အခန်း (၂၈၆) - "လူဆိုး" ပိုင်ဖေးယွီ
ပိုင်ဖေးယွီ သည် အစအဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဟန် အနည်းငယ်သာ ပြသလေ့ရှိပြီး မျက်နှာတွင် အမြဲလိုလို အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားတတ်သည်။ သို့သော် ဝေယွီ ကမူ သူ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို အမှန်အတိုင်း မြင်နေရသည်။
သူသည် လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်များဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် မိမိ၏ ဆိုးသွမ်းသော သဘာဝကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အားနည်းဟန်ဆောင်တတ်သည့် စစ်မှန်သော ဟန်ဆောင်ကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
စားပွဲထိုးများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကာ ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးကြသည်။ အစားအသောက်များ ရောက်လာပြီးနောက် ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသော ပိုင်ဖေးယွီ ကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် နှမြောတသ ဖြစ်လာမိသည်။
သူက ပိုင်ဖေးယွီ ကို မေးလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ အရည်အချင်းလောက်နဲ့ဆိုရင်—ငါထင်တာတော့ မင်းနဲ့ နာမည်ပြိုင်ဖြစ်တဲ့ လူရှီဟန်တောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူး—မင်းအနေနဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဆက်မဖြေတာ အလကားဖြစ်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မော့ကြည့်သည်။ "အလကားဖြစ်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ နန်းတွင်းထဲ ဝင်ရတာက ကျွန်တော်လို သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့များ ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာ ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်စာရင်း ဝင်သွားရင်တောင် အဲ့ဒါက မျိုးနွယ်စုအတွက် ဂုဏ်တက်စေရုံပဲ ရှိမှာပါ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ၊ သူတို့က ချင်းကျိုးမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်က မြို့တော်မှာ နေနေရမယ်ဆိုရင် အကွာအဝေးက အများကြီး ဝေးသွားမှာပေါ့။ သူတို့တွေ မောက်မာပြီး ရမ်းကားလာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်၊ အဲ့ဒါဆိုရင် အစိုးရအတွက်ပဲ ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။"
*တော်တော်ကြီးကျယ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်ဖျားတတ်တဲ့ အရည်အချင်းကတော့ ဘယ်သူနဲ့မဆို ယှဉ်နိုင်တယ်။*
ဝေယွီ သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "မင်းက စာမေးပွဲမဖြေချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာ တတိယရအောင် ဖြေခဲ့သေးတာလဲ။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီသာမန်လူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တတ်လို့ပါ။"
ဝေယွီ: "..."
သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်မိသည်။ *သေစမ်း၊ ဒီကောင်က တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ။*
ပိုင်ဖေးယွီ သည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "စာမေးပွဲ မဖြေချင်တာနဲ့ တတိယရအောင် ဖြေနိုင်တာက ကိစ္စနှစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်က မဖြေချင်ပေမဲ့ မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့အခါကျတော့ ဘာလို့များ တခြား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လူတွေဆီမှာ ရှုံးနိမ့်ပြီး ပုန်းကွယ်နေရမှာလဲ။"
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဖေးယွီ ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသော မာနတရားသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းက ငါ့ရှေ့မှာတင် ဒီလောက်တောင် ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲတာ၊ ငါ ဒေါသထွက်ပြီး မင်းကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်ရင် မကြောက်ဘူးလား။"
"မင်းသားအနေနဲ့ အဲ့လို လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ လုပ်မှာဆိုရင် ဒီနေ့ ဒီလူဆီကို လာရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။" ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ ငါ့ဆီက လိုချင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လေ။"
*ခွီး၊ သူက တော်တော်ကို မာနကြီးတာပဲ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားမှုက ပိုတိုးလာသည်။ "ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါက မင်းဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ထိုထောင်ချောက်ထဲ မကျသွားဘဲ ခေါင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ခါလိုက်သည်၊ "လိုချင်တပ်မက်မှု ရှိနေတာက မင်းသားပါ၊ ဒီလူမဟုတ်ဘူး။ ဒီလူကတော့ ဘာကိုမှ သိချင်စိတ် မရှိပါဘူး။"
*ကောင်းပြီ၊ သူက စည်းကမ်းအတိုင်း ကစားနေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။* သူက စည်းကမ်းအတိုင်း မကစားသည့်အတွက် ဝေယွီ သည် သူ၏ ချိန်ဆနေသော နည်းလမ်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်၊ "မင်းက ဒီကနေစပြီး မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေမှာလား။"
ပိုင်ဖေးယွီ က ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒီလူကတော့ ဖြစ်လာတဲ့အတိုင်းပဲ လိုက်သွားမှာပါ။"
"မင်း လုပ်ချင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား။"
"ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒီလူကတော့ အရာအားလုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တယ်။"
"မင်း ချင်းကျိုးကို လက်စားချေဖို့ ပြန်သွားချင်သေးလား။"
"ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒီလူကတော့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်။"
"..."
ဝေယွီ ဘာပဲမေးမေး ပိုင်ဖေးယွီ ၏ အဖြေမှာ "ကျွန်တော် မသိဘူး" ဟုသာ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေယွီ သည် မေးမြန်းခြင်းကို ရပ်လိုက်တော့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ နည်းဗျူဟာမှာ ထိုစကားစုတစ်ခုတည်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ရှောင်လွှဲနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းနေသည်။
*သူက တော်တော်လေး ထူးချွန်တာပဲ။*
ဝေယွီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲစွန်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ပိုင်ဖေးယွီ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို နားလည်သွားပြီလို့ ထင်တယ်။ မင်းက ပါးစပ်ကနေတော့ မသေချင်ဘူးလို့ ပြောနေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာကိုမှ မကြောက်တဲ့သူမျိုးပဲ။"
ပိုင်ဖေးယွီ ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
"မင်းက ငါမေးသမျှကို 'မသိဘူး' လို့ပဲ ဖြေနေတာဆိုတော့ ငါလည်း မင်းကို ကရုဏာသက်ပြပြီး အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့ဘေးမှာပဲ နေပြီး အလုပ်လုပ်တော့။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ လူ့လောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းခြင်းနဲ့ လှပခြင်းတွေကို ခံစားရအောင် ငါကိုယ်တိုင် ခေါ်ပြပေးမယ်!"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ယခုတစ်ခါတွင် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ဝေယွီ ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းသားက အာဏာကို အသုံးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"
"ဘာလဲ၊ အဲ့ဒါ မရဘူးလား။" ဝေယွီ သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက မင်းကို ငါ့ဘေးမှာ ထားပြီး ကရုဏာပြနေတာ၊ ရာထူးတိုးအောင်၊ ချမ်းသာအောင် ကူညီပေးပြီး လောကရဲ့ လှပမှုတွေကို ခံစားခွင့်ပေးနေတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ၏ အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ ပြန်ပြုံးလိုက်ပြန်ပြီး ထိုတစ်ခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာမှာ ပို၍ စစ်မှန်လာသည်။
"မင်းသားက အဲ့လို ပြောမှတော့ ဒီလူကလည်း ငြင်းဆန်တာထက် လိုက်လျောတာက ပိုကောင်းမှာပေါ့။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်၊ "မင်းသား၊ ကျွန်တော့် ကျန်းမာရေးက မကောင်းပါဘူး။ လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ အရက်အစား သောက်ပါ့မယ်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။"
စကားပြောပြီးနောက် ပိုင်ဖေးယွီ သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် ခဏတာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။ ခဏလေးကမှ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော လူဆိုးမျက်နှာကို ပြခဲ့ပြီး ယခုမူ သူ၏ အမူအရာမှာ ရိုးသားသော ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
*ဟား။ ယောက်ျားသားတွေတော့။*
ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ "ကောင်းတယ်၊ မစ္စတာပိုင်။ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ သောက်လိုက်မယ်။"
နှစ်ဖက်စလုံး အလျှော့မပေးဘဲ စကားလုံးများဖြင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းသည် ဝေယွီ ၏ "ဖိအား" အောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အဆုံးသတ်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော အချိန်များတွင် နှစ်ဦးသား ပို၍ ရင်းနှီးသော စကားဝိုင်းများ ပြောဖြစ်ကြသည်။
ဝေယွီ က ပြုံးကာ ပြောသည်၊ "အခုတော့ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရိုးသားသွားကြပြီဆိုတော့ 'မစ္စတာပိုင်' လို့ ခေါ်တာ နည်းနည်း ဝေးကွာသလိုပဲ။ မင်းကို 'ဖေးယွီ' လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်၊ "မင်းသား သဘောအတိုင်းပါပဲ။"
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားသည်။ "ဖေးယွီ၊ အာရှန်းကလည်း မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုကပဲလား။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော် ရင်းနှီးပုံရတယ်။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အာရှန်းက ဒီလူ ကောက်ရလာတာပါ။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့အတွက် ဆန္ဒအလျောက် ကျန်ရစ်နေခဲ့တာပါ။"
"အို၊ အဲ့လိုလား။" ဝေယွီ သည် မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် ဖေးယွီ အနေနဲ့ အာရှန်းကို စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခိုင်းဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီ သည် အပြစ်ကင်းစင်သော အကြည့်နှင့် ရိုးသားသော ရှင်းပြချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်သည်၊ "အာရှန်းက ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းပြီး သာမန်လူတွေထက် ပိုထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူ စစ်တပ်ထဲ ဝင်လိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ ထူးချွန်ပြီး အောင်မြင်မှာ သေချာတယ်။ တကယ်ပါ!"
ဝေယွီ သည် အရည်အချင်းရှိသူကို တွေ့တိုင်း မိမိဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ချင်သော စိတ်ရှိကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ ဝန်ခံသည်။ သူသည် ဖေးယွီကို ယခုအချိန်တွင် ရထားပြီဖြစ်ရာ အာရှန်းကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသူကို လျစ်လျူရှုစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ထောက်လှမ်းရန်အတွက် ထိုကလေးက စစ်မှုထမ်းရန် အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် အာရှန်းကို ခေါ်လိုက်ရမလား၊ မင်းသားအနေနဲ့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စကားပြောကြည့်ပါလား။"
*မဖြစ်ဘူး။*
"ဟေ့၊ ဖေးယွီ၊" ဝေယွီ သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောပြီး လက်ဝါးကာပြလိုက်သည်၊ "အာရှန်းက မင်းရဲ့ အစေခံလေ၊ ငါက မင်းကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သဘောထားတာ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ကျော်ပြီး အာရှန်းဆီ တိုက်ရိုက် သွားရမှာလဲ။ ငါက မင်းကို လေးစားတယ်၊ ဒါကြောင့် အာရှန်းအပေါ်မှာ ရှိတဲ့ မင်းရဲ့ အာဏာကိုလည်း လေးစားတယ်။ မင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ရမှပဲ ငါ သူ့ကို ချဉ်းကပ်မှာပါ။"
*ဟုတ်ပါပြီလေ၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ အာရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပိုင်ဖေးယွီ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သခင်အဖြစ် မြင်နေမှန်း မသိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုကလေးကို တခြားတစ်နေရာသို့ "ကူးပြောင်း" လာအောင် စည်းရုံးမိမှာ အသေအချာပင်။ အာရှန်းကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောသူအတွက်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ကို စည်းရုံးရန် စကားလုံးများ အလကားကုန်ခံနေမည့်အစား ပိုင်ဖေးယွီ နှင့် စကားပြောခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သည်။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်၊ "အာရှန်းက တကယ်ကို ရိုးသားတဲ့သူပါ။ သူက မင်းကို ဒီလောက်တောင် စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ ဆက်ဆံနေတာ၊ သူ တစ်သက်လုံး မင်းအတွက်ပဲ အစေခံရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ သူ မနေရတာကို မင်း တကယ်ပဲ ကြည့်ရက်မှာလား။ အာရှန်းက ပျံသန်းဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့တဲ့ ဒဏ်ရာရ လင်းယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတာကို မင်း မြင်ရက်မှာလား။"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုကိုတောင် စွန့်လွှတ်နိုင်လောက်အောင် လျစ်လျူရှုတတ်သူပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူ ဂရုစိုက်ရမည့်သူ ရှိနေသေးသည်။ ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုကို ဂရုမစိုက်နိုင်သော်လည်း အာရှန်းကိုမူ ဂရုစိုက်သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပိုင်ဖေးယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်၊ "စစ်တပ်ထဲ ဝင်မယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာရှန်းနဲ့ ကျွန်တော် စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်။"
*ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပြီ!*