စတုတ္ထမင်းသား နှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက် ဝေယွီ က သူ၏ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားသူအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"လေးယောက်မြောက်အစ်ကို၊ အဲဒီလူက ယီကျိုး က လာတာလား။"
ရေငတ်နေသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ယူသောက်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဘာလို့လဲ။ တစ်ခုခု မေးစရာရှိလို့လား။"
ဝေယွီ က သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယမင်းသား နဲ့အတူ ဂျောင်ကျိုးကို သကြားဈေးနှုန်းတွေ စစ်ဆေးဖို့ သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ယီကျိုး မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေက သူတို့ရဲ့ သကြားရောင်းချမှုလမ်းကြောင်းကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခု ယီကျိုး မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမိလို့ပါ။"
စတုတ္ထမင်းသား က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း မေ့သွားပြီထင်နေတာ၊ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတာပဲ။"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒန်းကျန်းတယ်နှင့် ပတ်သက်၍ အရေးပါသော လုပ်ငန်းကိစ္စများ ရှိကြသည်။ စတုတ္ထမင်းသား က ကုန်သည်များအသင်းသည် ယီကျိုး မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများနှင့် ပူးပေါင်း၍ တာ့လျန်ပြည်နှင့် ကုန်သွယ်နေသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကတည်းက ဒန်းကျန်းတယ်က ယီကျိုး အုပ်စုနဲ့အတူ တာ့လျန်ကို သွားပြီး ကျွန်တော့်ဆီက ကုန်ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ယူသွားခဲ့တယ်။ ကုန်သည်များအသင်းကို သူ့ကိုယ်စား ရောင်းခိုင်းလိုက်သလိုမျိုးပေါ့။ နောက်ဆုံးမှာ အမြတ်ငွေရဲ့ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အသင်းကို ပေးရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့လေ။"
စတုတ္ထမင်းသား က ဝေယွီ ကို ကြည့်၍ ဆက်ပြောသည်။ "သူ တာ့လျန်ကို ရောက်သွားတာ ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်မှန်း မသိဘူး။ ကုန်သည်များအသင်းကို ခေါင်းဆောင်မရှိဘဲ ထားလို့မရဘူးလေ။ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာမျိုးတွေ မဖြစ်အောင်လို့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ် က ကျွန်တော့်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ကျွန်တော့်လူတွေကို ခဏတာ စေလွှတ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ သိမ်းပိုက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခဏတာ တာဝန်ယူပေးထားဖို့ပါ။ ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၊ စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ပါတယ်။"
ဝေယွီ က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "လေးယောက်မြောက်အစ်ကို၊ အဲဒီလောက်အထိ သတိထားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က အကြောင်းမဲ့ အငြင်းပွားတတ်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ ကုန်သည်များအသင်းက ရတဲ့ငွေတွေ အကုန်လုံးက ခမည်းတော် ဧကရာဇ် ဆီပဲ ရောက်သွားမှာလေ။ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"
စတုတ္ထမင်းသား က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုးလေး၊ မင်း ပြောတာတွေက အမှန်အတိုင်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။"
ယခုအချိန်တွင် ငွေကြေးရှာဖွေနိုင်စွမ်းဖြင့် ကျော်ကြားနေသော စတုတ္ထမင်းသား မှာ ထီးနန်းအပေါ်တွင် ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိတော့ပေ။ သူသည် အာဏာကိုလည်း အလွန်အမင်း တပ်မက်သူ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ အကြီးဆုံးမင်းသားနှင့် ဒုတိယမင်းသား တို့အကြား ဖြစ်ပွားနေသည့် ပဋိပက္ခများနှင့် သွေးချောင်းစီးမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စတုတ္ထမင်းသား သည် လက်ရှိရရှိထားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုဖြင့်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။ ငွေရှာသည့် သူ၏အရည်အချင်းကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်မည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် မည်သူပဲ ထီးနန်းကို ရရှိပါစေ၊ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန တွင် ရာထူးတစ်ခုခုရရန် မျှော်လင့်နေပြီး၊ တစ်နေ့နေ့တွင် အကြီးအကဲ ချီ၏နေရာကို ဆက်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ထီးနန်းကို ရရှိမည့်သူက ကိုးလေးကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ပျင်းရိမှုမှလွဲလျှင် ကိုးလေးသည် အရာရာတွင် ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံးမင်းသား သို့မဟုတ် ဒုတိယမင်းသား တို့ထက်ပင် သာလွန်ပေသည်။
"လေးယောက်မြောက်အစ်ကို၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့။"
ထိုသို့သော အကဲဆတ်သည့် စကားဝိုင်းမျိုးကို မလိုလားသဖြင့် ဝေယွီ က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ် က အသက်ကြီးပေမဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေဆဲပဲ၊ နောက်ထပ် မောင်နှမတွေ ထပ်တိုးလာဦးမလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့တော့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိပါဘူး။ ခမည်းတော် ဧကရာဇ် အနားမှာပဲ နေပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသွားမှာပါ။"
စတုတ္ထမင်းသား မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူက ရည်မှန်းချက်မရှိဘဲ "အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း" ပဲ ပြုလုပ်နေသည်တဲ့လား။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သြဇာအာဏာနှင့် အရည်အချင်းများကို ကြည့်ပါက သူ၏အကူအညီကို လိုလားနေသည့် အရာရှိကြီးများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် မြို့တော်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်လေ့မရှိသောကြောင့်သာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ နေအိမ်မှာ အကြံပေးအရာရှိများဖြင့် ပြည့်နှက်မနေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟွန်း၊ ကောင်းပြီလေ။ မင်း အလိုရှိသလိုပဲ နေပါဦး။ ဘယ်လောက်အထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လျှောက်သွားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်နေမယ်!"
ထိုစကားမှာ ကျိန်စာသံပေါက်နေသဖြင့် ဝေယွီ မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်ပင် စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရထားလုံးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ကလပ်၏ ပင်မဝင်ပေါက်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ဖန်းရှန်း ကို မေးလိုက်မိသည်။ "ဒုတိယမင်းသား ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား။"
ဖန်းရှန်း က အရှေ့ကိုသာ အကြည့်ပို့ထားရင်း "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ မွေးနေ့ရောက်တော့မှာပါ။ ဒုတိယမင်းသား နဲ့ သတ္တမမင်းသားတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့အတွက် လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်နေကြတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ မှာ ဝန်ကြီးချုပ်၏ မွေးနေ့ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ဆီ ဖိတ်စာ ရောက်သေးလား။"
"မရောက်သေးပါဘူး။"
ယခင်က မည်သူမျှ ပြန်မလာခဲ့ကြပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်ရုံးမှ ဖိတ်စာ ပို့ခဲ့သည်ထားဦးတော့၊ ထူးခြားမှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီကာ ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ "ဘုရားသခင်၊ ကူညီတော်မူပါ။ ကျွန်တော် ဝေယွီ က ဝန်ကြီးချုပ်ရုံးကနေ ဖိတ်စာမလာဘူးဆိုရင် ဖန်းရှန်း ကို သုံးရက်တိတိ အသားမစားစေရဘူးလို့ သစ္စာဆိုပါတယ်။ အမိတာဘ။"
ဖန်းရှန်း: "..."
ဖိတ်စာ ရောက်လာဖို့ကတော့ သေချာနေသည်။ ယခင်က ဝေယွီ မရှိသဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ်ရုံးက ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူ ပြန်ရောက်နေပြီး မွေးနေ့ကလည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ဖိတ်စာမပို့ခြင်းမှာ လျစ်လျူရှုရာကျပေလိမ့်မည်။
ဝေယွီ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှောင်အန်းဇီ ထံမှ "သတင်းဆိုး" ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းသား၊ ဝန်ကြီးချုပ်ရုံးကနေ မွေးနေ့ပွဲတက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်စာ ပို့လိုက်ပါတယ်။ သွားမှာလားခင်ဗျာ။"
သူ မသွားချင်ပေ! ဝေယွီ သည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်ပြီး ထိုပွဲကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် စိတ်ညစ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပွဲလမ်းသဘင်များသည် အတင်းအကျပ် ချီးကျူးရခြင်းများနှင့် အဆိပ်သင့်သည့် စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ သူသည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်းနေပြီး တက်ဘလက်နှင့်သာ ကစားနေချင်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ ကမူ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဖိတ်စာကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး "မင်းသားက မြို့တော်မှာ မရှိတာ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်တော့ဘူး၊ အရာတော်တော်များများ လွဲချော်ခဲ့ရတယ်။ အရာရှိတွေက မင်းသားကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါဟာ အဆက်အသွယ်တွေ ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပါပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဧကရာဇ် က မင်းသားကို အဝေးကို စေလွှတ်လိုက်ရင်တောင် မင်းသားအတွက် စကားပြောပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေမှာပေါ့!" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်အန်းဇီ ၏ အမြင်တွင် မြို့တော်မှ အဝေးသို့ စေလွှတ်ခံရခြင်းမှာ အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချစ်တော် မဟုတ်တော့သည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။ သူသည် နိုင်ငံရေးအရ ရပ်တည်ချက်ထက် မိမိသခင်၏ ဘေးကင်းမှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကိုသာ ပို၍ အလေးထားသည်။
ဝေယွီ မှာ သူ၏အစေခံ၏ ပြောစကားကြောင့် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အန်းဇီ၊ အဲဒီလို တွေးတာက အန္တရာယ်များတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အုပ်စုဖွဲ့ဖို့ တိုက်တွန်းနေတာလား။ အဲဒါက မနာလိုသူတွေကိုပဲ ပိုခေါ်လာလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ အသက်ရှည်ရှည် နေချင်သေးတယ်ကွ။"
ရှောင်အန်းဇီ မှာ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ "တခြားအရာရှိတွေနဲ့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ဧကရာဇ် က မင်းသားကို အဝေးကို စေလွှတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"ဒါဆိုရင်လည်း သွားရမှာပေါ့။ တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။"
ရှောင်အန်းဇီ စိုးရိမ်နေသည်ကို ရပ်တန့်စေရန် ဝေယွီ က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ရှောင်အန်းဇီ၊ မနက်ဖြန် ငါ မနော (Manor) မှာ ရက်အနည်းငယ် သွားနေမလို့။ မင်း လိုက်မလား။"
အပြင်သို့ မထွက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရှောင်အန်းဇီ မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့ပါမယ်!"
"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းထားလိုက်။ ပြီးတော့ ဟုန်ကျုံးနဲ့ ပိုင်ပန်တို့ကိုလည်း အဆင်သင့်ပြင်ထားဖို့ ပြောလိုက်ဦး။"
"နားလည်ပါပြီ၊ မင်းသား။"
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝန်ကြီးချုပ်၏ မွေးနေ့ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ခေါင်းကိုက်စရာများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဝေယွီ သည် သူ၏အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မနော (Manor) သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် သူသည် ပြောင်းလဲမှုများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေနေရာများ ကျယ်ဝန်းလာပြီး ပင်မသင်ကြားရေးနေရာများမှာလည်း စည်ကားနေကာ အိပ်ဆောင်များနှင့် စားသောက်ခန်းများကိုလည်း ပြုပြင်မွမ်းမံထားကြသည်။
ရောက်ရောက်ချင်းတွင် ဝေယွီ သည် သုတေသနဌာနကို ကျော်ဖြတ်ကာ လျိုဟွိုင်ယွမ်ထံသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ နွေဦးရာသီ တော်ဝင်စာမေးပွဲ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ "သူဌေး" တစ်ယောက်အနေဖြင့် အားပေးစကား ပြောကြားရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ တရုတ်စာနည်းပြမှာ သူ၏ စာမေးပွဲအတွက် အချိန်ပေးနိုင်ရန် တာဝန်မှ ခေတ္တနားထားပြီး ဝေယွီ ရောက်လာသောအခါတွင် သူသည် ယခင်နှစ် စာမေးပွဲမေးခွန်းဟောင်းများကို အခြေခံ၍ စာစီစာကုံးများကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။