အမြောက်တင်လှည်းဆိုတာ ဘာများလဲ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင်တော့ အမြောက်ဆန်တစ်ခုက တောအုပ်ထဲကို တစ်မိုင်လောက်အထိ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်သွားတာကို မမြင်ရခင်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စာလောက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားအောင် ဖောက်ထွက်သွားတာကို မတွေ့ရခင်၊ ပြီးတော့ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဗုံးပေါက်သလို တွင်းနက်ကြီးတွေ ဖြစ်သွားတာကို မမြင်ရခင်တုန်းကတော့ ရှာရှန်တစ်ယောက် ဒီစက်ကို "လူမိုက်တွေစီးတဲ့လှည်း" လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။
ပိုပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပြောရရင် ရှာရှန်က အမြောက်တင်လှည်းဟာ ရိုးရာစစ်ရထားတွေထက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဆိုတာကတော့ ရက်စက်တဲ့ ဆရာတစ်ဆူပါပဲ။
ရှီလီယိုဇီကတော့ ကိုးမြောက်မင်းသားရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို မယုံကြည်တဲ့သူတိုင်းဟာ ပါးရိုက်ခံရဖို့ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူ့ကို သက်သေပြလိုက်ပါတယ်။ အမြောက်တင်လှည်းရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်ရမှာလဲ။ ဒီဒီဇိုင်းက ကိုးမြောက်မင်းသားကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ထားတာမှန်း သူတို့မသိကြဘူးလား။ မင်းသားပေးသမျှ အရာအားလုံးဟာ နတ်ဘုရားတွေဆီက ရလာတဲ့ လက်ဆောင်တွေမှန်း သူတို့မသိကြဘူးလား။
ဒါဟာ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။ အရင်တုန်းကတော့ သုတေသနဌာနက ပညာရှင်တွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေလောက်ပဲ ဒီလိုမျိုး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေခဲ့ကြတာပေမဲ့၊ အမြောက်တင်လှည်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှီလီယိုဇီရဲ့ မနားမနေ ဝါဒဖြန့်မှုတွေကြောင့် ရှာရှန်တို့လို မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တွေကအစ စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
ကောင်းကင်ဘုံက လက်ဆောင်မဟုတ်ရင် ဒီလို နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ လက်နက်မျိုးကို ဘယ်အရာက ဖန်တီးပေးနိုင်မှာလဲ။
ပျက်စီးသွားတဲ့ တောင်တောအုပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ရှာရှန်တစ်ယောက် သူ့စိတ်ထဲမှာ အချက်တစ်ခုကို အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ကိုးမြောက်မင်းသားဟာ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးသားရဲ့ သားတော်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။
***
ဝေယွီ ဟာ အစမ်းသပ်ခံရလဒ်တွေကို အတော်လေး ကျေနပ်နေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဆရာကြီးဖူရှင်း ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ အမြောက်ဆန်နှစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ အခဲအမြောက်ဆန်နဲ့ ဗုံးသီးအမြောက်ဆန်တွေကို သူ အတော်လေး သဘောကျနေတာပါ။ ဆရာကြီးဖူရှင်းက သူတို့ကို အပြစ်အနာအဆာမရှိအောင် ဖန်တီးပေးထားတာမို့ ဝေယွီ တစ်ယောက် "မဟာဝေနိုင်ငံ ရေ၊ ဒီဆရာကြီးသာ မရှိရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" လို့ တွေးမိတဲ့အထိပါပဲ။
အခဲအမြောက်ဆန်ကတော့ မြို့ရိုးတွေကို ဖောက်ထွက်ဖို့၊ ခံတပ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူ့သင်္ဘောကိုယ်ထည်တွေကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။ ဗုံးသီးအမြောက်ဆန်ကတော့ ယမ်းမှုန့်တွေပါဝင်ပြီး ထိမှန်တဲ့အချိန်မှာ ပေါက်ကွဲကာ သေစေနိုင်တဲ့ အစအနတွေကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့စေတာမို့ ခြေလျင်တပ်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးလက်နက် ဖြစ်ပါတယ်။
စမ်းသပ်မှုအတွင်းမှာ အမြောက်ဆန်နှစ်လုံးပဲ ပစ်ခတ်ခဲ့ပါတယ်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မြင်တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အမြောက်ဆန်တွေ ကုန်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဝေယွီ တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဓာတုဗေဒပညာရှင်တွေနဲ့အတူ စမ်းသပ်ကွင်းကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါမှာတော့ အနီးအနားမှာ ပုန်းကွယ်နေကြတဲ့ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တွေက ထွက်ပေါ်လာကြပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ ပေါက်ကွဲထားတဲ့ တွင်းနက်တွေဆီ ဝိုင်းအုံသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးနေပုံကို အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပါတယ်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အစောင့်တစ်ယောက်က စကားစလိုက်ပါတယ်။ "ဒါဆိုရင် ဒါက အမြောက်တင်လှည်းပေါ့လေ။"
နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မြင်ကွင်းကို တွေးတောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "စစ်ရထားတွေထက် အများကြီး ပိုသာတာပဲ။"
တတိယလူတစ်ယောက်ကတော့ တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။ "ငါ ဒါတစ်ခုလောက် လိုချင်တယ်!"
သူတို့တွေဟာ ဧကရာဇ် ရဲ့ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ အစောင့်တွေဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး လက်နက်တွေနဲ့ တပ်ဆင်ထားဖို့ကိုပဲ တောင်းဆိုနေကြသူတွေပါ။ "လိုချင်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲက ဆန္ဒကို ဖော်ပြနေတာဖြစ်ပြီး အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သူဆီကို ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
ရှာရှန်ကတော့ ပျက်စီးသွားတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ရှေ့မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ပင်စည်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အပေါက်ကြီးကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။ သူဟာ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ဒီလောက်ထူတဲ့ သစ်ပင်ကြီးကို စက္ကူတစ်ရွက်လို ဖောက်ထွက်သွားတာလား။ ဒါသာ လူတစ်ယောက်ကို ထိမှန်ရင် သူတို့တွေဟာ အသားစတုံးတွေ ဖြစ်သွားမှာပဲ။
ရှာရှန်ဟာ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတစ်ချို့ကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ကိုယ်သူအတွက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရန်သူတွေအတွက်ပါ။ မဟာဝေနိုင်ငံ ဟာ အခုဆိုရင် ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေရော အမြောက်တင်လှည်းတွေပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပါပြီ။ အကယ်၍သာ ဘယ်သူမဆို မိုက်မိုက်မဲမဲနဲ့ နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေဟာ အလောင်းတောင် ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
*သြော်... ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကြီးလိုက်မလဲ* လို့ သူ တွေးမိလိုက်ပါတယ်။
ရန်သူတွေအတွက် စိုးရိမ်နေရင်းနဲ့ပဲ ရှာရှန်ဟာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။ *အလောင်းတောင် မကျန်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လဲ။ အသက်ရှင်နေချိန်မှာ နာမည်မကောင်းတာထက်စာရင် သစ္စာဖောက်တွေအတွက်တော့ ဒါအကောင်းဆုံးပဲပေါ့။*
တစ်ယောက်ယောက်က နောက်တစ်ခါ ထအော်လိုက်ပြန်ပါတယ်။ "ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုလောက် လိုချင်ပါတယ်!"
ရှာရှန်လည်း အသိစိတ်ဝင်လာပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ "ဘာကို လိုချင်တာလဲ။ ငါက ဒါကို ဆုံးဖြတ်နိုင်လို့လား။ မင်းသားကိုပဲ သွားမေးကြစမ်းပါ!"
အစောင့်တွေလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။
နန်းတော်မှာ စိတ်မရှည်စွာနဲ့ စောင့်မျှော်နေမယ့် ဧကရာဇ် အကြောင်းကို တွေးမိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှာရှန်က သူ့လူတွေကို နေရာကို ရှင်းလင်းခိုင်းပြီး သတင်းပို့ဖို့အတွက် အမြန်ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါတယ်။
***
စာရွက်တွေရဲ့ တရှပ်ရှပ်မြည်သံကလွဲရင် တိတ်ဆိတ်နေလေ့ရှိတဲ့ နန်းတော်အတွင်းမှာ ဧကရာဇ်ဝေ တစ်ယောက် စိတ်တိုတိုနဲ့ စုတ်တံကို ချလိုက်ပြန်ပါတယ်။ သူဟာ စာချွန်လွှာပုံတွေကြားကနေ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လီချန် ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "သူတို့ ရောက်ပြီလား။"
"မရောက်သေးပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး။"
ဒါဟာ လီချန် အနေနဲ့ အဲဒီအဖြေကို ပေးတာ တစ်ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက် ရှိပါပြီ။ အဲဒီအတွင်းလူကြီးဟာ အတော်လေးကို အားကိုးရာမဲ့နေသလို ခံစားနေရပါတယ်။ မနက်အစောကြီးကတည်းက အမြောက်တင်လှည်းအကြောင်း သတင်းရကတည်းက ဧကရာဇ် ဟာ ၁၅ မိနစ်တိုင်းမှာ အဖွဲ့ရောက်ပြီလားဆိုတာကို မေးမြန်းနေခဲ့တာပါ။ နန်းတော်ရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေသာ မရှိရင် လီချန် တစ်ယောက် ဧကရာဇ် ရဲ့ ပါးစပ် မညောင်းတော့ဘူးလားလို့ မေးမိလောက်ပါပြီ။
ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ ပါးစပ်ကတော့ မညောင်းပေမဲ့ သူ့စိတ်ကတော့ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပါပြီ။
"ဒီကောင်လေး ဝေယွီ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဒီလောက်တောင် နှောင့်နှေးနေရတာလား။ အချိန်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ သူ မသိဘူးလား။ လှည်းတစ်စီးကို ကြည့်ဖို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလား။ ဒီကောင်လေးကတော့!"
ဧကရာဇ်ဝေ ဟာ စားပွဲကို လက်နဲ့ထုလိုက်ပြီး သူ့သားကို ထပ်ပြီး ဆူပူလိုက်ပါတယ်။ လီချန် ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ရေတွက်ထားလိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ အရှင်မင်းကြီး ဒီနေ့ ကိုးမြောက်မင်းသားကို ဆဲဆိုတာ ကိုးကြိမ်မြောက် ရှိပါပြီ။
ဒေါသကို ဖြေလျှော့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဧကရာဇ် ဟာ နည်းနည်းလေး စိတ်အေးသွားပြီး စာချွန်လွှာတွေကို ပြန်ရေးဖို့ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှာရှန် ရောက်ရှိလာပါတယ်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ဆရာကြီးဖူရှင်းက အမြောက်ဆန်နှစ်မျိုး ထုတ်လုပ်ထားပါတယ်၊ အခဲအမြောက်ဆန်နဲ့ ဗုံးသီးအမြောက်ဆန်ပါ။ ဒီနေ့ ကိုးမြောက်မင်းသားက သုတေသနဌာနရဲ့ နောက်ဖေးမှာ အမြောက်တင်လှည်းကို စမ်းသပ်ခဲ့ပါတယ်။ ပစ်ခတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တောင်တောင်တောင်တောင် မြည်ဟည်းသွားပြီး အမြောက်ဆန်တွေက သစ်ပင်တွေကို စက္ကူလိုပဲ ဖောက်ထွက်သွားပါတယ်" လို့ ရှာရှန်က ဧကရာဇ် ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သတင်းပို့ပါတယ်။
သူပြောလေလေ ဧကရာဇ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး တောက်ပလာလေလေပါပဲ။
"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ စွမ်းအားကြီးတာလား။ ဖူရှင်းကို နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်လုံးလောက် ထပ်လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ မေးပြီးပြီလား။" ဧကရာဇ်ဝေ ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာနီရဲလျက်နဲ့ ထရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်ကတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်ထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပါတယ်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ပြောသမျှ စကားတိုင်းက အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို လိမ်ညာရဲပါ့မလား" လို့ ရှာရှန်က ပြန်ဖြေပါတယ်။ "အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အတည်ပြုပြီးမှပဲ ဖြစ်တာမို့ ဆရာကြီးဖူရှင်းက အများကြီး မထုတ်လုပ်ရသေးပါဘူး။"
*သြော်... ဒါဆိုရင် ပိုနေတာ မရှိဘူးပေါ့။*
ဧကရာဇ်ဝေ တစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားမိပါတယ်။ သူက နောက်နေ့ကျရင် ဒီလက်နက်ရဲ့ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်မှန်း သူ မြန်မြန်ပဲ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။ ဖူရှင်းက နောက်ထပ် ထပ်လုပ်ပေးလို့ ရတာပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မဟာဝေနိုင်ငံ ဟာ စစ်လက်နက်သစ်တစ်ခုကို ရရှိသွားတာပါပဲ။
ကမ္ဘာကို စုစည်းဖို့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ထားရှိထားတဲ့ ဧကရာဇ် ဟာ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှာရှန်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ကိုးမြောက်မင်းသားက ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ နန်းတော်ကို မလိုက်လာတာလဲ။"
ဧကရာဇ် ဟာ ဝေယွီ အနေနဲ့ မနက်ဖြန်မှာ အားလပ်ရက် ရထားတယ်ဆိုတာကို သတိရလိုက်ပါတယ်။ သူက လက်ချောင်းတွေနဲ့ ရေတွက်နေတာမဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို မှတ်သားထားဖို့ လီချန် ရှိနေတာကိုး!
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုးမြောက်မင်းသားက အိမ်တော်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အမြောက်ဆန်တွေကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်နေလို့ သုတေသနဌာနမှာပဲ ဆရာကြီးဖူရှင်းနဲ့ ဆွေးနွေးနေရဦးမယ်လို့ ပြောပါတယ်" လို့ ရှာရှန်က ပြန်လျှောက်တင်ပါတယ်။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဧကရာဇ် က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပါတယ်။
*လိမ်တာ!*
ဒီအကြောင်းပြချက်က လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းပါတယ်။ အဲဒီ ပျင်းရိတဲ့ ကောင်လေးက ဒီလောက်တောင် ကြိုးစားနေလိမ့်မယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက သူ့အဖေကို ရှောင်နေတာ သေချာပါတယ်။
ဝေယွီ ဘာလို့ နန်းတော်ကို မလာတာလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်တဲ့ ဧကရာဇ် က ရှာရှန်ကို သတင်းစကားပါးလိုက်ဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်။ "သူ နန်းတော်ကို မလာချင်ရင်လည်း နေပါစေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အမြောက်ဆန်တွေ အများကြီးယူလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။"
*ကောင်းကင်ဘုံရေ!* အဲဒီစကားကတော့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်ပါတယ်။
သုတေသနဌာနမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အလုပ်ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဝေယွီ ဟာ အဲဒီအမိန့်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပါတယ်။ *အမြောက်ဆန်တွေ အများကြီး ယူလာခဲ့ရမလား? ဘယ်ကနေ ရမှာလဲ။ သုတေသနဌာနမှာ လူနည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာကို၊ ငါတို့ သေလုမျောပါး အလုပ်လုပ်ရင်တောင် လူအင်အားက မလောက်ဘူး!*
*ဒီအဘိုးကြီးကတော့ အကြံတွေကလည်း ရူးမိုက်နေတာပဲ* လို့ ဝေယွီ က သူ့အဖေရဲ့ တာဝန်မဲ့မှုအကြောင်းကို ညည်းညူလိုက်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနေ့ နေ့လယ်မှာပဲ သူဟာ နန်းတော်ကို အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။