“ဟက်။”
ဧကရာဇ်လျန် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ကိုင်ထားသည့် မျက်မှန်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အရာရှိများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မဟာဝေနိုင်ငံ က လာတဲ့ ခရီးသည်ကုန်သည်အုပ်စုတဲ့လား။ ဒီစကားကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေကြတာလား။”
သူ့စကားများသည် တိုက်ရိုက်ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ထိုစကားထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် အနည်းငယ်သော သရော်သည့် ရယ်သံက အရာရှိများကို ချွေးပြန်စေသည်။ အရာရှိတစ်ဦး အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် “ကျွန်တော်မျိုး မိုက်မဲလှပါတယ်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမိန့်တော်ရှိပါဦး” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ နောက်ထပ် ရှင်းပြချက် မပေးတော့ဘဲ ထိုသူကိုသာ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ အရာရှိမှာ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေမိသော်လည်း မိမိအသက်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
အရာရှိ ထွက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်လျန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မျက်မှန်များကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည်။
ရိုးရှင်းပြီး သိမ်မွေ့သည့် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ချပေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး။”
သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် မျက်မှန်များကို ညွှန်ပြကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဒေါ်ကြီး၊ ဒီခရီးသည်ကုန်သည်အုပ်စုက မဟာဝေနိုင်ငံ နန်းတော်နဲ့များ ဆက်စပ်နေမလားလို့ ထင်သလား။”
ဧကရာဇ်က “အဒေါ်ကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများအောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လက်ဝတ်ရတနာများမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသည်။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ်၏ သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ ရင်းနှီးမှုအပြည့်ရှိပြီး လေးစားရသည့် အကြီးအကဲတစ်ဦးအပေါ် ပြသသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးက မျက်မှန်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်မကတော့ နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အနေနဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ ကို လူတစ်ယောက် လွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းသင့်တယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။”
ဧကရာဇ်လျန် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူ၏ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းပေးသည်။
“အဒေါ်ကြီး” ဟု ဧကရာဇ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ အားမလိုအားမရ မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို အလုပ်မျိုးတွေကို တခြားသူတွေကိုပဲ လုပ်ခိုင်းပါလို့ ကျွန်တော် ပြောထားသားပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး နားပါတော့။”
ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ကျွန်မက မင်းမြတ်ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်လာတာပါ။ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်မကို အတင်းနားခိုင်းရင် ကျွန်မမှာ လုပ်စရာမရှိဘဲ အသုံးမဝင်တဲ့လူတစ်ယောက်လို ခံစားရမှာပေါ့။”
ဧကရာဇ်လျန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အရှုံးပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ သဘောအတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပင်ပန်းလာရင်တော့ ဆုန်းချန်ဖိန်ကို ခေါ်လိုက်ပါ။”
“နားလည်ပါပြီ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။” သူမ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ စားပွဲကို သိမ်းဆည်းရင်း သူမက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။”
သာမန်လူသာဆိုလျှင် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ကို ထိုးဖောက်မေးမြန်းပါက အပြစ်ပေးခံရပြီးဖြစ်မည်၊ သို့သော် သူသည် သူမအပေါ်တွင် မည်သည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်မှ မရှိပေ။
ဧကရာဇ်လျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ မျက်မှန်များဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ “အဒေါ်ကြီး၊ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မဟာဝေနိုင်ငံ ကို လူတစ်ယောက် လွှတ်ပြီး ဒီ ‘ကုန်သည်များအဖွဲ့ချုပ်’ ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းရမယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီမျက်မှန်တွေပေါ့… ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ဉာဏ်ရည်မျိုး ဘယ်သူ့မှာ ရှိသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်။”
မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်ရသည့် ဤမှန်ဘီလူးများသည် အဝေးရှိအရာများကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နိုင်စေသည်။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ၎င်းတို့က ပို၍ဝေးသောနေရာကိုပင် မြင်နိုင်ကောင်း မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
***
နန်းတွင်းကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘယ်နှစ်နှစ်ပင် ကြာပါစေ ဝေယွီ တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ အသားမကျနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ခမည်းတော်မှာ အခြားသူများ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်ကို မကြည့်ရက်သည့် စေးနဲသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ မြို့တော်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူသည် အားလပ်ရက် မရရှိရုံသာမက မိမိတာဝန်မဟုတ်သည့် ကိစ္စများကိုပါ အတင်းအကျပ် လုပ်ကိုင်ပေးနေရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့တွင် အားကိုးစရာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ရှိနေသေးသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ အလွန်တရာ ကြိုးစားလုံ့လရှိသူ ဖြစ်သည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ဝေယွီ ထုပ်ပိုးပြီး ပစ်ချလိုက်သမျှ အရာအားလုံးကို သူသည် မိမိညီအစ်ကိုထံ ပစ်ပေးလိုက်တော့သည်။ ဝေယွီ မှာ ဤအစီအစဉ်ကို သဘောကျသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ယောက် အစိုးရစာရွက်စာတမ်းပုံကြီးကို ရရှိတိုင်းတွင် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာတတ်သည်။
“အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၊ အစ်ကို့အတွက် ပါဆယ်ရောက်နေပြီ! အမြန်ထွက်ခဲ့ပါဦး!”
ဝေယွီ မှာ စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးတစ်ပုံကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နေအိမ်သို့ သယ်ဆောင်လာပြီး စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တန်းမတ်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ပျက်စရာကောင်းစွာပင် အခန်းထဲတွင် လူမရှိနေပေ။
အနားမှ ဖြတ်သွားသည့် အစေခံတစ်ဦးကို ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ “မင်းသားဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သွားလိုက်တာလဲ။”
အစေခံမှာ အမောတကော ပြေးလွှားနေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ နီရဲနေသည်။ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူသည် အဆင်မပြေသည့် အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ “ကိုးမြောက်မင်းသား၊ မင်းသား ဒီမှာမရှိပါဘူး။ သူ အပြင်ထွက်သွားတာပါ၊ ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး!”
*အပြင်ထွက်သွားတယ်?*
ဝေယွီ မှာ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်သွားသည်။ “သေချာလို့လား။ ငါ့ကို လိမ်နေတာလား။ သူများတကာ မသိအောင် ခြံဝင်းထဲမှာ ပုန်းနေတာလား။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ဝေယွီ လောက် အိမ်မှာပဲ နေသူမဟုတ်သော်လည်း အပြင်ကို ထွက်ခဲသည်။ သူ အိမ်တော်မှ ထွက်သွားတိုင်းတွင် မလွှဲမရှောင်သာသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိတတ်သဖြင့် ဝေယွီ မှာ အစေခံ၏ စကားကို မယုံကြည်ပေ။
“ကျွန်တော်မျိုး မလိမ်ပါဘူး ကိုးမြောက်မင်းသား! မင်းသား တကယ်ပဲ ဒီမှာ မရှိတာပါ!”
ဝေယွီ ၏ ဆက်တိုက်မေးခွန်းထုတ်မှုအောက်တွင် အစေခံ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ဝေယွီ မှာ ထိုသူ၏ အပြစ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် “အော်—ငါသိပြီ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အသံကုန်ဟစ်ကာ ခေါ်တော့သည်။
“အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို! အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို! ဘယ်မှာလဲ။ ညီလေး အစ်ကို့ကို လိုက်ရှာနေတာ! မပုန်းပါနဲ့—အစ်ကို အိမ်တော်ထဲမှာ ရှိနေတာ ငါသိတယ်၊ အပြင်ထွက်ခဲ့!”
အစေခံမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ကိုးမြောက်မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျွန်တော်မျိုး မလိမ်ပါဘူး၊ သူ တကယ်ပဲ မရှိတာပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး အော်တာ ရပ်ပေးပါ!”
ဝေယွီ က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ခြံဝင်းအသီးသီးကို ရှာဖွေရန် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နေအိမ်တွင် အမျိုးသမီးမိသားစုဝင် မရှိသဖြင့် ဝေယွီ မှာ သူသွားချင်သည့်နေရာတိုင်း သွားလာရန် လွတ်လပ်နေသည်။ အစေခံမှာ သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖန်းရှန်း က ကြားထဲမှ ဝင်တားလိုက်သည်။ အစေခံမှာ မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ သူ၏လမ်းကြောင်းကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ပေ။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အစေခံမှာ ဝေယွီ အိမ်တော်အတွင်း ဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်သွားနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။ သူသွားရာလမ်းတစ်လျှောက် အစေခံအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။
“အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို! ဘယ်မှာလဲ!”
သူ ရှာဖွေနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ လက်ရှိတွင် ရေကန်ဘေးရှိ တဲအိမ်လေးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး လုံးဝမထွက်လာဘဲ နေသည်။ သူသည် ကျောက်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ညီလေး၏ အော်ဟစ်သံများ ကျယ်လောင်လာလိုက် တိုးသွားလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ရေးအစေခံမှာ အနားကို ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “မင်းသား၊ တကယ်ပဲ မထွက်ပြမလို့လား။”
“ဘာလို့ ထွက်ပြရမှာလဲ။ သူ့အတွက် အဲဒီအစိုးရအလုပ်ပုံကြီးကို ထပ်လုပ်ပေးဖို့လား။” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ သူ၏မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ဒီကိစ္စတွေကို ကိုးမြောက်ညီလေးကိုပဲ တာဝန်ပေးထားတာ၊ ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး။ ခမည်းတော်က သူ့ကို အဲဒီလောက်ထိ ယုံကြည်နေတာ—အစ်ကိုတော်ကြီး ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအစ်ကိုတော်ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးပေးနေတာ—ငါက ဝင်ပြီးတော့ ခမည်းတော်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိုးမြောက်ညီလေးရဲ့ နေရာကို မဖျက်ဆီးသင့်ဘူးလေ။ နားလည်လား။”
အစေခံမှာ အခက်တွေ့သွားသည့်ပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နန်းတွင်းမှ ထွက်လာသည့် နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ထိုအကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သော်လည်း ဤသည်မှာ ထီးနန်းဆက်ခံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုချင်း မည်မျှပင် ချစ်ခင်စေကာမူ ဤမျှထိ လျှော့ပေးသင့်ပါသလား။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ယောက် ထိုရာထူးအတွက် ရည်မှန်းချက် တကယ်ပဲ မရှိသူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။