မှန်ပြောင်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားသည်။ “ခင်ဗျားက ဒီမှန်ပြောင်းအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ဆီက ကြားလာခဲ့တာလဲ”
မှန်ပြောင်းမှာ အများပြည်သူသုံးဖို့ တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် ထုတ်ပေးထားခြင်း မရှိသေးဘဲ ကင်းထောက်များသာ အဓိကအသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ သာမန်အရပ်သားအများစုမှာ ၎င်းရှိမှန်းပင် သိကြမည်မဟုတ်ပေ။
ရှီလျိုဇီမှာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် “ဆွန်ကျောက်ဆီက ကြားလာတာပါ။ ကျွန်တော့်တပည့်နဲ့ ကျွန်တော် စားသောက်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အဝေးကြီးကို မြင်ရရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ပြောနေတုန်း ဆွန်ကျောက်က မှန်ပြောင်းအကြောင်း ပြောပြလာတာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အရှင်သခင်ဆီ လာပြီး လျှောက်တင်ဖို့ ပြောလိုက်တာပဲ။ အဲဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား” ဟု ပြန်မေးသည်။
“ဘာမှ မမှားပါဘူး၊ ဆွန်ကျောက်က နည်းနည်း ‘သွက်လက်’ လွန်းနေလို့ပါ” ဟု ဝေယွီ က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒါက မှန်ပြောင်းလေး တစ်ခုတည်းပါပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပုံစံထုတ်ထားတဲ့ စာရွက်တွေကို ခင်ဗျားဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ရှီလျိုဇီမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ “ဒါဆို အကောင်းဆုံးပါပဲ! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သခင်!” ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီ က အပြီးမသတ်ရသေးသည့် အမြောက်လှည်းဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ပြီးနေပြီလဲ။ ကျွန်တော် တစ်ချက်ကြည့်ပါရစေဦး။ အင်း… အမြောက်ပြောင်းရဲ့ အထူကတော့ လုံလောက်ပေမဲ့ လှည်းဘောင်က သိပ်ပြီး တည်ငြိမ်မှု မရှိဘူး။ ဒါနဲ့ ရှီလျိုဇီ၊ ခင်ဗျားက မှန်ပြောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ တပ်ဆင်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”
ရှီလျိုဇီသည် အမြောက်လှည်းကိစ္စကို ဖူရှင်းထက် ဝေယွီ နှင့် ပို၍ တိုင်ပင်လေ့ရှိသည်။ ကိုးပါးမြောက် အရှင်သခင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူအသိဆုံးပင်။ ဝေယွီ က ဒီဇိုင်းအကြောင်း စတင်ဆွေးနွေးလိုက်သည်နှင့် ရှီလျိုဇီမှာလည်း နမူနာပုံစံ၏ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားကြသဖြင့် အနီးအနားတွင် အခြားသူ ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားကြကာ ဖူရှင်းမှာ ခဏတာ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် လက်မှုပညာရှင်ကြီးမှာ မကျေမနပ် မဖြစ်ခဲ့ပါ။ သူက အနီးတွင် ရပ်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး လက်တွေ့ကျသည့် ဝေယွီ ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။ ငယ်ရွယ်သည့် မင်းသားတစ်ပါး ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ပုံကို မြင်ရသောအခါ ဖူရှင်းမှာ ပြုံးမိသည်။
*သူက ဘာမှမသိဘူးလို့ အမြဲငြင်းနေတာလေ* ဟု ထိုအဘိုးအိုက တွေးလိုက်သည်။ *ကြည့်ပါဦး… ဒါက ‘ဘာမှမသိခြင်း’ ဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာဖြစ်မလဲ။ မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ ဟန်ပန်ကိုတောင် မလုပ်ပြဘူး၊ တကယ်တော့ သူက လူဆိုးလေးတစ်ယောက်လို နေတတ်တာပဲ မဟုတ်လား*
တုံးဟိုင်နယ်မြေရှိ မငြိမ်သက်သည့် အခြေအနေကို ပြန်အောက်မေ့ရင်း ဝေယွီ မှာ အမြောက်လှည်းများကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ချင်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုနိုင်ပါက ချောင်ကျီကို ဖမ်းမိရုံသာမက အနီးအနားရှိ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နန်းတော်မှ စစ်တပ်ကို စေလွှတ်ပြီးဖြစ်ရာ ဒေသတွင်း ခြိမ်းခြောက်မှုအားလုံးကို တစ်ခါတည်း ရှင်းထုတ်လိုက်ပါက နောက်ထပ် တပ်ဖွဲ့များ ထပ်မံစေလွှတ်ရန် မလိုတော့ဘဲ အဖိုးတန်သည့် အရင်းအမြစ်များကို သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အမြောက်လှည်း တည်ဆောက်ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သဖြင့် ရှီလျိုဇီတွင် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။ ဝေယွီ က တစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ ဖြေကြားပေးပြီး ရှီလျိုဇီမှာလည်း နားလည်မှု မြန်ဆန်သူဖြစ်ရာ လိုအပ်သည့် ပြင်ဆင်ချက်များကို နားလည်သွားသည်နှင့် စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူကာ မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ပန်းပဲဆရာကြီးနှင့် တိုင်ပင်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဖူရှင်းက စကားစလိုက်သည်။ “အရှင်သခင်၊ အရှင်က အသိပညာ ကြွယ်ဝလှပါတယ်။ အချိန်ရတဲ့အခါ ဒီအဘိုးအိုကို ဗုံးတွေ တည်ဆောက်ပုံအကြောင်းလည်း ရှင်းပြပေးနိုင်မလား”
ဝေယွီ မှာ အေးခဲသွားသည်။ သူက ခေါင်းကိုလှည့်၍ ပြုံးနေသည့် လက်မှုပညာရှင်ကြီးကို အမူအရာမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
*ဗုံးတွေက တကယ်ပဲ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာလား။ ယမ်းမှုန့်နည်းပညာက ရာစုနှစ်ဝက်လောက်တောင် ရှေ့ရောက်နေပြီလေ!*
ဖူရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ “အရှင်သခင်၊ အရှင်က ဗုံးလုပ်နည်းကို မသိဘူးလို့တော့ မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ လုံးဝ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး”
*တော်တော်ကို ဆိုးရွားတာပဲ!* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်မိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ “အော်… ကျောင်းအုပ်ကြီးရေ၊ သုတေသနလုပ်ငန်းဆိုတာ အလျင်စလို လုပ်လို့ မရပါဘူး။ အရှင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဦးစားပေးရမှာပါ။ အခု အရှင်တီထွင်ထားတဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေနဲ့တင် မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ စစ်တပ်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပါပြီ။ ဗုံးတွေက အဲဒီလောက်အထိ အရေးမကြီးပါဘူး”
ဖူရှင်းက သူ့ကို မျက်စိကျဉ်း၍ ကြည့်သည်။ “ဟုတ်လို့လား။ ကျွန်တော်ကပဲ စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေတာ ဖြစ်မှာပါ”
“ဟုတ်တာပေါ့!”
နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ဝေယွီ က အမြန်ဖြည့်စွက် ပြောသည်။ “မှတ်ထားပါ၊ အရှင်က သုတေသနဌာနရဲ့ ရတနာပါ။ အရှင်သာ ကျန်းမာရေး ဂရုမစိုက်ရင် ဒီဌာနမှာ ဆက်ခံမယ့်သူ မရှိတော့ဘဲ ယမ်းမှုန့်နဲ့ ဖောက်ခွဲရေးပစ္စည်းတွေအပေါ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မယ့်သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖူရှင်းက မေးကိုပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောနေသည်။
*ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ*။ သူ့တွင် တပည့်များစွာ ရှိသော်လည်း သူနှင့် သူ၏ အကြီးဆုံးတပည့်သာ စစ်ရေးသုတေသနကို အဓိကထား လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ကျန်သူများမှာ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများအပေါ်သာ စွဲလမ်းနေပြီး ဘတ်ဂျက်ပိုရဖို့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ စစ်ရေးအတွက် တပည့်ပိုမို မွေးထုတ်ပေးသင့်သည်မှာ မှန်ပေသည်။
ဝေယွီ က လက်မှုပညာရှင်ကြီးကို အရည်အချင်းသစ်များ မွေးထုတ်ရန် အကြံမပေးခင် ဖူရှင်းက သူ့ဘာသာ စကားစသည်။ “အရှင်သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အရွယ်နဲ့ဆို ဘယ်တော့ သေရမလဲ မသိဘူးလေ။ ဗုံးတွေအတွက် တစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းခံနေမယ့်အစား တပည့်အချို့ကို သင်ပေးပြီး ဒီပညာတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား”
ဝေယွီ မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ လက်အောက်ငယ်သားများ ကြိုးစားအားထုတ်သည်မှာ ကောင်းသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက သူ့ကို အလုပ်များလွန်းသည့် သူဌေးတစ်ယောက်လို ခံစားရစေသည်။ သူသည် လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်ကို စီမံခန့်ခွဲရမည့် ထပ်ဆောင်းဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လုံးဝ မလိုချင်ပါ!
ဖူရှင်းက ပြုံးသည်။ “အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေကို စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပါပြီ။ လျိုချန်ရီဆိုတဲ့ ကောင်လေးကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဗုံးလုပ်ဖို့ သင့်တော်ပုံမရဘူး။ အရှင်သခင်က တခြား ကျောင်းသားတွေကို ဘယ်တော့လောက် ထပ်ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ”
ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ *ဒါဆို သူတို့က တပည့်ယူချင်နေကြပြီး ကျောင်းသားတွေက အရည်အချင်း မမီလို့ လက်လျှော့ထားခဲ့တာပေါ့လေ?*
ဝေယွီ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သင့်တော်မယ့်သူတွေကို ရှာဖွေပေးပါ့မယ်။ လျိုချန်ရီအတွက်တော့ အထူးဂရုစိုက်ပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားများအကြောင်း ပြောရလျှင် ဝေယွီ သည် လျိုကျိုးယွမ်နှင့် လျိုချန်ရီဆိုသည့် ထူးချွန်သော ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို စတွေ့ကတည်းက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ထားရှိခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့မှာ ငယ်ရွယ်နေသေးသဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောစရာကောင်းသည်။
အိမ်တော်တွင် နေထိုင်စဉ် ဝေယွီ သည် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ စနစ်ကို သူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများမှာ စာမေးပွဲအတွက် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ကိုးပါးမြောက် အရှင်သခင်အပေါ် မည်သည့် အငြိုးအတေးမှ မထားကြပေ။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့က အရှင်သခင်ကို အလွန် လေးစားကြသည်။
ဝေယွီ သည် သူတို့ ခေါင်းကုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရခြင်း၊ ရလဒ်များအတွက် ငိုကြွေးနေသည်ကို ကြားရခြင်းနှင့် သင်္ချာဆရာ ကျန်းချင်းရှင်းက သူတို့ကို စာရွက်များ ပြန်ရေးခိုင်းရာတွင် နတ်ဆိုးမျက်နှာပေးဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို ကြည့်ရခြင်းမှာ ပျော်စရာကောင်းသည်။ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကြားတွင် လျိုကျိုးယွမ်နှင့် လျိုချန်ရီတို့ နှစ်ဦးသာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူတို့သည် ဘာသာရပ်တိုင်းတွင် ထူးချွန်ကြပြီး စာမေးပွဲပြီးနောက်တွင်လည်း ပျင်းရိမနေဘဲ စာအုပ်များဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားကြသည်။
ဝေယွီ က သူတို့၏ အနာဂတ်အကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါ လျိုကျိုးယွမ်က “အရှင်သခင် ခိုင်းတာ ဘာမဆို ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။ အရှင် စီစဉ်ပေးတဲ့အတိုင်းပဲ လိုက်နာပါ့မယ်” ဟု ဖြေခဲ့သည်။
*သူက ကျွန်တော် ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထားလို့ရတဲ့ အုတ်ခဲတစ်ချပ်လိုပဲ* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။
လျိုချန်ရီကမူ ကျောင်းအုပ် ဖူရှင်းထံတွင် ပညာသင်ယူပြီး သုတေသနဌာနသို့ ဝင်ရောက်လိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
ကလေးနှစ်ဦးလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်း အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ဝေယွီ သည် သူတို့ကို စာဆက်လုပ်ခိုင်းထားပြီး သူကမူ အိမ်တော်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် နောက်ထပ် ဘာလုပ်စရာ ရှိသေးသနည်း။ စား၊ သောက်၊ တက်ဘလက်ဖြင့် ကစား၊ အိပ်—ဒါက ပြီးပြည့်စုံသည့် ဘဝပင်။
ဝေယွီ သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် ရက်အနည်းငယ်ကို ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဝန်ကြီးချုပ်၏ မွေးနေ့ပွဲမတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံး၌ ပြန်ရောက်လာတော့သည်။