ဝေယွီ နှင့် အကြီးဆုံးမင်းသား တို့ စိတ်အာရုံပြုရာခန်းမ (Hall of Mental Cultivation) အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကြသည်။
လီချန်ကုန်းကုန်း က အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"မင်းသားတို့ အချိန်မတော် ရောက်လာမိရှာပြီ။ ဧကရာဇ် က အခု အတွင်းမှာ ပန်းတိမ်ဝန်ထမ်းဌာနက ဝန်ကြီးအချို့နဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနေပါတယ်။ မင်းသားတို့မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအစေခံတစ်ယောက် အထဲဝင်ပြီး သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦးခင်ဗျာ။"
အကြီးဆုံးမင်းသား က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လီချန်ကုန်းကုန်း။"
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး "အလုပ်ရှုပ်သွားပြီနော်၊ လီချန်ကုန်းကုန်း။" ဟု ဆိုသည်။
"ဒီအစေခံမှာ အလုပ်ရှုပ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"
လီချန်ကုန်းကုန်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ဝေယွီ နှင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးတို့ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြသည်။ မကြာမီပင် လီချန်ကုန်းကုန်း ပြန်ထွက်လာသည်။ သူ ထွက်လာသည်နှင့် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အကြီးဆုံးမင်းသား ဘက်သို့ တောင်းပန်သည့်အမူအရာဖြင့် လှည့်လာသည်။ သူ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "မင်းသား၊ ဧကရာဇ် က ဝန်ကြီးတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးရဦးမှာပါ။ ဧကရာဇ် က မင်းသားကို အခုပြန်သွားပြီးမှ နောက်ရက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့ဖို့ မိန့်ကြားလိုက်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ သာမန်အားဖြင့် ပြဿနာမရှိပေ။ အခြေအနေကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် အရာရာကို အလွန်အကျွံ တွေးတောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်မိပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အရင်ပြန်နှင့်ပါ့မယ်။ နဝမမင်းသား၊ မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား။"
*ဟား၊ ဒါမျိုးပါလား။*
လီချန်ကုန်းကုန်း ၏ အကြည့်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည့် ဝေယွီ က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီး။ ဖခင်က ဆွေးနွေးပွဲပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ အစ်ကိုကြီး အရင်ပြန်နှင့်ပါ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။"
နိုင်ငံရေးကိစ္စဆိုသည်မှာ ခဏလေးနှင့် ပြီးသွားနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ဒီလိုမျိုး စိတ်အာရုံပြုရာခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေရခြင်းသည် မည်သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမည်နည်း။
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လုဆဲဆဲတွင် လီချန် ၏ စကားသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။
"မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်နှင့်ပေးပါ။ ဧကရာဇ် က နဝမမင်းသား ကို အထဲဝင်လာဖို့ မိန့်တော်မူလိုက်ပါတယ်။"
ဝေယွီ: *0.0*
အကြီးဆုံးမင်းသား: *…?*
စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည့် အကြီးဆုံးမင်းသား သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပြုံးရွှင်နေသည့် လီချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရိုးသားဖြူစင်ပုံပေါက်နေသည့် ဝေယွီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အော်... ဒါဆိုလည်း နဝမမင်းသား၊ အထဲဝင်သွားလိုက်ပါဦး။"
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကိုကြီး။"
*သေစမ်း!*
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဖခင်ကို တွေ့ဖို့ အတူတူ တောင်းဆိုခဲ့ကြတာကို သူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဒါကို အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲက စာရင်းထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်ဦးမှာလား!!
ဝေယွီ သည် စိတ်အာရုံပြုရာခန်းမထဲသို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း။
*ကောင်းပြီ။ စိတ်ကို ထိန်းထား။ အခုပဲ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်! ဖခင်က မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက ကြံစည်မှုတွေကို ကြားသွားလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး!*
***
စိတ်အာရုံပြုရာခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ဝေယွီ ၏ ပုံရိပ် အဝင်ဝကို ကျော်လွန်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် လီချန် ကို အေးဆေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
သို့သော် သူ လှည့်ထွက်သွားသည့်အခါ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
*ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?! ဒါမှမဟုတ် ငါ ဒုတိယမင်းသား နဲ့ စကားများနေတာကြောင့် ဖခင်က အကြီးဆုံးမင်းသား တွေကို စိတ်ပျက်ပြီး အငယ်တွေကို ပိုသဘောကျလာတာများလား?!*
မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိလိုက်သောအခါ အကြီးဆုံးမင်းသား ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးသွားသည်။
*အားလုံးက အဲဒီမိုးကြိုးပစ်တဲ့ကိစ္စကြောင့်ပဲ! အဲဒီမိုးကြိုးသာ ဖခင်ကို မပစ်ခဲ့ရင်၊ ဖခင်က သူ ထီးနန်းကို ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ မယုံကြည်သွားရင် ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို ဘေးဖယ်ပြီး အစောကြီး လက်ဦးမှုယူကာ ဝေချန်နဲ့ ထိပ်တိုက်မတိုးမိမှာပါ။ ပြီးတော့ ဖခင်ရဲ့ အမျက်တော်ကိုလည်း မခံရမှာပါ!*
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ဖခင်က သူ၏ အင်အားစုများကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိလိုက်သောအခါ အကြီးဆုံးမင်းသား မှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အဲဒီအင်အားတွေဟာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ နေ့ညမနား ကြိုးစားခဲ့ရပြီး အရုဏ်ဦးမတိုင်ခင်ကတည်းက ထကာ ဘယ်တော့မှ ပျင်းရိခြင်းမရှိဘဲ အရင်းအမြစ်တွေကို စုဆောင်းခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် ဖခင်က အမြစ်ပါမကျန် နုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။
*နာလိုက်တာ။ တကယ်ကို နာကျင်ရလွန်းပါတယ်!!*
နှလုံးရောဂါရတော့မည့်အလား ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အကြီးဆုံးမင်းသား သည် လမ်းလျှောက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
*အဆင်ပြေပါတယ် ဝေရှီ၊ ဒါက အင်အားစုအနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ပျောက်သွားရင်လည်း နောက်မှ ပြန်တည်ဆောက်လို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ဖခင်က မင်းရဲ့ ရာထူးကိုလည်း မဖြုတ်သေးပါဘူး၊ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား... အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ဒုက္ခရောက်နေတာ မင်းတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဒုတိယမင်းသား လည်း မင်းနဲ့အတူ ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ မဟုတ်လား။*
ညီအစ်ကိုချင်း မေတ္တာတရားပေါ့။ သူတို့အားလုံးက ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပဲ။ သူ ဒုက္ခရောက်ရင် သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်း ဒုတိယမင်းသား လည်း သက်သာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
တခြားလူလည်း သူ့လိုပဲ ဆုံးရှုံးမှုကြီးကြီးမားမား ကြုံနေရသည်ကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တကယ်တော့ သူ နည်းနည်းတောင် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူ၏ အင်အားများ လျော့ကျသွားသလို ဒုတိယမင်းသား ၏ အင်အားများလည်း လျော့ကျသွားခဲ့သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်၏ အုပ်စုဝင် အတော်များများ ရာထူးလျှော့ချခံခဲ့ရသည်။ တချို့ဆိုလျှင် ရာထူးများပင် လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ဝန်ကြီးချုပ်ကို အလွန်အမင်း အရေးပေးခဲ့သော အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးအောက်တွင် ထိုသို့သော အဖြစ်မျိုးမှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။
ဧကရာဇ် သည် အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ရုတ်တရက် အမျက်ဒေါသ ထွက်လာပြီး သူ အမြဲလိုလို အရေးပေးခဲ့သည့် ဝန်ကြီးချုပ်၏ မျက်နှာကိုပင် မထောက်တော့ပေ။ ဤကာလအတွင်း သူသည် မိုးကြိုးပစ်သည့် နည်းလမ်းများဖြင့် အရာရှိများကို ရှင်းလင်းနေစဉ်တွင်၊ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သူများသည် မည်သူ့အတွက်မျှ ကြားဝင်မပေးရဲကြပေ။
အကြောင်းမှာ ဧကရာဇ် ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ရုံးတော်ဖြစ်သော မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် သည် အရာရှိများ၏ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ အထောက်အထားများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှာဖွေနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အထူး ဧကရာဇ် အမိန့်တော် ပါရှိပြီး၊ အရင်ဆုံး အပြစ်ပေးပြီးမှ နောက်မှ အစီရင်ခံခွင့်ရှိသည်။ နောက်ကြောင်း မရှင်းသည့် အရာရှိများသည် မိမိတို့၏ အမှားများကို ဖုံးကွယ်ရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အမြီးမသန့်သေးလျှင် တခြားသူတို့၏ ကိစ္စများကို စီမံရန် အင်အားဘယ်မှာ ရှိပါတော့မည်နည်း။
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းမှုကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ တရားရုံးမှာ ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာယဉ်ကျေးသွားသည်။ အထူးသဖြင့် အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် ဒုတိယမင်းသား တို့၏ အုပ်စုများမှာ ခေါင်းပင် မဖော်ရဲကြတော့ပေ။
***
စိတ်အာရုံပြုရာခန်းမထဲသို့ မဝင်ခင်တွင် ဝေယွီ သည် ဖခင်အနေဖြင့် ဝန်ကြီးများနှင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေမည်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် အထဲရောက်သည့်အခါတွင်တော့ ဝေယွီ သည် သူ အလွန်အမင်း အပြစ်ကင်းစင်နေမိမှန်း ရိပ်မိသွားသည်။
ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါက သူနှင့် အလွန်ကို သက်ဆိုင်နေသည်! ဖခင်သည် သူ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်!
"ဝေယွီ၊ ဒီကို လာခဲ့။ ဝန်ကြီး ဖေးကျိ ကို မင်းရဲ့ အရောင်မဲ့ ဖန်ပုလင်းစီမံကိန်းက ဘယ်လောက်ထိ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်ဦး။"
အထဲရောက်ရောက်ချင်း ဦးညွှတ်ခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ ဝေယွီ သည် ဖခင်၏ ခိုင်းစေခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။
ခန်းမထဲတွင် လူငါးဦး ရပ်နေပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ပန်းတိမ်ဝန်ကြီး ဖေးကျိ ရှိနေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ထက်မြက်သည့် ပိန်ပါးသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဖေးကျိ သည် ဝေယွီ ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "နဝမမင်းသား၊ ဧကရာဇ် က မင်းသားဟာ မီးဖိုလုပ်ငန်းမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ မိန့်ကြားထားပါတယ်။ ပန်းတိမ်ဝန်ထမ်းဌာနက အရာရှိတွေဆီကလည်း မင်းသား ဒီနေ့ မီးဖိုစက်ရုံကို သွားရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကြားသိရပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် ထပ်မမေးတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သံမဏိစီမံကိန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းခွင့်ပြုပါဦးခင်ဗျာ။"
ဝေယွီ: *…*
သူသည် ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ဖခင်ဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသည်။
"ဝန်ကြီး ဖေးကျိ က ပန်းတိမ်ဝန်ကြီးအဖြစ် (၁၅) နှစ်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး စစ်လက်နက်ကိစ္စတွေကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူပန်နေတတ်သူပါ။ ငယ်ငယ်လေး၊ မင်းက အရည်အချင်းရှိမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ နားမလည်တဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိရင် သူတို့ကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါ။"
*[ဖခင်၊ ဖခင်က တကယ့်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဖခင်ပါပဲ။]*
*ဖခင် လိုချင်တာရှိရင်တော့ “ငယ်ငယ်လေး” တဲ့၊ အဆင်မပြေရင်တော့ “ဝေယွီ” တဲ့။ တောက်၊ ယောက်ျားတွေ။ အလုပ်မခိုင်းခင် စားဖို့တောင် အချိန်မပေးဘူး!*
ဖခင်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ “အရည်အချင်းရှိ” ဟူသော မှတ်ချက်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လက်ခံလိုက်သည်။ တော်ဝင် အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်—ဒါက သူ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုမှာ ချိတ်ဆွဲထားလို့ ရမယ့်အရာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ သူ အဋ္ဌမမင်းသားကို ပြဖို့အတွက် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု လုပ်ထားလိုက်ဦးမယ်။
ဝေယွီ သည် ဝန်ကြီး ဖေးကျိ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဝန်ကြီး ဖေးကျိ၊ ခင်ဗျားကလည်း ရိုကျိုးလွန်းပါတယ်။ ဘာများ မေးမြန်းချင်ပါသလဲ? ကျွန်တော် ဘာမှ မချန်မထားဘဲ ဖြေပေးပါ့မယ်။"