ဝေယွီ သည် ကြားလူအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီးနောက် တရားဝင်တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ဝက်ကို အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုထံ လွှဲအပ်လိုက်ချိန်မှစ၍ ပိုမိုပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ရလာသည့် အချိန်အပိုများကြောင့် သူသည် နွေဦးရာသီတော်ဝင်စာမေးပွဲကို အာရုံစိုက်လာနိုင်တော့သည်။
နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် တရားဝင်မြို့တော်စာမေးပွဲ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ နေအိမ်အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း ဝေယွီ သည် မြို့တော်အတွင်းရှိ လူများက စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများအတွက် လောင်းကစားပြုလုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ပထမတန်းစားတွင် ထိပ်ဆုံးသုံးဦးစာရင်းဝင်မည့်သူနှင့် ဒုတိယတန်းစားတွင် ပါဝင်မည့်သူများအကြောင်းကို လောင်းကြေးထပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဥပဒေအရ သာမန်ပြည်သူများအကြား လောင်းကစားခြင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားပြီး ကျူးလွန်သူများကို ယိုကျိုးဒေသသို့ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤပုဂ္ဂလိကလောင်းကစားမှုများကို ပြင်းထန်သော လောင်းကစားဟု မယူဆဘဲ အပျော်သဘောသာဟု သတ်မှတ်ကြသဖြင့် အာဏာပိုင်များက မျက်ကွယ်ပြုထားလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေယွီ လည်း ဤလုပ်ရပ်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
သို့သော် သူအံ့အားအသင့်ဆုံးဖြစ်ရသည်မှာ ပိုင်ဖေးယွီ ကိုယ်တိုင်က ဤလောင်းကစားတွင် ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ လောင်းကြေးထပ်မထားခြင်းပင်။
ချင်းကျိုးဒေသ၏ "တတိယမြောက်ထိပ်တန်းကျောင်းသား" အဖြစ် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သော ပိုင်ဖေးယွီ သည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဒေသခံများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို အကြီးအကျယ် ခံခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက သူသည် ပထမတန်းစား၏ ထိပ်ဆုံးသုံးဦးစာရင်းတွင် အလွယ်တကူ ပါဝင်နိုင်မည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဒုတိယတန်းစားတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ခံရမည်ဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်။ ထိုသို့သော အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးက မိမိကိုယ်မိမိ လောင်းကြေးမထပ်ဘဲ အခြားသူများကို လောင်းကြေးထပ်နေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။
ဝေယွီ သည် ဤသိလိုစိတ်ကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် မြိုသိပ်ထားခဲ့သော်လည်း စာမေးပွဲနေ့ နံနက်ခင်းတွင် အဖြေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုင်ဖေးယွီ သည် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လုံးဝရောက်မလာခဲ့ပေ။
"မင်းသား၊ ပိုင်ဖေးယွီ ဒီနေ့ စာမေးပွဲခန်းကို ရောက်မလာပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့လူတွေက သူ့နေအိမ်ကို နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်နေတာ၊ သူရော သူ့ကျွန်ပါ အပြင်ကို တစ်လှမ်းမှ ထွက်မလာပါဘူး" ဟု ဖန်းရှန်း က တင်ပြသည်။
စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အစားအစာကို သုံးဆောင်နေသည့် ဝေယွီ သည် ထိုသတင်းကို ကြားသည်နှင့် စားချင်စိတ်ပျောက်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် သိလိုစိတ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။
"သူ ဖျားနေတာလား" ဟု ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ ပိုင်ဖေးယွီ သည် ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းသူဟု လူသိများသဖြင့် ဖျားနာနေခြင်းမှာ အဖြစ်နိုင်ဆုံး အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖန်းရှန်း က အံ့ဩဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်လူတွေ ပြောတာက ပိုင်ဖေးယွီ က နှစ်ရက်လုံးလုံး အထဲမှာ စာအုပ်တွေပဲ ဖတ်နေတာတဲ့"
ဝေယွီ မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ မဖျားဘဲ စာဖတ်ချိန်များစွာ ရနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် စာမေးပွဲကို လွတ်သွားရသနည်း။ သူ အဆင်သင့်မဖြစ်၍လား၊ သို့မဟုတ် မြို့တော်၏ ဝန်းကျင်ကို ခံစားကြည့်ရှုရန်သာ လာရောက်ခြင်းလော။ အကြောင်းရင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် ဝေယွီ က စာမေးပွဲပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မြို့တော်စာမေးပွဲတွင် စာမေးပွဲသုံးခု ပါဝင်ပြီး တစ်ခုလျှင် သုံးရက်စီ၊ စုစုပေါင်း ကိုးရက်ကြာမြင့်သည်။ ဤကာလအတွင်း စာဖြေသူများသည် အခြားသူများအကြောင်းကို စိတ်ပူရန် အချိန်မရှိကြပေ။ စာမေးပွဲပြီးဆုံးမှသာ သတင်းစကား ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ချင်းကျိုး၏ နာမည်ကျော် "စန်ယွမ်ငယ်" ပိုင်ဖေးယွီ သည် စာမေးပွဲကို လုံးဝ မဖြေဆိုခဲ့ပေ။
သိလိုစိတ်ရှိသော မိတ်ဆွေအချို့က သူ့အိမ်သို့ သွားရောက်မေးမြန်းကြသောအခါ အကြောင်းပြချက်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ပိုင်ဖေးယွီ က သူ အအေးမိဖျားနာနေသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
ဝေယွီ မှာ သံသယဝင်မိသည်။ သူ တကယ်ပဲ ဖျားနေတာလား၊ သို့မဟုတ် ဒါက ပုံပြင်သက်သက်လား။ သူ့လူတွေ စောင့်ကြည့်တာ လွဲသွားတာလား။ အိမ်ကလူတွေ ဆေးဝယ်ထွက်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထဲမှာ ဖျားနာနေသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး ရှိခဲ့သလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ ဤမညီမျှမှုက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
မြို့တော်စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပိုင်ဖေးယွီ ၏ အခြေအနေနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ တစ်နေ့လည်ခင်းတွင် ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ၏ကျွန်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိသဖြင့် ဝေယွီ သည် "မတော်တဆ" တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်၍ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် ငွေထည်ပစ္စည်းဆိုင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေမိသည်။ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် အိမ်တွင်းအောင်းနေပြီးနောက် ပိုင်ဖေးယွီ ပထမဆုံး လာရောက်သည့်နေရာမှာ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင် ဖြစ်နေသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်က ငွေထည်ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ကြည့်နေရသလား။
နားလည်ရခက်နေသော်လည်း ဝေယွီ သည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ပိုင်ဖေးယွီ ၏ ပိန်သေးသော်လည်း ကြံ့ခိုင်သော ကျွန်ဖြစ်သူက သူ၏နောက်တွင် နံရံတစ်ခုပမာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကျွန်၏ အရိပ်အောက်တွင် ပိန်ပါးအားနည်းသော ပိုင်ဖေးယွီ ကို အစကနဦးတွင် အနည်းငယ်သာ မြင်သာရသည်။
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ငွေထည်ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်နေစဉ် ဆိုင်ရှင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အရောင်းမြှင့်တင်နေသည်။ "သခင်လေး၊ ဒီတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ပါဦး! လက်ရာက အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က တစ်လလုံး အချိန်ယူပြီး ထုလုပ်ထားတာပါ!"
"ဘယ်လောက်လဲ" ဟု ပိုင်ဖေးယွီ က မေးလိုက်သည်။
"မဈေးပါဘူး၊ ငါးဆယ်တေးလပဲ ကျပါမယ်!"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ မလိုဘူး"
ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်မပျက်ဘဲ နောက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပြသပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝေယွီ သည် မိမိရောက်ရှိနေကြောင်း သိစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"အို? သခင်လေး ပိုင်ဖေးယွီ လား? တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ! ခင်ဗျားလည်း ဒီကို ရောက်နေတာလား"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မှတ်မိသွားကာ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သခင်လေးဝမ်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"
"ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ဝေယွီ က ပြောသည်။ သူသည် ပိုင်ဖေးယွီ ရှေ့တွင် ပုံထားသော ငွေထည်ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အိမ်က အမျိုးသမီးတွေအတွက် လက်ဆောင်ဝယ်နေတာလား"
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါတွေက ကျွန်တော့်အတွက်ပါ"
ဝေယွီ မှာ အံ့ဩသွားသည်။ အမျိုးသားများ ကျောက်စိမ်းဝတ်ဆင်ခြင်းမှာ ခေတ်စားသော်လည်း ငွေထည်ပစ္စည်းများကို စွဲလမ်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးအကြောင်း သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။
ဝေယွီ ၏ စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားသလားမသိ၊ ပိုင်ဖေးယွီ က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဇာတိက ချင်းကျိုးပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဓလေ့စရိုက်တွေက မြို့တော်နဲ့ မတူဘူး။ တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ နဲ့ နီးလေလေ၊ ငွေထည်ပစ္စည်းတွေကို ပိုကြိုက်လေလေပဲ"
ထိုစကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ချင်းကျိုး၏ တောတောင်ထူထပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်၊ စိုစွတ်သော ရာသီဥတုနှင့် ပိုးမွှားများပေါများမှုကို ထောက်ရှု၍ ဒေသခံများသည် ငွေ၏ ပိုးသတ်နိုင်စွမ်းနှင့် ဘက်တီးရီးယားဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်းကို တန်ဖိုးထားကြကြောင်း ဝေယွီ နားလည်သွားသည်။
ဆိုင်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး စကားပြောရန် မသင့်တော်သဖြင့် ပိုင်ဖေးယွီ ကို ပစ္စည်းအချို့ ရွေးချယ်ပေးပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ညီမ ကျင်းအန်းအတွက် လက်ဆောင်များ ဝယ်ယူကာ ဝေယွီ က သူ့ကို အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားကြသော်လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ခါနီးတွင် ဝေယွီ သည် အစေခံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ စားသောက်မှာပါ၊ အစေခံက အထဲလိုက်လာစရာ မလိုပါဘူး။ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေခိုင်းလိုက်ပါ"
ပိုင်ဖေးယွီ မတုံ့ပြန်မီတွင် အစေခံ အာရှန်းက တိုးတိုးလေး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်သခင်က ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ စားသောက်ချိန်မှာ ကျွန်တော် အနားကနေ ပြုစုပေးရပါမယ်"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပိုင်ဖေးယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အစေခံကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "အာရှန်း၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း စားနိုင်ပါတယ်။ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပါ"
အာရှန်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ တံခါးပေါက်တွင် ရပ်စောင့်နေရတော့သည်။