ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝေယွီ မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ဆန်းစစ်တတ်သည့် အသိစိတ် ရှိနေသေးသည်။
သက်ကြီးဝါကြီး အရာရှိအချို့မှာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ခြင်တစ်ကောင်ကိုပင် ညှစ်သတ်နိုင်လောက်အောင် နဖူးကြောများ တင်းမာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် စကားပြောခြင်းကို တိတ်တဆိတ် ရပ်လိုက်သည်။ အဆုံးစွန်၌ သူဆက်ပြောနေပါကလည်း သူတို့နားမလည်နိုင်သည့်အရာကို ရှင်းပြနေခြင်းမှာ အလကားပင်ပန်းရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
အချက်အလက်များကို စာဖြင့်ရေးသားပေးခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။
သူသည် အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝန်ကြီးဖေးကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးဖေးကျိ၊ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ခင်ဗျား အရင်ပြန်နှင့်ပါ။ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်က နည်းလမ်းတွေကို စာနဲ့ရေးသားပြီး ခင်ဗျားတို့ သေချာလေ့လာနိုင်ဖို့ ပေးပို့ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေပါ့မလား။"
အရာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် မျိုးဆက်ကွာဟမှုကြောင့် နားလည်မှုလွဲနိုင်သည့် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ အတွေးများကို စနစ်တကျ စုစည်းပြီး စာဖြင့်ရေးသားကာ သူတို့အား အေးအေးဆေးဆေး လေ့လာခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ယခင်က ဖန်စီနည်းလမ်းများကို ရေးသားပေးခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပို၍ထိရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။
ဟုတ်ပါပြီ၊ ဤအစီအစဉ်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
*(ဖခင်၊ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။ စာနဲ့ရေးပေးလိုက်တာက ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။)*
ဧကရာဇ်ဝေ က အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်မှာ အလွန်ပင် လေးနက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသေးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသိလိုက်သည်မှာ သူ၏ဖခင်မှာ ထိုစဉ်က အတွေးနက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ *အနာဂတ်ကာလတွင် အသိပညာများမှာ ဤမျှနက်နဲပြီး လူတိုင်းက ဤမျှရှုပ်ထွေးသောအရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်နိုင်ကြသည်ဆိုပါလား။*
ဧကရာဇ်ဝေ မှာ များစွာလှုပ်ရှားသွားရသည်။ အနာဂတ်မှာ အလွန်ပင် သာယာလှပပုံရသည်။ လူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းစွာနှင့် ပြည့်စုံစွာဖြင့် ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ သည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါ့မလားဟု သူတွေးတောမိသည်။
ဧကရာဇ်၏ ဤသို့သော အတွေးများမှာ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဝေယွီ နှင့် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းနှင့် သဘောတရားအမျိုးမျိုးအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ရာမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးမှာ ထူးဆန်းသော "တက်ဘလက်" ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို တစ်ခါမျှ ရှင်းပြခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ပင်။
ဖေးကျိ က နဝမမင်းသား သည် နည်းလမ်းများကို စာဖြင့်ရေးပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပထမဆုံးအနေဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ စာဖြင့်ရေးသားပေးခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုပင်၊ မဟုတ်ပါက သူပြောပြနေသည်များ၏ တစ်ဝက်ကိုပင် သူနားလည်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ သိလိုပြီး မေးမြန်းချင်နေသည့် အချက်အလက်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်မဟုတ်လော။
ဖေးကျိ သည် သူ၏လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဝေယွီ ကို မျက်လုံးများ အရောင်လက်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၏ စဉ်းစားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်သည့်အချက်တစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ဤနည်းလမ်းကို အရှင်မင်းသား ဘယ်နေရာကနေ ရရှိခဲ့ပါသလဲ။ ထိုမူရင်းစာအုပ်ကို ကျွန်တော်မျိုးကို ကြည့်ခွင့်ပေးနိုင်ပါမည်လော။"
ဝေယွီ သည် တရားဝင်ပြီး ယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးဖေးကျိကို အားနာလိုက်တာ။ ကျွန်တော် အဲဒီစာအုပ်ကို ငယ်ငယ်တုန်းက ဖတ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာ ထားမိမှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့ရတော့ အဲဒီရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထားမိမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။"
ဖေးကျိ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့!" ဝေယွီ ၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဖေးကျိ က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်ရမလဲ။"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာအုပ်ထဲက အသိပညာတွေကို ကျွန်တော် အကုန်အလွတ်ကျက်ထားပြီးသားပါ။" ဝေယွီ က သူ၏မျက်လုံးများကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပုတ်ခတ်လျက် ပြောသည်။ "ဝန်ကြီးဖေးကျိ သိချင်တာမှန်သမျှကို ကျွန်တော် အကုန်ရေးပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ရေးသားပြီးစီးသွားရင် ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် လေ့လာနိုင်ပါတယ်။"
*ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး မူရင်းစာအုပ်အကြောင်းကို ထပ်မမေးပါနဲ့တော့၊* ဟု သူစိတ်ထဲမှ တောင်းပန်လိုက်သည်။ *ကျွန်တော် တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒီအစီရင်ခံစာကို အပြီးသတ်ပြီးရင် အိပ်ရာဝင်ပါရစေတော့။*
ဧကရာဇ်ဝေ: ...
ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဧကရာဇ်အနေဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ သူသည် စကားဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်တို့၊ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ။ နဝမမင်းသား အကြံပြုထားသည့်အတိုင်းပဲ ဒီကိစ္စကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ထပ်မံဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ အားလုံး ပြန်ကြပေတော့။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြန်ပါ့မည်။"
ဖေးကျိ နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားကြသည့်အခါ ဝေယွီ သည် သူ၏ဖခင်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးပြကာ အလွန်ပင် နာခံတတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖခင်၊ ကျွန်တော် အစီရင်ခံဖို့ ပြန်ရောက်ပါပြီ။"
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ကလေး၏ အတွေးများကို မကြားရသော်လည်း ထိုအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် သားဖြစ်သူမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ခဲ့မှန်း သိရှိလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်၏ အကြည့်မှာ အဓိပ္ပာယ်ပါလာသည်။ "ပြောစမ်း၊ ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲ။"
ဝေယွီ က လိမ်ညာခြင်း မရှိပေ။ သူသည် အလွန်ပင် ရိုးသားသူဖြစ်ပြီး ဖခင်မေးသမျှကို အကုန်ဖြေသည်။ သူသည် ပြန်လာစဉ် လမ်းတွင် အစောင့်များကို ဖျော်ရည်သီးသကြားလုံးများ ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည့်အကြောင်းအရာအပါအဝင် တစ်နေ့တာလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။
သူသည် ဖျော်ရည်သီးသကြားလုံးများအကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ ၏ အတွေးများမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် သကြားမှာ ရွှေထက်ပင် ဈေးကြီးပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ တွင်မူ ဆားထက်ပင် ဈေးကြီးသေးသည်။ အလွန်ချမ်းသာသည့် လူကုံထံများသာ သကြားဖြူကို ဝယ်ယူနိုင်ကြပြီး သာမန်လူတန်းစားများမှာမူ စပါးမှရသည့် မုယောသကြားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။
ဝေယွီ ဝယ်ခဲ့သည့် သရေစာများမှာ ထိုမုယောသကြားကိုသာ အသုံးပြုထားပြီး ဖျော်ရည်သီး၊ ဗာဒံစေ့နှင့် သစ်ကြားသီးများတွင် ပတ်ထားသည်။ ရှေးခေတ်လူတို့၏ ဉာဏ်ရည်ကို သူလေးစားသော်လည်း သကြားအလွှာပါးလေးမှာ သူ၏နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည်။ သူသည် အချိုကြိုက်သည့် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ခေတ်သစ်ဘဝကကဲ့သို့ သကြားအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေသည့် မုန့်များနှင့် ယှဉ်ကြည့်မိသည်။
*(အို၊ ဒါနဲ့ သကြားဖြူဆိုတာ ကြံသကြားကို သန့်စင်ထားတာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်လိုသန့်စင်ကြတာလဲ။ ကျွန်တော် စစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...)*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းထားသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေသည်။
*သကြားဖြူလား? ဒီကလေးက သကြားဖြူကို သန့်စင်နည်းကို တကယ်ပဲ သိနေတာလား?*
မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် သကြားဖြူ ထုတ်လုပ်မှုမှာ နည်းပါးပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း အလွန်မြင့်မားကာ ယီကျိုး မှ အသိုင်းအဝိုင်းများကသာ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားကြသည်။ အကယ်၍ ဝေယွီ သာ ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးမြှင့်နိုင်ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ သယ်ဆောင်လာနိုင်ပါက နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ... စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်အောင် ချမ်းသာလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
*ထားလိုက်ပါတော့—အခုလောလောဆယ်တော့ သူကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကို ဆုံးမရမည့်ကိစ္စကို ခဏထားဦးမယ်။ သူအရင်တွေးပါစေဦး... ဟင်?*
*"စာမျက်နှာလှန်ကြည့်တယ်" ဟုတ်လား?*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ *သူက ဒါတွေကို မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေပဲ လုပ်တာလို့ ပြောထားတာလေ—ဒါဆိုရင် ဘာလို့ "စာမျက်နှာလှန်ကြည့်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တာလဲ။ ဘာကို လှန်ကြည့်တာလဲ။*
သူ၏ဖခင်မှာ စကားအမှားကို ဖမ်းမိသွားမှန်း မသိရှာသော ဝေယွီ သည် သူ၏တက်ဘလက်ထဲတွင် ကြံမှ သကြားဖြူ သန့်စင်နည်းကို စိတ်ထဲမှ "လှန်ကြည့်" နေသည်။ အတွေးထဲမှ ရှာဖွေမှု တစ်ဝက်သို့ ရောက်သည့်အခါ သူသည် အပြစ်ကင်းစင်သည့် သိလိုစိတ်များဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဖခင်၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား။"
သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး ကျန်တစ်ယောက်မှာမူ အလွန်ပင် အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။
ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးလိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒီကလေးဆိုးလေး။"
*ကိုယ့်ဖခင်ကိုပဲ ခြိမ်းခြောက်နေတာလား?*
"ဟီးဟီး၊ ဖခင်၊ ကျွန်တော်က ကြောက်လို့ပါဗျ။" ဝေယွီ က ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပေ။ သူ၏ အရင်က "ဂုဏ်ကျေးဇူး" များကို အသုံးချပြီး အခွင့်အရေးတစ်ခု တောင်းဆိုလိုက်လျှင်ကော ဘာဖြစ်သလဲ။ မကောင်းမှု အနည်းငယ်ကို ကောင်းမှုတစ်ခုဖြင့် ပယ်ဖျက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ရာဝင်ခွင့် ရသွားမှာပေါ့။ သူ၏ အန်နီမေးစွဲလမ်းမှုကလည်း ထကြွနေပြီလေ။
အမှန်စင်စစ် ဧကရာဇ်မှာ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် နိုင်ငံတော်၏ အင်အားကို တိုးတက်စေမည့် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် မီးဖိုသို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီချီနိုင်ငံ ကဲ့သို့သော တောရိုင်းဆန်သည့် နိုင်ငံငယ်တစ်ခုက အရောင်မဲ့ဖန်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက မဟာဝေနိုင်ငံ အနေဖြင့် မလုပ်နိုင်ပါက အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အများဆုံးဆိုလျှင်လည်း ကလေးက လက်မှုပညာရှင်အချို့ကို ဆုလာဘ်များ ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ပြစ်မှုမဟုတ်ပေ—ဧကရာဇ်ပင်လျှင် ဝေယွီ မှာ အလွန်ပင် စေးကပ်လွန်းသည်ဟုပင် ထင်မိသည်။
သို့သော်လည်း သင့်လျော်သည့် ဆုံးမမှုတစ်ခုတော့ လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤကလေးဆိုးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကိုယ်ပိုင်သဘောဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြီး အန္တရာယ်များသည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်မိပေလိမ့်မည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် တည်ကြည်သည့်မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရဘူး။"