလုပ်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ပညာတတ်များမှာ မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ကျောင်းမနေဖူးသည့် ကလေးများကို သင်ကြားပေးခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသည့်အလုပ်ဖြစ်ပြီး ဝေယွီ ပေးအပ်သည့် အခြေအနေများမှာလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ရန် သို့မဟုတ် ကျောင်းကျိုး (Jiaozhou) ရှိ ဂျီခရိုင် (Ji Commandery) သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် လူတိုင်း ဆန္ဒမရှိကြပေ။ လူအများစုမှာ ဤတစ်ကြိမ် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ကျရှုံးသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အောင်မြင်နိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်သည့် ကမ်းလှမ်းမှုဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် နေရာထိုင်ခင်းတွင် အခြေချခြင်းထက် ခရီးသွား၍ ပညာရပ်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာလိုကြသည်။
ဖိတ်ကြားချက်များ ပေးပို့ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အပြုသဘောဆောင်သည့် အကြောင်းပြန်ချက်ခုနစ်ခုသာ ရရှိခဲ့သည်။
*ကောင်းပါပြီ၊ မရတာထက်စာရင် ခုနစ်ယောက်ရတာကမှ တော်သေးတယ်။*
ဝေယွီ စိတ်မပျက်ပေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးခြင်းမှာ ရှက်စရာမဟုတ်ပေ။ ငြင်းပယ်ခဲ့သူများအတွက် သူသည် ထောက်ပံ့မှုအဖြစ် ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ စီကို သီးသန့်ပေးပို့လိုက်သည်။ အခြားရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အားပေးမှုတစ်ခုအနေဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ဝေယွီ သည် သူ့အစေခံများကိုလည်း သူ့အမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မညွှန်ကြားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မည်သူက ကူညီသည်ကို မေးမြန်းလာပါက ရိုးသားစွာ ဖြေဆိုရန်သာ မှာကြားထားသည်။
ကောင်းမှုပြုရာတွင် အမည်မဖော်ဘဲ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ မိုက်မဲသည်။ သူသည် ပရဟိတလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပညာတတ်များမှာ အရည်အချင်းရှိသည့် အရင်းအမြစ်များဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကြမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ထပ်မံကျရှုံးပါက သူ့ကျောင်းတော်တွင် ဆရာလုပ်ရန် ပို၍ ဆန္ဒရှိလာနိုင်ပေသည်။
ဝေယွီ ကျေနပ်နေသည်။ သူ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ အကျိုးအမြတ် ပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူသေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။