ရှောင်အန်းဇီ သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝေယွီ ၏ အရိပ်ကို ခိုလှုံလာခဲ့သူဖြစ်ရာ ဤလွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လတာကာလကဲ့သို့ အချိန်အကြာကြီး ခွဲခွာဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် မင်းသားအပေါ် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သည့် ရှောင်အန်းဇီ အဖို့ ဤခွဲခွာမှုမှာ သည်းခံနိုင်စရာမရှိသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူသည် အိမ်တော်တွင် နေရင်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပူပန်နေခဲ့ရသည်မှာ - "မင်းသား အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသလား။ အစာကောင်းကောင်း စားရပါ့မလား။ အိပ်စက်ခြင်းကရော ငြိမ့်ညောင်းပါ့မလား" ဟူ၍ပင်။ ဝေယွီ သည် သူတစ်ပါးကို လှည့်စားရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို သူသည် မေ့လျော့သွားပြီး မင်းသားကိုသာလျှင် ဂရုစိုက်မှု လိုအပ်နေသည့် နုနယ်သူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှုမြင်နေခဲ့သည်။
ဤအယူအဆသည် ရှောင်အန်းဇီ ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာလောကကြီးက နဝမမြောက် ဝိဇ္ဇာမင်းသားကို အစူးအရှ ရှုထောင့်များကို ဝှက်ထားတတ်ပြီး အလွယ်တကူ စော်ကား၍မရသူဟု မြင်ကြသော်လည်း ရှောင်အန်းဇီ ၏ အမြင်မှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ယခုအခါ ဝေယွီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကာ သူ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုညိုမည်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်အန်းဇီ ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုတို့မှာ နယ်လွန်သွားကာ မင်းသားသည် မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်ကို တွေးတောရင်း သနားစိတ်တို့ဖြင့် ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေရသည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ဝေယွီ ၏ ခြေထောက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားကာ လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ "မင်းသား၊ ကိုယ်တော်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အရမ်းပိန်သွားလိုက်တာ! ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်သွားသွား ကျွန်တော် လိုက်ကိုလိုက်ရမယ်!"
"ဟူး၊ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?" ဝေယွီ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို သံနဲ့လုပ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နောက်တစ်ခါ အပြင်ထပ်ထွက်ရရင်တော့ ငါ ပြန်မလာတော့တာပဲ ကောင်းမယ်!"
ခြောက်လကြာ ခရီးစဉ်ဆိုသည်မှာ အားလပ်ရက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့သော ခရီးစဉ်နှစ်ခုဆိုလျှင်မူ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ တတိယအကြိမ်သာ ထပ်ဖြစ်ပါက သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူက နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို အဆုံးအစမရှိ ကိုင်တွယ်စေရန် ခန့်အပ်ထားသည့် အမြဲတမ်းအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဝေယွီ မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အိမ်တော်၌သာ အေးအေးလူလူ လှဲလျောင်းရင်း နေကြာစေ့စားကာ အအေးသောက်ပြီး သူ၏ တက်ဘလက်ဖြင့် ကစားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုသာ လိုလားနေသည်။ "အဘိုးကြီး" က နောက်ထပ် ပြဿနာများ ထပ်ရှာဦးမည်လောဆိုသည်မှာ နောက်နေ့မှသာ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည့် ရှောင်အန်းဇီ ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဝေယွီ က ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ "ငိုတာ ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းက ဒီအိမ်တော်ရဲ့ အဓိက အိမ်တော်ထိန်းပဲ၊ ဂုဏ်သိက္ခာလေး ဘာလေးတော့ ထားဦး။ မင်း ဒီပုံစံဖြစ်နေတာကို လူတွေ မြင်ရင် ဘာထင်ကြမလဲ။"
"ဟွန်း" ရှောင်အန်းဇီ က ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ စိတ်ကောက်နေသည်။ "ကျွန်တော်က ဘာအိမ်တော်ထိန်းမျိုးမို့လို့လဲ။ ကိုယ်တော်က အပြင်သွားတုန်းက ကျွန်တော့်ကိုတောင် မခေါ်သွားဘူး..."
ဝေယွီ သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်နိုင်ရန် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အပြုံးကြီးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ငါ မင်းကို တန်ဖိုးထားလို့ပါ။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ငါတို့အားလုံး ထွက်သွားရင် အိမ်တော်ကို ဘယ်သူက စောင့်ရှောက်မလဲ။ အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်တဲ့ မင်းပဲ ရှိရမှာပေါ့၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒီကိစ္စတွေကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်နိုင်တာမို့လို့လေ။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားသည်။
"ဟုန်ကျုံးနဲ့ ပိုင်ပန်တို့ကလည်း စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ! သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ! ကျွန်တော် လိုက်မယ်!" သူ၏ အသံမှာ ပို၍ပင် မြင့်တက်သွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
မထင်မှတ်ဘဲ အလှပြင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့် ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ပစ္စည်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချထားပြီးနောက် သူတို့ကိုယ်တိုင် အကြောင်းပြချက်များ အသီးသီး တင်ပြကြသည်။
ပိုင်ပန်က ရှေးဦးစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာပါတယ်၊ မင်းသားအတွက် အလုပ်ကိစ္စတွေကို ပြေးလွှားလုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"
ဟုန်ကျုံးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က စကားနည်းပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းသားကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရပါဘူး"
ရှောင်အန်းဇီ မှာ သူသည် အားနည်းပြီး စကားများသူဟု အထင်ခံရသည့်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားကာ နှာခေါင်းမှ တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ ခြေထောက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဓိက အိမ်တော်ထိန်းပဲ! မင်းသားက ကျွန်တော့်ကိုပဲ အားကိုးရဆုံးပဲ!"
ပိုင်ပန်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က မီးဖိုနိုင်တယ်၊ ဟင်းချက်နိုင်တယ်၊ အဝတ်အစားတွေ လျှော်ဖွပ် ပြုပြင်ပေးနိုင်တယ်၊ မုန့်အမျိုးအစား (၃၂) မျိုး လုပ်ပေးနိုင်သလို မင်းသားနဲ့အတူ ပန်းချီနဲ့ စာပေတွေကိုလည်း ဝေဖန်သုံးသပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"
ဟုန်ကျုံးက ဖြည့်စွက်သည်။ "ကျွန်တော်က မင်းသားကိုယ်စား စာရေးပေးနိုင်တယ်၊ စာရင်းဇယားတွေကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းသား မဖတ်ချင်တဲ့ စာအုပ်တွေကို အနှစ်ချုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"
ရှောင်အန်းဇီ - "..." ဖန်းရှန်း - "..."
နောက်လိုက်သုံးယောက်မှာ သူတို့၏ သခင်အပေါ် အရေးပါမှုအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။ အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသည့် ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆုံးဖြတ်ရခက်နေသည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ကြည့်လျှင် ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့မှာ ရှောင်အန်းဇီ ထက် ပိုမိုလက်တွေ့ကျသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်များကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုစာရင်းနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့် အလုပ်တစ်ခုကိုမျှ မတွေးတောနိုင်ခဲ့ပေ။
ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် မျက်ရည်ဝဲလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝေယွီ သည် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်အန်းဇီ က သူ့ထက် အရင်ဦးအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်!" ရှောင်အန်းဇီ သည် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်! ကျွန်တော်က ချမ်းသာတယ်၊ နန်းတော်ထဲမှာတုန်းကထက် ပိုချမ်းသာတယ်! ကျွန်တော့်စုဆောင်းငွေတွေက မင်းသားကို သေချာပေါက် ထောက်ပံ့နိုင်ပါတယ်!"
ဝေယွီ သည် ရင်ဘတ်ထဲသို့ မြားတစ်စင်း စိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖန်းရှန်း ပေးနေသည့် ထူးဆန်းပြီး ဝေဖန်သည့် အကြည့်ကို ရိပ်မိလိုက်သည် - ထိုအကြည့်မှာ အစေခံတစ်ဦး၏ ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးကိုပင် လုယူမည့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လိမ်လည်သူတစ်ဦးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးပင်။
*သူက အဲဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူး!* ဝေယွီ သည် မတရားသဖြင့် အပြစ်တင်ခံရသကဲ့သို့ တွေးလိုက်သည်။ *ကျွန်တော် သူ့ကို လိမ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး! သူက ကျွန်တော့်ကို ထောက်ပံ့ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြင်းပြနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ!*
"အဟမ်း" ဝေယွီ က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "ရှောင်အန်းဇီ၊ မင်းပိုက်ဆံတွေကို မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ မင်းသားမှာ ကိုယ်ပိုင်ရန်ပုံငွေရှိတယ်၊ မင်းပိုက်ဆံတွေကို သုံးစရာ မလိုပါဘူး။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်တောင်မှ အရေးပေါ်အတွက် စုထားတာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား?"
သူ၏ အိမ်တော်ထိန်းကို ကောင်းကောင်းသိသည့် ဝေယွီ သည် သူ တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ချမ်းသာလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦး တစ်လလျှင် မည်မျှပင် ရနိုင်မည်နည်း။ သူ သိပါသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လစာကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် သူ အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်ရသည်။ ကောင်လေးမှာ တကယ်ပင် အရွယ်ရောက်လာပြီး သဘောထားကြီးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခိုင်မာသည့် ငြင်းဆိုချက်ကို မကြားရသဖြင့် ရှောင်အန်းဇီ က သူ၏ သခင်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် သူ၏ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ သေချာပေါက် စုဆောင်းထားပါ့မယ်!"
*မြင်တယ်မဟုတ်လား?* ရှောင်အန်းဇီ က သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ *ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ မင်းသားက ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားပြီ! ဖန်းရှန်း က ဂရုစိုက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်းရဲနေမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်ညောင်ပြီး ပြန်လာရမှာလဲ။*
ရှောင်အန်းဇီ သည် စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားရင်း သူ၏ သခင်ကို ပြန်လည် ဝဖြိုးလာစေရန် ကြေးနီပြားတစ်ပြားမကျန် စုဆောင်းရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
နောက်လိုက်သုံးယောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားများနေပြီးနောက် ဝေယွီ က သူတို့ကို အခြားအလုပ်များကို သွားလုပ်ရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်တော်မှ ထပ်မံထွက်ခွာရန် အစီအစဉ်မရှိသေးဘဲ ရေချိုးပြီး အနားယူရန်သာ အလွန်ပင် လိုလားနေသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲတော့မည့်အချိန်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ရောက်ရှိလာသည်။
"နဝမမြောက်မင်းသား! နဝမမြောက်မင်းသား!"
ရင်းနှီးသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား?"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။ အိပ်ရာပေါ်ရှိ ဝေယွီ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အရိပ်အယောင်များဖြင့် အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ "နဝမမြောက်မင်းသား၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့!"
သူသည် ဝေယွီ ကို တစ်ဖက်မှ ဖက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ကျောကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း အကြာကြီး ထွက်သွားတာ၊ ငါ အရမ်းလွမ်းနေတာ! ကျင်းအန်းတောင် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ - နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်ကတည်းက သူက မင်း ဟူကျိုး မှာ ဒုက္ခရောက်နေမှာကို ကြောက်ပြီး ငိုနေခဲ့တာ..."
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေပြီး ဝေယွီ သည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ရင်း တစ်ခါတရံ မေးခွန်းများ ပြန်မေးနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နွေးထွေးပြီး သဟဇာတ ဖြစ်နေသည်။
"မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်တာလား?" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မေးသည်။ "တတိယမြောက်မင်းသားကရော ဘယ်လိုလဲ? ဟူကျိုး မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသွားပြီလား? အကြီးဆုံးမင်းသားကရော အဲဒီမှာ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ?"
ဝေယွီ သည် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟူကျိုး မှာ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးက ပြီးခါနီးပါပြီ၊ တတိယမြောက်မင်းသားက နောက်ဆုံးအသေးစိတ်လေးတွေကို ရှင်းနေတာ။ အကြီးဆုံးမင်းသားကတော့ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ထွက်လာတုန်းက သူက အရာအားလုံးကို စုံစမ်းနေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဆောင်ကျီကို ဖမ်းမိသွားသလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး"