တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနားမယူဘဲ အလုပ်လုပ်နေရသူတွေဆိုတာ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတတ်တာ သဘာဝပါပဲ။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဧကရာဇ်ဝေ ကတော့ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဝေယွီ တစ်ယောက် တတွတ်တွတ်နဲ့ အကြာကြီး ပူဆာနေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဧကရာဇ်က နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမိန့်ပေးသံနဲ့ သူ့စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပါတယ်။
"တော်တော့။"
ဝေယွီ လည်း ချက်ချင်းပဲ နားလည်သဘောပေါက်စွာနဲ့ ငြိမ်သွားပါတယ်။ သူက သူ့အမူအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။ "ဖေဖေ၊ ယမ်းမှုန့်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သုတေသနလုပ်ငန်းက ဘယ်တုန်းက ပြီးသွားတာလဲဟင်။"
ဧကရာဇ်ဝေ က ဒီမေးခွန်းကို ကြားတဲ့အခါ အံ့ဩသွားပုံမရပါဘူး။ သူက ဒီစကားဝိုင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ထင်ရှားပါတယ်။ သူက မစစ်ဆေးရသေးတဲ့ အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စာရေးရင်းနဲ့ပဲ "မင်းမှ မသိတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ဟူကျိုး ကို မသွားခင်ကတည်းက ပြီးနေတာပေါ့" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဝေယွီ က စိတ်မကျေနပ်သလို နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး "ဖူရှင်းက ကိုယ်တိုင် အစီရင်ခံတာလား။ တောက်၊ ယမ်းမှုန့်တွေကို သုံးနေတာကို ကျွန်တော့်ကို တစ်လုံးမှ မပြောဘူး။ အဲဒီတုန်းက ချန်စစ်ဌာနချုပ်က စစ်သည်တွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် ကျွန်တော် စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ။ ဘာလို့ တော်ဝင်အရာရှိတွေကို မပြောပြတာလဲ။ မနေ့က ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကိုက ယမ်းမှုန့်အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြမှပဲ။ အစ်ကိုကြီး မထွက်ခွာခင်ကတည်းက ဧကရာဇ်က တော်ဝင်ရုံးတော်ကို အသိပေးပြီးသားလို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့တာ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဧကရာဇ်ဝေ က ခေါင်းတောင် မမော့ဘဲ "ဘာလို့ သူတို့ကို ပြောပြရမှာလဲ။ ဒီစစ်ပွဲကို အနိုင်ရမှပဲ ယမ်းမှုန့်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝေယွီ က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "အော်—ဖေဖေ၊ သတင်းပေါက်ကြားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ချောင်ကျီ သိသွားပြီး ကြိုပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဖခင်က သစ္စာဖောက်ကို ခုထိ မဖမ်းမိသေးဘူး မဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို စကားမပြောနိုင်တော့တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒီကောင်လေးက ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ သူ့ဖခင်က တကယ်ပဲ အဲလောက်အထိ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား။
အမှန်တကယ်တော့ သူက နောက်မှ အသိပေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ယစ်တဲ့ သားအကြီးဆုံးက ယမ်းမှုန့်တွေကို အများကြီး အလဟဿ သုံးဖြုန်းပစ်လိုက်တဲ့နောက်မှာတော့ ဧကရာဇ်ဝေ က ယမ်းမှုန့်အင်အားစုကို စတင်နှမြောလာပါတော့တယ်။ ဒုန်းဟိုင်စစ်ဌာနချုပ် တိုက်ပွဲမှာ ချောင်ကျီကို အနိုင်ယူဖို့ ယမ်းမှုန့် ဘယ်လောက် လိုအပ်မလဲဆိုတာ သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး။ ဒီပစ္စည်းက ရှားပါးတာမို့ တစ်ခုချင်းစီကို စုဆောင်းထားရမှာပါ။ ဒုန်းဟိုင်ကိစ္စ ပြီးဆုံးပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ပမာဏကို စာရင်းကောက်ယူပြီးမှပဲ သူက တော်ဝင်ရုံးတော်ကို တင်ပြဖို့ စိတ်ကူးထားတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို ဝေယွီ ကို ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ယမ်းမှုန့်စရိတ်ကို ပူပန်နေရတာက အသေးအဖွဲကိစ္စလို ဖြစ်နေမှာစိုးတာကြောင့်ပါ။ ဧကရာဇ်ဝေ က ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အလေးထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက ဝေယွီ ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ငါ့မှာ ငါ့အစီအစဉ်နဲ့ ငါရှိတယ်။ မင်း အချိန်ရရင် သုတေသနဌာနကို သွားပြီး အမြောက်တွေနဲ့ပတ်သက်လို့ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပါဦး။"
ဒီစကားကြောင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် ရှီလျိုဇီကို အမြောက်စင်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ လူတွေနဲ့ စည်းရုံးပေးခဲ့တုန်းက အကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားပြီး ခါးကို မတ်လိုက်ပါတယ်။ "သုတေသနဌာနက အမြောက်တွေ တည်ဆောက်နေတာလား။ ဘယ်လောက်အထိ ပြီးနေပြီလဲ။ ဖခင်၊ သိထားတာ ရှိလား။"
ဧကရာဇ်ဝေ က ဒီအသေးစိတ်အချက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။ သူက နေ့စဉ် နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေရတာမို့ သုတေသနဌာနရဲ့ နေ့စဉ်တိုးတက်မှုကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ရလဒ်ထွက်လာမှသာ လက်အောက်ငယ်သားတွေက လာရောက် အစီရင်ခံကြတာပါ။
"ဖူရှင်းရဲ့ အတော်ဆုံး တပည့်က လုပ်တာလို့ ကြားတယ်" လို့ ဧကရာဇ်ဝေ က ပြောပါတယ်။ "နာမည်တော့ မေ့သွားပြီ။ မင်း မနက်ဖြန် သွားကြည့်သင့်တယ်။ အမြောက်တွေ စောစောပြီးရင် ဒုန်းဟိုင်စစ်ဌာနချုပ် တိုက်ပွဲမှာ သုံးလို့ရမယ်။ မင်းရဲ့ စစ်သင်္ဘောမှာ အဲဒါတွေကို တပ်ဆင်ဖို့ နေရာ သီးသန့်ရှိတယ် မဟုတ်လား။"
အချိန်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်လို့ သူ့ဖခင်က ဒီအကြောင်းကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
ဝေယွီ က လျှာသပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ "ဖခင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်က ဟိုတုန်းက တစ်ခါတည်း ပြောခဲ့တာကို ခုထိ မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
ဧကရာဇ်ဝေ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။ သူက ကမ္ဘာကြီးကို စုစည်းမယ့် အနာဂတ်ဧကရာဇ်—အလွန် ဉာဏ်ပညာကြီးမားတဲ့ အုပ်စိုးရှင်လေ! အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်၊ ထူးချွန်တဲ့ သူရဲကောင်း ဒါမှမဟုတ် မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အကျိုးရှိမယ့် ဘယ်အရာကိုမဆို သူ ကြားသိပြီးရင် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲကြည့်၊ သင်္ဘောတွေ၊ ယမ်းမှုန့်တွေ၊ အမြောက်စင်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာကိုလေ!
ရည်မှန်းချက်မရှိတဲ့ ဧကရာဇ်ရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဝေယွီ တစ်ယောက် ဖခင်ဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကူးယဉ်နေမှန်း သိလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားမျိုး မပြောပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျိုးချစ်စိတ်ရှိတဲ့သူတိုင်းက ကမ္ဘာကြီးကို စုစည်းချင်တဲ့ ဆန္ဒမရှိဘဲ နေပါ့မလား။
ဝေယွီ က ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို ဆန်းစစ်ကြည့်ပါတယ်။ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ မဟာဝေနိုင်ငံ က အိမ်နီးချင်း လူမျိုးစုတွေနဲ့ ရံဖန်ရံခါ ပဋိပက္ခဖြစ်တတ်ပေမဲ့ ပုံမှန်ပါပဲ။ စစ်ပွဲကြီးတွေ ဖြစ်မလာသေးပေမဲ့ အနီးကပ်ကြည့်ရင်တော့ အခြေအနေက စိတ်ချရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
မြောက်ပိုင်း ဟူလူမျိုးတွေက အမြဲလိုလို ပြဿနာရှာတတ်သူတွေမို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ဖို့က မလွဲမသွေပါပဲ။ ကမ်းရိုးတန်းက ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေကလည်း ကြီးထွားလာနေတဲ့ ပဋိပက္ခတစ်ခုပါ။ တောင်ပိုင်းက မြောင်လူမျိုးတွေကတော့ ဘာသာစကားသီးသန့်နဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို အခြေခံတဲ့ လူမျိုးစုတွေဖြစ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ရှေ့ရေး မရေရာပါဘူး။ ပြီးတော့ အနောက်ဘက်က မဟာလျန်နိုင်ငံ—သူတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်ကလည်း မနာလိုစိတ်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေတာမို့ စစ်ပွဲက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး။
မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ အခြေအနေကတော့ အတော်အတန်ပဲ ရှိပါတယ်။ မင်းဆက်က နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော် အုပ်စိုးခဲ့တာမို့ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ကောင်းနေပေမဲ့ ဝေယွီ ရဲ့ ကျောက်ကျိုးနဲ့ ဟူကျိုး ကို စစ်ဆင်ရေးတွေက မင်းဆက်ဟာ အတွင်းပိုင်းကနေ စတင်ဆွေးမြည့်နေပြီဆိုတာ ပြသနေပါတယ်။ အကယ်၍ ပုပ်သိုးနေတဲ့နေရာတွေကို တိုက်ရိုက်ခွဲစိတ်ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ကယ်တင်လို့မရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဝေယွီ က ဖခင်ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
*[ဖေဖေ၊ ဖေဖေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့သူလို့ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်တယ်။]*
ဧကရာဇ်ဝေ က စာရေးနေတာကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပါတယ်။
*[မဟာဝေနိုင်ငံ] မင်းလိုသားမျိုး ရှိတာ… တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။*
ဝေယွီ က လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ လူငယ်လေးက စားပွဲပေါ်ကို မှီတွယ်ရင်း တစ်ဖက်နဲ့ ခေါင်းကို ထောက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပပြီး သူ့အရွယ်နဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ အသက်ဝင်နေပါတယ်။
ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ အကြည့်တွေ နူးညံ့သွားပါတယ်။ ကိုးယောက်မြောက်သားလေးက သူ့ဖခင်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေသလိုပဲ၊ ဖခင်ဖြစ်သူအနေနဲ့လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ ဝေယွီ လို သားမျိုး ရှိတာကို ကံကောင်းတယ်လို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။
ဝေယွီ က သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "ဖခင်၊ ဒီခရီးက ကျွန်တော့်အတွက် ပင်ပန်းခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်မှာလည်း လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိနေတာမို့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ တောင်းဆိုမယ်နော်၊ ရမလား။"
ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ နူးညံ့နေတဲ့ အကြည့်တွေ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပါတယ်။ သူက ဝေယွီ လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြီး တစ်လလောက် အနားယူခွင့်ပေးဖို့ ဆိုးသွမ်းစွာ တောင်းဆိုနေတာကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။
"တစ်လလောက် အနားယူခွင့်ပေးပါလား၊ ဘယ်လိုလဲ။"
ဝေယွီ ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာမို့ ဧကရာဇ်ဝေ တစ်ယောက် မျက်လုံးကို ခေတ္တမှိတ်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။ "သွားတော့။"
*ဝေးဝေးသာ သွားလိုက်စမ်း—ခဏလောက် ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ မပေါ်လာရင် ပိုကောင်းဦးမယ်! ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အချိန်လေးတွေကို ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ အမြဲဖျက်ဆီးနေတာပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ!*
ဝေယွီ က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ပါတယ်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖခင်! ဖခင်က အကောင်းဆုံးပဲ! ကျွန်တော် ဖခင်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်၊ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"
အနားယူခွင့် ရသွားတဲ့အတွက် ဝေယွီ က အမြန်ပဲ ထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။ သူက စိတ်အေးချမ်းသာခန်းမကနေ နန်းတော်တံခါးဝအထိ တစ်လမ်းလုံး စကားပြောသွားပါတယ်။ အဲဒီအခါမှသာ သူက ခန်းမဝင်ပေါက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ခြင်းဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းဆက်ကို စိတ်ဖတ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ဦးဆောင်နေရတာ—ဒါဟာ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်မျိုးပါပဲ။
ဝေယွီ က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြာမြင့်စွာ ငေးကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။
*ကောင်းပြီလေ၊* သူက တွေးလိုက်ပါတယ်။ *ကမ္ဘာပေါ်က အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတွေအတွက်နဲ့၊ ဖေဖေကလည်း အသင့်အတင့် အရည်အချင်းရှိနေတာမို့… ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ရတာကို စိတ်ညည်းညူနေတာကို မတတ်သာတဲ့အဆုံး ရပ်လိုက်ပါ့မယ်။*
အာ၊ ဖေဖေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။