**အခန်း (၂၆၃)**
မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဝေယွီ သည် ဟူကျိုး (Donghai Commandery) ဘက်မှ ကိစ္စရပ်များကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယီရှစ်ဆန်း ကို ချန်ယွမ်နှင့် အခြားသူတို့အား လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ရန် ထားရစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စသည် သူ၏ တိုက်ရိုက်တာဝန်ယူမှုအောက်တွင် ရှိတော့သည်မဟုတ်။ အချက်အလက်အသစ်များ အမြဲရရှိနေစေရန် လူအား၊ ငွေအား အလွန်အကျွံ သုံးစွဲနေမည့်အစား ဖြစ်လာသည့်အတိုင်း သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်ဟု သူယူဆသည်။ ကြီးမားသည့် အကျပ်အတည်းများ ပေါ်မလာသရွေ့ ဝေယွီ သည် သက်သောင့်သက်သာ နေတတ်သူဖြစ်သည်။
ဟူကျိုး ရှိ အခြေအနေကို ကြားသိရပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က မြို့တော်မှာရှိနေတုန်း မင်းရဲ့ ဟူကျိုး က လှုပ်ရှားမှုတွေအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ကြားရတယ်။ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ စောက်ကျီး (Cao Ji) ရဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာကတော့ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ တကယ်ပြောရရင်တော့ မင်း နောက်ကွယ်မှာ အသတ်ခံရမလားလို့ ညတိုင်း စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ။”
ဝေယွီ က ပြန်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ “အစ်ကိုရှစ်၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်က သတိမထားတဲ့သူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အလွန်အလေးအနက်ထားသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “အင်း၊ ဟုတ်တယ်။”
ဝေယွီ မှာ စကားအသွားအလာ ရပ်တန့်သွားသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ကုတင်အစွန်းကို မှီလိုက်သည်။ “ကံကောင်းလို့ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်မသွားခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် စိုးရိမ်လွန်းလို့ ညဘက်တွေ အိပ်မပျော်တာ ဘယ်နှစ်ညတောင် ရှိမလဲ မသိဘူး။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေယွီ သည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ စတင်ထွက်ခွာစဉ်က အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထိုသို့သော စိုးရိမ်စိတ်မျိုး လုံးဝမပြခဲ့သည့်အပြင် ဝေယွီ ကို သူ့အား ခေါ်မသွားသည့်အတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သေးကြောင်း သတိပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
“ထားပါတော့၊ အဲဒါတွေ မပြောတော့ဘူး။ အစ်ကို မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးစရာရှိတယ်။ စောက်ကျီးရဲ့ စစ်စခန်းကို သိမ်းပိုက်တုန်းက အကြီးဆုံးမင်းသား ဘယ်လို ယမ်းမှုန့်မျိုး သုံးခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား။”
ကုတင်ပေါ် လှဲအိပ်ရန် ပြင်နေသည့် ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုက မသိဘူးလား။”
သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည့် ပုံစံနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်။ “ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အကြီးဆုံးမင်းသား က မြို့တော်ကို အစီရင်ခံစာ ပို့လိုက်မှသာလျှင် တရားရုံးက အမတ်တွေအားလုံး ဒီအကြောင်းကို သိကြတာလေ!”
ဝေယွီ သည် ထိုင်လိုက်သည်။ “အကြီးဆုံးမင်းသား စစ်ထွက်တုန်းက ခမည်းတော် ဧကရာဇ် က တရားရုံးမှာ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလား။”
ဝေယွီ ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါလိုက်သည်။ “မပြောဘူး၊ ခမည်းတော် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဟူကျိုး မှာ ကျွန်တော်တို့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ယမ်းမှုန့်ဆိုတဲ့ အရာမျိုး ရှိတယ်လို့တောင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပြောစမ်းပါ—ဒါက မင်းနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။”
သတင်းစကား မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က အကြီးဆုံးမင်းသား သည် စောက်ကျီး၏ စစ်သားတစ်သောင်းပါသော စခန်းကို တစ်ရက်တည်းဖြင့် လူတစ်ဦးမျှ အသေအပျောက်မရှိဘဲ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အစီရင်ခံစာမှာ တရားရုံးတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ပြင်းထန်ပြီး ကြာရှည်မည့် စစ်ပွဲကိုသာ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း အောင်ပွဲကို အလွယ်တကူ ဆွတ်ခူးလိုက်ခြင်းက လူတိုင်းကို အသက်ရှူမှားသွားစေခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းမျိုးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
တရားရုံးတော်မှာ ထိုအောင်မြင်မှု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိရှိကြသော်လည်း ဧကရာဇ်ဝေ ကတော့ သိထားသည်မှာ အသေအချာပင်။ တကယ်တော့ သူသည် ဤလက်နက်တွင် ကမ္ဘာကြီးကို စည်းလုံးစေနိုင်သည့် အလားအလာကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အမတ်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များက အကြီးဆုံးမင်းသား ကို စစ်ရေးပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးပြီးနောက်တွင်မူ ဧကရာဇ် သည် “ယမ်းမှုန့်” ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အကျဉ်းချုပ်သာ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန် သို့မဟုတ် စစ်မှန်သော စွမ်းအားကိုမူ အသေးစိတ် ရှင်းပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမတ်များမှာ အကြီးဆုံးမင်းသား ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဝေယွီ ၏ သဘာဝကို အခြားသူများထက် ပို၍ သိရှိသူဖြစ်သည့်အတွက် အရင်းအမြစ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်လာရောက် မေးမြန်းရဲခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအဘိုးကြီးက ပါးစပ်ကို ဒီလောက်ထိ ပိတ်ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယမ်းမှုန့်ကို စစ်မြေပြင်တွင် အသုံးပြုပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ် က သူ၏ အနီးကပ်ဆုံး လူယုံများကိုပင် အသိမပေးခဲ့ပေ။ အမတ်များကို မပြောပြသည်မှာ တစ်ပိုင်းထားဦး၊ ကိုယ့်သားတော်တွေကိုတောင် လျှို့ဝှက်ထားသည်မှာ ထိုအဘိုးကြီး တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်။
ဧကရာဇ် ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရှိသော ဝေယွီ သည် နှာခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ယမ်းမှုန့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဖန်တီးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်အချိန်မှာ ပြီးစီးသွားတယ်၊ ခမည်းတော်က ဘယ်အချိန်မှာ အကြီးဆုံးမင်းသား လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မသိပါဘူး! ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လလုံးလုံး ကျွန်တော် မြို့တော်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အဲဒါတွေအားလုံးက ခမည်းတော်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေပါပဲ။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်သိပ်မကြီးသေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့။ မင်း ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ နားလည်ပါတယ်။”
“မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုရှစ်၊ ကျွန်တော်…”
“ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး၊” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ လေးနက်ပြီး အသက်ကြီးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ “မင်းလည်း လူကြီး ဖြစ်လာပြီပဲ။ ခမည်းတော်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ။ မင်းနဲ့ ခမည်းတော်ကြားမှာ ငါ့ကို မပြောပြတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတာကလည်း သဘာဝပါပဲ။ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါက ခံစားချက် လွန်ကဲနေလို့ပါ—ငါ့ရဲ့ ညီငယ်လေး ကိုးယောက်မြောက်က ဒီလောက်ထိ အရွယ်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဟူး။”
ဝေယွီ သည် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လျက် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချနေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားသူဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီ ၏ နှစ်သိမ့်မှုကို လိုအပ်နေခြင်း မရှိပေ။
“တော်ပြီ!” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ရုတ်တရက် စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး ဝေယွီ ဘက်သို့ အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ “ညီငယ် ကိုးယောက်မြောက်၊ မင်း အခုမှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ခရီးပန်းနေမှာပဲ။ အရင်ဆုံး နားလိုက်ပါဦး၊ ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ နောက်ရက်ကျမှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့!”
“အာ? အော်၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုရှစ်။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ခမည်းတော်ဆီ အစီရင်ခံပြီးရင် နောက်တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို တရားရုံးတော်ကို အတူလိုက်လာဖို့ ငါ ဖိတ်ခေါ်မယ်!”
ဝေယွီ - …သူ တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေစရာ မလိုပါဘူး။
***
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် ဟူကျိုး ရှိ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများနှင့် ဟူကျိုး ရှိ အခြေအနေများကို အစီရင်ခံရန် တစ်နာရီကြာ အချိန်ယူခဲ့သည်။ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော စားပွဲငယ်လေးတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်နေပြီး လက်ဖြင့် ခေါင်းကို ထောက်ကာ ခမည်းတော်က အစီရင်ခံစာများကို ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်စစ်ဆေးနေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ဖေဖေ၊ ဒီကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျွန်တော် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ငွေအများကြီး သက်သာစေခဲ့တယ်။ တကယ်ပဲ ဘာမှ ဂုဏ်ပြုစကား မပြောတော့ဘူးလား?”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုအချိန်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဂုဏ်ပြုချင်တာလား ဟုတ်လား? လီချန်၊ ဒါတွေကို သူ့ဆီ ယူသွားပေးလိုက်။”
စားပွဲပေါ်တွင် မစစ်ဆေးရသေးသော အစီရင်ခံစာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဧကရာဇ် သည် ထိုစာရွက်များကို ဝေယွီ ထံ ပို့ဆောင်ပေးရန် စားပွဲထိုးကို အချက်ပြလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့! ဒါတွေက ဖေဖေ့တာဝန်တွေလေ။ ကျွန်တော့်ဆီ ဘယ်လိုလုပ် လွှဲချနိုင်မှာလဲ? လီ (Li) ရေ၊ ဒါတွေ ယူသွားလိုက်! ဖေဖေ့စကား နားမထောင်နဲ့၊ သူက တာဝန်ရှောင်နေတာ!”
အခြားအမတ်တစ်ဦးမျှ ဧကရာဇ် ကို ထိုသို့ ပြောရဲမည်မဟုတ်သော်လည်း ဝေယွီ ကတော့ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်၊ “ပြီးတော့ အခုလို လုပ်နေတာကရော တာဝန်ရှောင်တာ မဟုတ်ဘူးလား? မင်းကို မြို့တော် ပြန်လာဖို့ ငါ ခွင့်ပြုချက် ပေးသေးလို့လား!”
ဝေယွီ သည် စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုဖြန့်ကာ လှဲအိပ်လိုက်ပြီး လီချန် စာရွက်များ ချရန် နေရာမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ “ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေကလည်း ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပါပြီ၊ အစ်ကိုသုံးယောက်မြောက်ကပဲ တာဝန်ယူဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဖေဖေ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်တောင် မလွမ်းဘူးလား? ဖေဖေကလည်း ရက်စက်လိုက်တာ။ ကျွန်တော် ဟူကျိုး မှာ ရှိနေတုန်းက ဖေဖေ့ကိုပဲ တွေးနေခဲ့တာ၊ အစားလည်း မစားနိုင်၊ အိပ်လည်း မပျော်ဘဲနဲ့…”
နန်းတော်အတွင်း လူငယ်လေး၏ ညည်းညူသံမှာ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုးယောက်မြောက် မင်းသားမှာ ကလေးမဟုတ်တော့သော်လည်း စားပွဲပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲအိပ်လျက် အလိုလိုက်ခံချင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုမူနေသည်။ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ဧကရာဇ် မှာ မျက်နှာတင်းမာကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ အလွန်ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။
အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လီချန် သည် နှစ်ဦးသားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ် ကို တစ်သက်လုံး အစေခံလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဧကရာဇ် က ပါးစပ်ကသာ စကားကြမ်းကြမ်း ပြောနေသော်လည်း ကိုးယောက်မြောက် မင်းသား၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သူသည် ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မင်းသားအား အလုပ်ခိုင်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ ကိုးယောက်မြောက် မင်းသားမှာ စိတ်နှလုံးသားအရတော့ ကလေးတစ်ယောက်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။