ပိုင်ဖေးယွီ နှင့် အတူ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ဝေယွီ က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ စကားကို မည်သို့စတင်ရမည်နည်းဟု တွေးတောနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ပိုင်ဖေးယွီ က သူ့ထက် အရင်ဦးအောင် စကားစလိုက်သည်။ "သခင်လေးဝမ်၊ ပြောစရာရှိတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် နားထောင်ပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်"
ဝေယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အနည်းငယ် ပြုံးနေသော ပိုင်ဖေးယွီ ၏ ရှင်းလင်းသည့် မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း သူလည်း ပြန်၍ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဘာကြောင့် သခင်လေးပိုင်က ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာရှိတယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ"
"သခင်လေးဝမ်က ရတနာပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့သက်သက်နဲ့ ငွေထည်ဆိုင်ကို လာမယ့်သူမျိုး မဟုတ်လို့ပေါ့" ဟု ပိုင်ဖေးယွီ က ခေါင်းကို အသာခါယမ်းရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ အမူအရာတွင် အရာရာကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော သဘာဝကျသည့် နားလည်မှုမျိုး အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေသည်။ "အာရှန်းက အာရုံခံနိုင်စွမ်း ကောင်းတယ်။ သူကင်းစောင့်နေတုန်း ဝင်းထဲကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အဲဒီဧည့်သည်က မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အစောင့်အကြည့်ခံနေရတာက ဘယ်တော့မှတော့ သာယာတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား သခင်လေးဝမ်"
*ဟွန်း...* ဝေယွီ က တွေးလိုက်မိသည်။ *တော်ပါပေတယ်။*
ကိုယ့်ထက် ပိုတော်တဲ့သူက အမြဲရှိနေတတ်တာပဲ။ သူ့အစောင့်တွေကိုတော့ လေ့ကျင့်မှု ပိုပေးဖို့ လိုနေပြီ!
စကားဝိုင်းက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ဝေယွီ က ပိုင်ဖေးယွီ ၏ ယနေ့ အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ "ငါးမျှား" ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က ထိုပိုက်ကွန်ထဲသို့ တိုးဝင်မိသည့် "ငါး" ဖြစ်မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ငြင်းဆိုနေခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ကောင်းသူနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ က သူ့အစစ်အမှန်ဝတ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြစို့။ ခင်ဗျား သိပြီးသားဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော် ဝမ်ကျိုးကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် ဝေယွီ က ပိုင်ဖေးယွီ ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဝေယွီ က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်က မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသားပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ အစေခံ အာရှန်း မှားမနေပါဘူး။ ကျွန်တော် မနေ့တနေ့က ခင်ဗျားတို့ ဝင်းအနီးမှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ"
ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပိုင်ဖေးယွီ ၏ အမူအရာမှာ ပြန်၍ တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို စဉ်းစားတွေးတောသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်ရင်း အကြောင်းအရာတို့ကို ဆက်စပ်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်းသားအနေနဲ့ ဒီအစေခံ အောက်ကျို့သူက ဘာကြောင့် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲကို မဖြေဆိုရတာလဲဆိုတာကို သိချင်နေတာလား"
"မှန်တယ်။" ဝေယွီ က သူ့ကို စစ်မှန်သော စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်သည်။ "ချင်းကျိုးရဲ့ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူတိုင်းက ခင်ဗျားကို ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ထဲမှာ ပါမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားကြတာ။ ဘာကြောင့် အဲဒါကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက မြို့ပြင်က စာမေးပွဲဖြေဆိုမယ့်သူတွေရဲ့ စုဝေးပွဲကိုလည်း တက်ရောက်ခဲ့သေးတယ်လေ—တကယ်လို့ မဖြေဆိုဖို့ ရည်ရွယ်ထားရင် ဘာလို့ အဲဒီကို သွားနေရတာလဲ"
ထိုအခါ ပိုင်ဖေးယွီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။ ခွက်ကို ချလိုက်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လွမ်းဆွတ်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူက ဝေယွီ ကို ကြည့်ပြီး ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်၊ "မင်းသား၊ ချင်းကျိုးဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါသလဲ"
*အဲဒီအကြည့်...* ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်။ *ဒီနောက်မှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပုံပဲ။*
ဝေယွီ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ဖြေလိုက်သည်၊ "မတ်စောက်တဲ့ တောင်တန်းတွေ၊ ထူထပ်တဲ့ သစ်တောတွေ၊ မြွေတွေ၊ အင်းဆက်တွေနဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါများတာပေါ့... ပြီးတော့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ မြေပြင်အနေအထားကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ နယ်မြေအသီးသီးက လူတွေဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တောင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ကွဲပြားတဲ့ ဒေသစကားတွေကို ပြောဆိုကြတယ် မဟုတ်လား"
"ဟဲဟဲ... ခွပ်၊ ခွပ်ခွပ်"
ပိုင်ဖေးယွီ က နောက်ဆုံးစကားကြောင့် ပျော်ရွှင်သွားသော်လည်း ထိုရယ်မောသံမှာ မကြာမီ ချောင်းဆိုးသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီလူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အမှန်ပင် ချို့တဲ့နေသည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား"
"စိတ်ချပါ မင်းသား။ ဒါက ရိုးရိုးဖျားနာတာပါ။ ဒီအစေခံ အောက်ကျို့သူက အသက်မပြည့်သေးပါဘူး၊ ရိုးရိုးချောင်းဆိုးရုံနဲ့တော့ ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဝေယွီ ၏ လေးနက်သော အမူအရာ—အနည်းငယ် ဆော့ကစားလိုသော ငယ်ရွယ်သည့် စိတ်ဓာတ်တို့ ရောနှောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပိုင်ဖေးယွီ က သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သည့် အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူက လက်သီးကို ပါးစပ်နားကပ်၍ ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးကာ လည်ချောင်းရှင်းပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ချင်းကျိုးဆိုတာ... လူတိုင်း သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်တဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသား ပြောသလိုပဲ တောင်တန်းတွေက ကျယ်ပြောတယ်၊ လမ်းတွေကလည်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်၊ ရွာသူရွာသား အများစုက သူတို့နယ်မြေကနေ တစ်သက်လုံး ထွက်မလာကြဘူး။ သူတို့က ဒေသစကား အများအပြားကို ပြောကြတယ်၊ နည်းနည်းလေး ခရီးသွားလိုက်တာနဲ့တင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောလို့ မရတော့ဘူး"
ပိုင်ဖေးယွီ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အကြည့်များမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေသကဲ့သို့ ဝေးကွာသွားသည်။ "ချင်းကျိုးက လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ နေအိမ်တွေကို စွန့်ခွာဖို့ ငြင်းဆန်ကြပြီး တစ်သက်လုံး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလေးမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေကြတယ်။ သူတို့က စာမတတ်ကြဘူး၊ ပညာရှိတွေရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကိုလည်း မသိကြဘူး၊ နိုင်ငံ၊ ဥပဒေ ဒါမှမဟုတ် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုတာ ဘာမှန်းလည်း မသိကြဘူး။ ပြောရရင် ချင်းကျိုးက လူတွေဟာ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်နေကြတယ်"
ဝေယွီ ၏ မျက်မှောင်များမှာ မသိစိတ်ဖြင့် တွန့်ချိုးသွားသည်။ ပြည်သူတွေက လုံးဝ အသိဉာဏ်မဲ့နေခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘာမှမသိသူတွေက အများအားဖြင့် အ "ကြောက်" တရားအကင်းဆုံး ဖြစ်တတ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ပိုင်ဖေးယွီ စကားရပ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားရှိ အပြုံးမှာ ခါးသီးသွားသည်။ "မင်းသားက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားသူပါ၊ ကျွန်တော်ပြောတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပါသလား"
ဝေယွီ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
ပိုင်ဖေးယွီ က အဖြေကို လိုအပ်နေပုံ မရပေ။ သူက ဆက်ပြောသည်၊ "ချင်းကျိုးက လူတွေရဲ့ အမြင်မှာ အစိုးရဆိုတာ မရှိပါဘူး။ သူတို့က အစိုးရထက် သူတို့ရဲ့ အနွယ်စုတွေကို ပိုပြီး ယုံကြည်ကြတယ်"
ဝေယွီ က ပိုင်ဖေးယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ မှောင်မိုက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းမှာ ပိုမိုနက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြနေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘိုင်မျိုးနွယ်စုကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲလား"
သူ၏ အမူအရာကို လေ့လာရင်း ဝေယွီ က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်၊ "ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေက ခင်ဗျားကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"
ပိုင်ဖေးယွီ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သည့် အချက်တစ်ခုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ပြလိုက်သည်—၎င်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ပင်ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းသား ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီချောင်းဆိုးရောဂါက ငယ်ငယ်ကတည်းက မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေက ကျွန်တော့်ကို 'နတ်ဆေး' ဆိုတာ တိုက်ကျွေးခဲ့လို့ ဖြစ်လာတာပါ။ အဲဒီဆေးက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားစေခဲ့တယ်"
*ဟမ်? နတ်ဆေး ဟုတ်လား?* ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အယူသည်းမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာနတ်ဆေးလဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားကို မဖြစ်မနေ တိုက်ကျွေးခဲ့တာလဲ"
ပိုင်ဖေးယွီ က သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်သည်။ "ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က နတ်ဘုရားတွေကို ယုံကြည်ကြလို့ပါ။ ပြီးတော့ နတ်တမန်တော်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြေညာထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ယုံကြည်နေကြလို့ပါ။ အဲဒီဆေးကို သောက်ရင် ပညာရှိ ဖြစ်လာမယ်လို့ နတ်တမန်တော်က ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူတို့က ဘာမှမေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုဘဲ ယုံကြည်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အတင်းတိုက်ကျွေးခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်အမေက ထောင်ချခံရပြီး ငတ်မွတ်သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်"
ဝေယွီ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ဘာများ ပြောနိုင်ပါ့မလဲ? *ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ နယ်မြေကနေပဲ လူဆိုးတွေ ပေါ်ပေါက်လာတတ်တာလား?* အသိဉာဏ်မဲ့မှုနဲ့ အယူသည်းမှုတွေက လူသတ်တတ်သည်။ ဒါက သာမန်ကိစ္စလေး မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ ၏ ပိုင်ဖေးယွီ ကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အထူးသဖြင့် မိခင်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးမှုအတွက် အပေါ်ယံ နှစ်သိမ့်စကား ပြောခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာလျှင် အသင့်တော်ဆုံး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဝမ်းနည်းပါတယ်" ဟု ဝေယွီ ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ *နေပါဦး။*
"ခင်ဗျား အခုထိ ပြောနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဓိက မေးခွန်းကိုတော့ အခုထိ မဖြေရသေးဘူး" ဝေယွီ က သူ့ကို မျက်နှာအမူအရာ မဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာကြောင့် အဲဒီ ဧကရာဇ်စာမေးပွဲကို မဖြေဆိုဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာလဲ"
ပိုင်ဖေးယွီ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးသည်။ "အစကတည်းက ကျွန်တော့်မှာ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး"
*ဘာ?*
"ခင်ဗျားက စာမေးပွဲမဖြေချင်ဘဲနဲ့ ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ထဲ ရောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ" ဝေယွီ က မျက်နှာကို တည်ထားသည်။ "ခင်ဗျား ဖြေဆိုခဲ့တာကလည်း မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေရဲ့ အတင်းအကျပ် ဖြေဆိုခိုင်းမှုကြောင့်လား"
ပိုင်ဖေးယွီ က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းတယ်။ ချင်းကျိုးမှာတုန်းက သူတို့က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ကြတယ်။ အခု မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူတွေလည်း ဝေးကွာသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်ချင်တာပေါ့"
ဝေယွီ: …
*ဒီလူက ရိုးသားလွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?*
ဝေယွီ က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူက ပိုင်ဖေးယွီ ကို သူ့မိခင်အတွက် လက်စားချေဖို့ အဲဒီမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေကို အပြစ်ပေးချင်သလားဟု မေးလိုက်ပါက ထိုသူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဟုတ်ကဲ့ဟု ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။
ဒီလူက သူ့ရဲ့ "လူဆိုး" သဘာဝကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတာ အမှန်ပင်။