“အဖေ၊ သားကို သနားပါဦး! သားတောင်းပန်ပါတယ်—သားကို ဒုန်းဟိုင်ကွမ်မန်ဒရီကိုသာ သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ!”
နန်းတော်အတွင်း၌ ဝေယွီ ၏ ငိုညည်းသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ရပ်ကို ကြားလိုက်ရသည့် နန်းတွင်းဝန်ထမ်းများမှာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ပြုံးစိစိလုပ်ရဲသည့်အရိပ်အယောင်ပင် မပြကြချေ။ ဝေယွီ သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ့ဖခင်၏ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသည့် နန်းတွင်းစားသောက်ပွဲ၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပါးစပ်မှတံတွေးများကို သုတ်ရင်းနှင့်ပင် သနားစရာကောင်းပြီး စိတ်ပါလက်ပါ ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
ညစာစားချိန်ဖြစ်၍ စားပွဲပေါ်တွင် အရသာရှိလှသော အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဝေယွီ သည် အစားအသောက်များကို ခိုးစားပြီးဖြစ်လောက်ပြီ၊ သို့သော် ယနေ့မူ ကွဲပြားနေသည်။
“အဖေ၊ သားက စာပေမှာလည်း မကျွမ်းကျင်၊ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း မထူးချွန်ဘူး” ဟု ဝေယွီ က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သားက မြို့တော်မှာ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး၊ အဖေ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ တတ်တာပါ။ ကြည့်ပါဦး၊ အဖေ့ဆံပင်တွေတောင် ဖြူနေပြီ!”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ဆံပင်များ ဖြူလာခြင်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ နိုင်ငံရေးကိစ္စများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှ ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ပညာရှိအုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ပြသသည့် ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောပြန်သည်။ “အဖေ၊ အဖေ သားကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သားသိပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာတရားက ဘယ်လောက်ကြီးမားလဲဆိုတာ သားရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပါတယ်! အဖေ့မေတ္တာကို မြင်တိုင်း သားရင်ထဲမှာ အလွန်တုန်လှုပ်မိပါတယ်။ သားပြောတာ မယုံဘူးလား? ကြည့်ပါဦး—သားရဲ့အကြည့်တွေမှာ အဖေ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ လေးစားမှုနဲ့ အထင်ကြီးမှုတွေ အပြည့်မရှိဘူးလား?”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တူကိုကိုင်ရင်း ခေတ္တရပ်တန့်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ့အား လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီထောင့်ဖြင့် မော့ကြည့်နေပြီး၊ အပြစ်ကင်းစင်သည့်အသွင်ဖြင့် မျက်လုံးနှစ်ချက် မှိတ်ပြနေသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အစားအစာကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မကျေနပ်မှုများ တက်ကြွလာသည်။ “အဖေ၊ သားရဲ့ ရိုးသားတဲ့ခံစားချက်ကို ဒီလိုလျစ်လျူရှုတာက သားရဲ့နုနယ်တဲ့ရင်ဘတ်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေတာပဲ! သား အခု အရမ်းစိတ်မကောင်းဘူး။”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို တစ်လလောက် သည်းခံပေးထားတာတောင် မင်းက မကျေနပ်သေးဘူးလား? မင်း စိတ်မကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ကိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်စေချင်နေတာ မဟုတ်လား။”
*ဝါး!*
ဖခင်နှင့်သားကြားက မေတ္တာတရားဆိုတာ ဒီလောက်ပါပဲ။ လူကြီးကတော့ သူ့အကွက်ကို မဝင်လာ။ ဝေယွီ သည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး နည်းဗျူဟာပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီးအတွက် မပူဘူးလား?” ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် အလေးအနက်ထားသည့်အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သူက စစ်မြေပြင်ကို တပ်ဦးဆောင်ပြီး သွားတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ။ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ပဲ ဖြစ်ပါစေဦး၊ ဒါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စစ်ထွက်ခရီးပဲ! အဖေ သူ့ကို မလွမ်းဘူးလား? သူက အဖေ့ရဲ့ သားဦး၊ အဖေ့သွေးသားရင်းချာလေ!”
အသားတုံးကို ကောက်ယူရန် ပြင်နေသည့် ဝေယွီ မှာ စားချင်စိတ် လျော့နည်းသွားသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် တူကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချလိုက်ပြီး အခြားအသားတုံးတစ်ခုကိုသာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးအတွက် မလွယ်ကူပါဘူး” ဟု ဝေယွီ က ခေါင်းခါရင်း တသသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ့ရဲ့ သားဦးဖြစ်တဲ့အတွက် သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်း၊ လုပ်ရပ်တစ်ခုတိုင်းမှာ သတိထားခဲ့ရတာ။ အဖေ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်မိဖို့တင်မကဘဲ ကျွန်တော်တို့ ညီငယ်တွေကိုပါ စံပြဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ရတာလေ။ သူက အခုလို ခံ့ညားထည်ဝါတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေမဲ့ ဒါတွေက မလွယ်လှပါဘူး။ အဖေ မသနားရင်တောင်မှ သူ့ကိုကြည့်ပြီး သားတော့ သနားမိတယ်! အဲဒီတုန်းက အဖေ မရှိခဲ့ဘူး—သူ ဟူကျိုး ကို ပထမဆုံးရောက်တုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာ အဖေ မမြင်ခဲ့ရဘူး။ သူ့မျက်နှာက အရမ်းပိန်ပြီး မည်းညစ်နေတာ၊ ဘာဖြစ်လာလဲဆိုတာတောင် သား မမေးရဲခဲ့ဘူး၊ ရင်ကွဲသွားမှာကြောက်လို့…”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ *နောက်ထပ် သမင်အသားကြောကို စားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါးမန်းတောင်ဟင်းကို စားရမလား?*
“ခရီးလမ်းက ပင်ပန်းရတဲ့အပြင်၊ ဒုန်းဟိုင်ကွမ်မန်ဒရီကို ရောက်ပြီးမှ တကယ့်ဒုက္ခတွေက စတာ!” ဝေယွီ သည် ဖခင်၏ခြေထောက်ကို မှီလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ပြသည်။ “ဒုန်းဟိုင်က မငြိမ်းချမ်းဘူး။ ဆောင်ကျီ အဲဒီမှာရှိတုန်းက အစ်ကိုကြီးက သူ့ကိုရော၊ အဲဒီ ရက်စက်တဲ့အရာရှိတွေကိုပါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ။ ဆောင်ကျီ ထွက်ပြေးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း အမှုတွေက ပိုများလာတယ်—သက်သေရှာတာ၊ အပေါင်းအပါတွေကို ဖမ်းဆီးတာ၊ တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတာ၊ ပြီးတော့ မပြတ်မလပ် ပေါ်လာနေတဲ့ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေကို လိုက်လံနှိမ်နင်းတာတွေ…”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အရသာ ပျော့လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီးက ဒုန်းဟိုင်ကွမ်မန်ဒရီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လောက်ပင်ပန်းနေလဲဆိုတာ အဖေ မြင်တာပဲ၊ အဖေ…”
ဝေယွီ သည် မျက်ရည်အနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
ဝေယွီ သည် သူ့ဖခင်ကို မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးထောင့်တွင် တွဲခိုနေသည့် မျက်ရည်တစ်စက်မှာ အလွန်ရယ်စရာကောင်းနေသည်။
လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်နေသည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့အား အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ စားပြီးသွားပြီဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား?”
ဝေယွီ: “…”
သူ ဒေါသထွက်သွားသည်။ *[ကျွန်တော် ဒီလောက်တောင် ပြောနေတာ အဖေ တစ်ခွန်းမှ မကြားဘူးလား? ပြီးတော့ အဖေက စားဖို့ အခုထိ အစာစားချင်စိတ် ရှိနေသေးတယ်ပေါ့လေ?!]*
“စိတ်ပျက်စရာပဲ!”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် လက်ကိုင်ပဝါကို ချလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို လှုပ်ခါကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ခြေထောက်ကို လွှတ်လိုက်။ စကားကို သေသေချာချာ ပြော။”
ဝေယွီ သည် စိတ်ကောက်ကောက်နှင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဗိုက်ပြည့်သွားသည့် ဧကရာဇ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အတွင်းဆောင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်သည်။ ဖခင် ထွက်သွားသည်နှင့် နန်းတွင်းအစေခံများ ဝင်လာပြီး စားပွဲကို သိမ်းရန် ပြင်ကြသည်။ ဝေယွီ သည် သူတို့ကို တားရန် ထရပ်လိုက်သည်။ “နေကြ၊ မသိမ်းကြနဲ့ဦး! မင်းတို့အားလုံး အပြင်ထွက်သွားကြ၊ ငါ မစားရသေးဘူး။”
သူသည် ငိုနေရသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေသည်။ ဖခင်၏ အစားအစာများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဟင်းပွဲအများအပြားမှာလည်း မစားရသေးဘဲ ကျန်နေသည်။ ချွေတာတတ်သည့် ကလေးတစ်ယောက်ပီပီ ဝေယွီ သည် အစားအစာများကို အလဟဿ မဖြစ်စေလိုပေ။
“မြန်မြန်၊ အီနွတ်လီ၊ ငါ့ကို ပန်းကန်တစ်ခု ယူလာခဲ့! အဲဒီဟင်းပွဲ၊ အဲဒီတစ်ခု၊ ပြီးတော့ ဟိုတစ်ခု—အားလုံးထဲက နည်းနည်းစီ ထည့်ပေး! အော်၊ ပြီးတော့ ဟင်းရည်ကလည်း အနံ့မွှေးလိုက်တာ။ တစ်ပန်းကန်လောက် ချပေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
ထွက်ခွာသွားသည့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ *ဟွန်း၊ လူဆိုးလေး။*
ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေသည့် ဖခင်ကို သွားရှာသည်။ ဝေယွီ သည် အနီးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“အာ—သက်သာလိုက်တာ။”
နူးညံ့သည့် ခေါင်းအုံးကို မှီလိုက်ရင်း ဝေယွီ သည် ပျင်းရိစွာ ကိုယ်ကိုစောင်းလိုက်သည်။ ဖခင်၏ တောင့်တင်းသည့်အနေအထားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် စာမျက်နှာကို အေးဆေးစွာ လှန်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြာရှည်ထိုင်နေပြီးနောက် ဝေယွီ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “အဖေ တကယ်ပဲ သားကို ဒုန်းဟိုင်ကွမ်မန်ဒရီ မသွားစေချင်တာလား?”
ဧကရာဇ်ဝေ က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်း သွားရင်ရော ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ?”
ဝေယွီ သည် စက္ကန့်အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့မေးခွန်းပဲ… သားလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး။”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်ကိုချလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဒုန်းဟိုင်ကို သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြောက်ကားတွေကို ပို့ဖို့ တခြားတစ်ယောက်ကို ငါလွှတ်လိုက်မယ်။ မင်း ဒီမှာပဲနေပြီး ငါ့အစား နန်းတော်ကိစ္စတွေကို ကူညီပေး။ နွေဦးရာသီ စာမေးပွဲပြီးရင် မင်းအတွက် တခြားအလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်။”
“တခြားအလုပ်တွေ?!” ဝေယွီ သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ဘာအလုပ်တွေလဲ? သား ဘာလို့ မသိရတာလဲ? အဖေ၊ အခု သားကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ?”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ထားတဲ့ ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို မေ့သွားပြီလား?”
ဝေယွီ သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ကုန်သည်များမဟာမိတ်အဖွဲ့? အဲဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဤအကြောင်းအရာ ပေါ်လာတိုင်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ဝေယွီ သည် မသေချာသည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အဖေ သားကို ကုန်သွယ်ရေးအတွက် ဂရိတ်လျန်ကို သွားခိုင်းမလို့လား?”
ဂရိတ်လျန်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်と သူ၏ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ အဲဒီနေရာကို သွားကြည့်ချင်သော်လည်း မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသည်။ ပညာရှိသူတစ်ဦးသည် အန္တရာယ်ရှိသည့် နေရာတွင် မရပ်တည်သင့်ပေ။ ဂရိတ်လျန်သည် လက်ရှိတွင် ဓားများကို သွေးနေသည့်အတွက် သူသွားလျှင် ဖမ်းဆီးခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူသာ ပြည်ပသို့ ခရီးသွားရမည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ဘေးကင်းမှု ပိုများသည့်နေရာကို ရွေးချယ်မည်ဖြစ်သည်။