မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် စစ်ရေးရိက္ခာနှင့် ထောက်ပံ့ရေးအခြေအနေသည် မည်သို့ရှိသနည်း။
ထိုအချက်ကို နားလည်ရန်အတွက် အင်ပါယာ၏သမိုင်းကြောင်းနှင့် နယ်စပ်ဒေသများ၏ အခြေအနေကို ဦးစွာကြည့်ရှုပြီး စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆန်းစစ်ရပေမည်။ စစ်ရေးထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းအားလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက်သာ ရှိကြသည်၊ ၎င်းမှာ စစ်ပွဲများကို ပိုမိုထိရောက်စွာ ဆင်နွှဲနိုင်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်အတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်ကိရိယာများသည် ရန်သူကို ချေမှုန်းရန်၊ ရန်သူ့စစ်ဆင်ရေးများကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် မိမိတို့ဘက်မှ တပ်ဖွဲ့များကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ မတိုင်မီက ဂျင် (Jin) ဘုရင့်နိုင်ငံ ရှိခဲ့သည်။ ဂျင်ခေတ်ကုန်ခါနီးတွင် ဧကရာဇ်မှာ မိုက်မဲပြီး ပျော်ပါးမှုနောက်သို့ လိုက်စားသူဖြစ်ကာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် အလွန်အကျွံသုံးစွဲမှုများတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ သုံးနှစ်တာ အငတ်ဘေးဆိုက်နေချိန်၌ပင် ဧကရာဇ်သည် ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ပြည်သူများမှာ ဆင်းရဲမွဲတေပြီး အငတ်ဘေးဆိုက်ကာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ ပုန်ကန်မှုများကို နှိမ်နင်းရန် တပ်များစေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အစိုးရယန္တရားမှာ အာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသည့် သစ္စာဖောက်ဝန်ကြီးများ၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်မှုများကို နှိမ်နင်းပြီးနောက်တွင် အင်ပါယာ၏ အာဏာမှာ ကျဆင်းသွားပြီး နန်းတော်၏ဩဇာမှာလည်း မှေးမှိန်သွားကာ ဗဟိုအစိုးရနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များကြား မျှခြေမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ နယ်စားပယ်စား စစ်ဘုရင်များက နယ်မြေများကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေသော အုပ်ချုပ်ရေးခေတ်တစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ ကို တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် ထိုင်ဇူ (Taizu) သည် ထိုစစ်ဘုရင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဝေ (Wei) မျိုးနွယ်စုသည် ဆားရောင်းဝယ်ရေးမှတစ်ဆင့် အာဏာရလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆားသည် မည်မျှတန်ဖိုးရှိသနည်း။ ၎င်းသည် အမြတ်အစွန်းအလွန်ကြီးမားသော ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ စက်မှုလုပ်ငန်းများကြောင့် ထုတ်လုပ်မှုစရိတ် လျော့ကျသွားသည့် ခေတ်သစ်ကာလ၌ပင် ဆားကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချလျှင်ပင် ကုန်ကျစရိတ်၏ လေးဆနီးပါး အမြတ်ရရှိသည်။ ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ စက်မှုလုပ်ငန်းမရှိသဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ချနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ လုပ်အားကို အသုံးချခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး ထိုခေတ်က လူသားများကို တိရစ္ဆာန်များနှင့် ထူးမခြားနား ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ လူများသည် သခင်တို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများသာဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရုံမျှသာ စားစရာကို ကျွေးမွေးကာ လုပ်ခလစာ ပေးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
ဆားကို အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ ပထမအဆင့်မှာ "အရောင်ငါးမျိုးပါဝင်သောဆား" ဖြစ်ပြီး အလွန်ဈေးကြီးသဖြင့် နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားများနှင့် အဆင့်မြင့်မင်းမျိုးမင်းနွယ်များပင် ဝယ်ယူရန် ခဲယဉ်းသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဂျင်လျှင် ၇,၀၃၄ ဝမ် (wen) နှုန်းရှိသည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ သာမန်ပြည်သူများ သုံးစွဲသည့် "အစိမ်းရောင်ဆား" ဖြစ်ပြီး တစ်ဂျင်လျှင် ၈၁ ဝမ်နှုန်းဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့်မှာ ကျောက်ဆားဖြစ်ပြီး ပြည်သူများက "အဆိပ်ဆား" ဟု ခေါ်ဆိုကြကာ တစ်ဂျင်လျှင် ၃၀ ဝမ်နှုန်းဖြစ်သည်။ ထိုဆားအဆင့်များကြားရှိ ဈေးနှုန်းကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ဂျင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဆားရောင်းဝယ်ရေးအခွင့်အရေးကို နန်းတော်မှ အမှန်တကယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဆားကွင်းအများစုမှာ ဒေသတွင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော ကာလအတွင်းတွင် ဤမြေနေရာများမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ဝေမျိုးနွယ်စုမှာ ဧကရာဇ် ထိုင်ဇူက အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ မြေနေရာများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းပိုက်ပြီး နောက်လိုက်များကို စုဆောင်းခဲ့ခြင်းကြောင့် အာဏာကြီးမားလာခဲ့သည်။ အခြားအင်အားစုများမှာ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်နေဆဲအချိန်တွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဝေထိုင်ဇူမှာ လူများကို စုဆောင်းပြီးဖြစ်နေသည်။ အခြားသူများမှာ စစ်ပွဲများကို အပြည့်အဝ ဆင်နွှဲနေချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏အင်အားကို တည်ဆောက်နေခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာရသူများကို အခမဲ့ ဆေးကုသပေးကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ အခြားစစ်ဘုရင်များက လုယက်သတ်ဖြတ်နေချိန်တွင် ဝေထိုင်ဇူမှာ ကြင်နာမှုနှင့် ဂုဏ်ကျေးဇူးကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားလာပြီး အရည်အချင်းရှိသူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အရည်အချင်းရှိသူများကို လေးစားမှုနှင့် ကြင်နာတတ်သည့် ပုံရိပ်ကြောင့် သူသည် ဗဟိုလွင်ပြင်ဒေသတစ်လျှောက် နယ်မြေချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် ဤအပိုင်းကို ဖတ်ရှုသောအခါ သူ၏ ဘိုးဘေးကို အလွန်ပင် လေးစားမိသည်။ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်သည် "မထင်ရှားချိန်တွင် ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်ပါ၊ မောက်မာမနေပါနှင့်" ဟူသော နိယာမကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူသည် မည်သို့ လျှို့ဝှက်စွာနေရမည်၊ လိုအပ်ချိန်တွင် ငွေကြေးသုံးစွဲရမည်၊ သင့်လျော်သည့်အချိန်တွင် ဦးညွတ်ရမည်တို့ကို သိရှိထားပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်းပင် အရင်းအနှီးနှင့် အင်အားကို တည်ဆောက်ကာ ဂုဏ်သတင်းကို ပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ ပြည်သူများကို တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံသည့်ခေတ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အုပ်စိုးရှင်မှာ ရှားပါးလှပြီး သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နိုင်ငံတော်၏ ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။
ဝေမျိုးနွယ်စုသည် ဆား၏ အရေးပါပုံကို နားလည်သဖြင့် အင်ပါယာကို တည်ထောင်ပြီးနောက် တရားမဝင် ဆားရောင်းဝယ်မှုကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဖမ်းမိသူမှန်သမျှကို ချက်ချင်းပင် ထောင်ချကာ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ သည် ဂျင်ခေတ်နှောင်းပိုင်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို အဆုံးသတ်စေပြီး ဗဟိုလွင်ပြင်ဒေသကို ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အစောပိုင်းနှစ်များတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး တင်းမာသော ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်သည့် Great Liang သာမက တောင်ဘက်တွင် Qi နှင့် Jiang ဟူသော သေးငယ်သည့် ဘုရင့်နိုင်ငံ နှစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ အနောက်မြောက်ဘက်တွင်လည်း မြင်းစီးလေးပစ်ကျွမ်းကျင်သည့် တိုင်းရင်းသားမျိုးနွယ်စုများအပါအဝင် ရန်လိုသည့် နိုင်ငံများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုမြင်းစီးတပ်များကို ခုခံရန်နှင့် စစ်သည်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မဟာဝေနိုင်ငံ စစ်တပ်သည် *မိုဒေါ (modao)* ဟုခေါ်သည့် ဓားရှည်ကြီးများကို တပ်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး အထူးခြေလျင်တပ်ဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ စစ်ပွဲအတွင်း *မိုဒေါ* နှင့် ထိမှန်ပါက လူဖြစ်စေ၊ မြင်းဖြစ်စေ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ထွက်သွားသည်အထိ ပြင်းထန်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ သည် အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ အားနည်းသော တိုင်းရင်းသားမျိုးနွယ်စုများကို သိမ်းပိုက်ရန် သုံးဆက်တိုင်တိုင် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး Xiongnu၊ Qiang၊ Khitan နှင့် Tubo တို့သာ အပြင်းအထန် ခုခံလျက် ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို မြောက်ဘက်ရှိ တိုင်းရင်းသားများဟု စုပေါင်းခေါ်ဆိုကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မဟာဝေနိုင်ငံ သည် တောင်ဘက်ရှိ Qi နှင့် Jiang ဘုရင့်နိုင်ငံများကို ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းသောအခါ ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထူထပ်သော တောအုပ်များကြောင့် ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲခဲ့ရပြီး လေးမြားပစ်စက်များ၊ တပ်များဖျက်ဆီးသည့်စက်များနှင့် မီးလောင်လွယ်သည့် ဆီများကိုသုံးသော မီးတိုက်နည်းလမ်းများ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ စစ်တပ်ရှိ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို သံချပ်ကာနှင့် လက်နက်ဟူ၍ အဓိက အမျိုးအစားနှစ်မျိုး ခွဲခြားထားသည်။ သံချပ်ကာတွင် ဦးထုပ်ဆောင်းများ၊ ဝမ်းဗိုက်ကာများ၊ အကြေးခွံသံချပ်ကာအင်္ကျီများ၊ ခြေသလုံးကာများ၊ စစ်ဖိနပ်များနှင့် သံကွင်းဆက်အင်္ကျီများ ပါဝင်သည်။ လက်နက်များတွင် လှံများ၊ တံစဉ်ရှည်များ၊ မြားများ၊ ဓားများ၊ ဓားရှည်များ၊ *မိုဒေါ* များ၊ ကြိုးဖြတ်ကိရိယာများနှင့် ပုဆိန်များ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် သတ္တု၊ သစ်သားနှင့် သားရေများစွာ လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကုန်ကျစရိတ်များလှပြီး ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ထိန်းသိမ်းမှုအတွက် တစ်နှစ်လျှင် ငွေကြေး ၁၃၀,၀၀၀ ဂွမ် (guan) အနည်းဆုံး ကုန်ကျကာ စားနပ်ရိက္ခာအတွက် နောက်ထပ် ၃၀၀,၀၀၀ ဂွမ် ထပ်မံကုန်ကျသည်။ ယခု နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကြာပြီးနောက်တွင် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ငွေစုရမည်! ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို မည်သို့ လျှော့ချမည်နည်း။ ၎င်းမှာ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အမှန်တကယ် အလုပ်လုပ်ပေးနေသော အရာရှိတိုင်းကို အိပ်မပျော်အောင် လုပ်နေသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။
လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနသည် ဆောက်လုပ်ရေး၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး၊ ရေစီမံခန့်ခွဲရေးနှင့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတို့ကို စီမံခန့်ခွဲရသဖြင့် ရန်ပုံငွေ လိုအပ်ချက်များနှင့် မကြာခဏ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဖေးကျိ သည် လက်တွေ့ကျသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အလုပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အရာအားလုံးကို နားလည်သည်အထိ အမြဲတမ်း မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။
"လက်ရှိမှာ လက်သမားတွေက သံရည်ကျိုဖို့အတွက် မြေပြင်ပြန့်ဖို ဒါမှမဟုတ် မတ်ရပ်ဖိုတွေကို အဓိကသုံးကြပါတယ်" ဟု ဖေးကျိ က မှတ်ချက်ပြုသည်။ "လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနအောက်က လက်သမားတွေကတော့ အပြိုင်လေမှုတ်ဖိုနှစ်ခုကို သုံးကြတယ်... ကျွန်တော်ကြားတာတော့ ဧကရာဇ် က သင့်အနေနဲ့ လက်ရှိနည်းလမ်းဟာ သံမဏိချက်လုပ်တဲ့နည်းလို့ ပြောတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား?"
"အော်၊ ဟုတ်တယ်! မှန်တယ်" ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက သံမဏိချက်တဲ့နည်း၊ 'မွှေကြော်နည်း' လို့ ခေါ်တယ်"
"မွှေကြော်နည်း?"
"ဟုတ်တယ်။ သံရိုင်းကို အရည်ကျိုပြီး သံကြမ်းလုပ်တယ်၊ ပြီးတော့မှ သံမဏိဖြစ်အောင် ပြန်ချက်တယ်။ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ဟင်းချက်သလိုမျိုးပဲ အမြဲမွှေပေးနေရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က သံမဏိကို 'မွှေကြော်' နေတာလို့ ပြောတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား?"
ထိုအချက်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ယုတ္တိရှိနေသည်။ လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
ဖေးကျိ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "သံမဏိချက်လုပ်ခြင်း... အဲဒီအသုံးအနှုန်းက အတော်လေးကို သင့်လျော်သားပဲ။ သင့်မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေရော ရှိသေးလား?"
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့၊ 'သွန်းလောင်းနည်း' လို့ ခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းလေ"
ဖေးကျိ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "သွန်းလောင်းနည်းဆိုတာ ဘာလဲ?"
"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်။ သံကြမ်းနဲ့ သံရည်ကို အချိုးကျရောပြီး အတူတူ ပူအောင်လုပ်လိုက်ရင် သံကြမ်းက အရည်ပျော်သွားတယ်။ ပြီးရင် သံရည်ထဲကို တိုက်ရိုက် သွန်းလောင်းထည့်လိုက်တာပါ။ သံရည်က သံကြမ်းထဲက ကာဗွန်တွေကို စုပ်ယူသွားလိမ့်မယ်..."
သူ၏ ကျွမ်းကျင်ရာနယ်ပယ်ဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် နားထောင်သူများ နားလည်နိုင်မလားဆိုသည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အသေးစိတ် ပြောပြနေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်တင်ကာ အသာအယာ ခေါက်ရင်း နားထောင်နေသည်။ သူသည် ဖေးကျိ နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှသည် ဝေဝါးသွားသည့်ပုံစံ၊ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည့်ပုံစံများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဧကရာဇ်သည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားသည်။ မြင်လား? နားမလည်တာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ။