မြို့ပြင်မှာ ချီဖုန်းနဲ့ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ဝေယွီ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့လမ်းကြောင်းချင်းဆုံမိသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် မြို့တော်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေတွေကို သိရှိဖို့ ချီဖုန်းဆီကနေပဲ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းရတော့မှာပဲလို့ သူတွေးလိုက်မိသည်။
ချီဖုန်းမှာတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ အနေရခက်နေပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား (Wise King) ၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝေယွီ စကားပြောရန်ပင် မလိုပေ။ သူ့စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချီဖုန်းမှာ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြီးအသေး အကြောင်းအရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ရေရွတ်ပြတော့သည်။ သူ ဘာတစ်ခုမျှ ချန်မထားခဲ့ပေ။
သူသည် မြို့တော်ထဲသို့ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ဆန်းသစ်သော ကုန်ပစ္စည်းအသစ်အဆန်းများအကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ပြောပြနေပြီး ထိုပစ္စည်းများအားလုံးကို စတုတ္ထမင်းသား ၏ ဆိုင်တွင် ရောင်းချနေကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုပစ္စည်းများကြောင့် ပြင်ပလူများစွာ စိတ်ဝင်စားလာကြောင်း ပြောချိန်တွင် ချီဖုန်း၏ လေသံမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။
"အဲဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနဌာနကနေ ပေါ်ထွက်လာတာဆိုတာ ထင်ရှားနေတာကို လူတိုင်းကတော့ စတုတ္ထမင်းသား ဖန်တီးတာလို့ပဲ ထင်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်မကျန် လူတိုင်းက စတုတ္ထမင်းသား ကိုပဲ ချီးကျူးနေကြတာ! ဒါကိုကြည့်ရတာ အရမ်းကို ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတယ်!"
ချီဖုန်းက အလေးအနက်ထား၍ တိုင်တန်းသည်။ "မင်းသား... ဂုဏ်ကျေးဇူးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပေမဲ့ စတုတ္ထမင်းသား ကတော့ အကုန်လုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ယူသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ထိုက်တန်တဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ပြန်ယူကြရင် ဘယ်လိုလဲခင်ဗျာ?"
စကားဝိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်တွင် လေယူလေသိမ်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝေယွီ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ငြိမ်သက်အေးဆေးသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ဒါတွေက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေတာလဲ? စတုတ္ထမင်းသား က ဒီကိစ္စတွေကို မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး စီမံခန့်ခွဲနေတာပါ။ သူရတဲ့ ငွေတွေကို သူတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သုံးတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား?"
ချီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့လိုက်သည်။ စတုတ္ထမင်းသား ၏ ဆိုင်တွင် ရောင်းချသော ပစ္စည်းများမှာ သူတို့၏ သုတေသနဌာနမှ လာခြင်းဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် စတုတ္ထမင်းသား သည် မင်းသားနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ရပေမည်။ သို့ဆိုလျှင်... စတုတ္ထမင်းသား လည်း ကျွန်တော်တို့လူပဲပေါ့?
ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ ချီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော် အခု နားလည်ပါပြီ! စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပါ့မယ်!"
*ဘာလဲ?*
ဝေယွီ သည် ဒီကလေး ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေမှန်း နားမလည်သလို၊ သူပြောခဲ့သည့် စကားများထဲတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ထားရမည့်အရာမျိုး ဘာမှမပါဝင်ဟု ထင်သည်။ သူ အသေးစိတ် မေးမြန်းမည်အပြုတွင် ရထားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူတို့ မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်ဆေးရန်အတွက် ရပ်တန့်ခံလိုက်ရသည်။ ခြောက်လကြာ ဝေးကွာနေခဲ့သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် ရထားလုံးခန်းဆီးကို မ၍ အပြင်ဘက်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ပြည်သူများမှာ မြို့တံခါးမှ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ ပုံစံများအရ ဝေယွီ သည် မိမိမရှိသည့်အချိန်အတွင်း မြို့တော် မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့အဖွဲ့တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ဘာမျှမရှိသည့်အပြင် ဝေယွီ ၏ "ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား" တံဆိပ်ကို ပြသလိုက်သည့်အခါ စောင့်ကြပ်သူများက ချက်ချင်းပင် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ရထားလုံးမှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဝေယွီ သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ရင်းနှီးပြီးသား လမ်းမများကို ငေးကြည့်ရင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဟူသော ခံစားချက်ကို စစ်မှန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်လာရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။" သူ နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးလူလူနဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝဆီ ပြန်သွားနိုင်တော့မည်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတာပါပဲ" ဟု ချီဖုန်းက ဘေးနားမှ ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မြို့တော်၏ စည်ကားမှုကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်းဟု ထင်မှတ်သွားသည်။ "မင်းသား၊ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး—ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးရှိနေတာက မြို့တော်ရဲ့ တိုးတက်မှုသစ်တွေကို ကြားသိထားလို့ပါ၊ အများစုကတော့ ကျောက်ကျိုးက ကုန်သည်တွေပါ။ သူတို့ထဲက အများစုဟာ ကုန်သည်များသမဂ္ဂ (Merchants’ Alliance) ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေလို့ ကြားမိပါတယ်။ သူတို့သာမရှိရင် မြို့တော်က ဒီလောက် စည်ကားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းသားရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပါပဲ။ မင်းသားကတော့ တကယ့်ကို တစ်လောကလုံးအတွက် ဂရုစိုက်ပေးတဲ့သူပါ!"
ဒီလို ရုတ်တရက် အားပါးတရ ချီးကျူးစကားကြောင့် အလုပ်ရှောင်ဖို့ပဲ တွေးနေခဲ့သည့် ဝေယွီ မှာ အနေရခက်သွားသည်။ သူသည် ချီဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ မထွက်ခွာခင်က မင်းပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်၊ လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ဝဝလင်လင် စားနိုင်ဖို့ကို မင်း တကယ့်ကို စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့တာလေ။ အခုထိ ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်မှုတွေ ရထားပြီလဲ?"
ချီဖုန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "မင်းသား... ကျွန်တော်က အရည်အချင်း သိပ်မရှိပါဘူး။ ဆရာဇူးဆီမှာ အကြာကြီး သင်ယူပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အခြေခံလောက်ပဲ နားလည်သေးတာပါ။ လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်တော်က သာမန်တောင်သူတွေထက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ရာခိုင်နှုန်းနှစ်ဆယ်လောက် ပိုစိုက်ပျိုးနိုင်ရုံပါပဲ... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းသား! စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံဆိုတာ ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်နဲပါတယ်—ကျွန်တော် ဆရာဇူးဆီမှာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားသင်ယူသွားမှာဖြစ်ပြီး သီးနှံအထွက်နှုန်း ပိုကောင်းလာအောင် ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ထားပေးပါ!"
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ *တကယ်လား?* လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ဒီကလေးက ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်၊ အခုတော့ သာမန်ထက် ရာခိုင်နှုန်းနှစ်ဆယ် ပိုထွက်အောင် စိုက်ပျိုးနိုင်နေပြီ။ ဒါ အောင်မြင်မှု မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?
ချီဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသည့် မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း—သူ့အောင်မြင်မှုက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူးလို့ တကယ်ထင်နေပုံရသည်—ဝေယွီ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းမှာ ဒီလိုသဘောပေါက်မှု ရှိနေတာကို ငါ ဝမ်းသာတယ်။ မဟာဝေနိုင်ငံ က မင်းလို ကြိုးစားပြီး နိုင်ငံချစ်စိတ်ရှိတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်မျိုးကို လိုအပ်နေတာ! ဆက်လုပ်ပါ။ သီးနှံအထွက်နှုန်းကို သိသိသာသာ တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှတ်တမ်းရဲ့ ပထမဆုံးစာမျက်နှာမှာ မင်းနာမည်ကို ဖော်ပြပေးရမယ်... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ချီမိသားစုက မင်းအတွက်ပဲ သီးသန့် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးသင့်တာပေါ့။ အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်တွေ လေးစားရအောင် မင်းရဲ့ ታሪክကို အဲဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်!"
*သူ့အတွက်ပဲ သီးသန့် မျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှတ်တမ်းတစ်ခုလား?*
ချီဖုန်းမှာ အတွင်းစိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူသည် ဘိုးဘွားရုံကို မြင်ယောင်လိုက်မိသည်၊ သူ၏ နာမည်ကို အလယ်ဗဟိုတွင် ကိုယ်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့်အတူ ထွင်းထုထားပြီး အနာဂတ်မျိုးဆက်သစ်များက ပူဇော်ပသနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို...
*ကောင်းကင်ဘုံရေ!* ဘယ်သူကများ ဒီလို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို ငြင်းဆန်နိုင်ပါ့မလဲ?
ချီဖုန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ "အာ... မင်းသား၊ ကျွန်တော်က အဲဒီအဆင့်ထိ မရောက်သေးပါဘူး။ မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ၊ ဟားဟား... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် စိုက်ပျိုးရေးသိပ္ပံကို ကြိုးစားသင်ယူပြီး ပြည်သူတွေ ဝဝလင်လင် စားနိုင်ဖို့ သေချာပေါက် လုပ်ပေးသွားမှာပါ!"
သမိုင်းစာအုပ်ထဲက နာမည်ကျော်ကြားမှုက ဝေးလွန်းနေသေးသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်မျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှတ်တမ်းဆိုသည့်အချက်က ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြန်လည်တောက်လောင်လာသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝေယွီ သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။
*ဒါပေါ့၊ ဒီလိုမျိုးပေါ့၊* သူ တွေးလိုက်သည်၊ *အပြုသဘောဆောင်ပြီး စိတ်အားထက်သန်နေမှပေါ့။* လူငယ်တစ်ယောက်က ရည်မှန်းချက်မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲ? ရည်မှန်းချက်ရှိရင် သူတို့တွေ မနားမနေ ကြိုးစားနိုင်မှာပဲ။
သူ့ရဲ့ လုပ်သားကို အောင်မြင်စွာ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးပြီးနောက် ဝေယွီ သည် သူ့ကို ဆင်းရန် အရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လမ်းကို ရောက်ပြီ။ အိမ်ကို အရင်ပြန်လိုက်ဦး။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသား! ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး ချက်ချင်း စာဖတ်တော့မှာပါ!"
မင်းသား ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် သူက ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခွင့်ရပြီး ဒီလို အားပေးစကားများ ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် ချီဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ သူသည် လမ်းဆုံတွင် ရပ်လျက် ရထားလုံး ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။
***
အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ဝေယွီ ပြန်ရောက်ကြောင်းကို ပထမဆုံး သိရှိသူဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ နေအိမ်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံသွားပြီး အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည့် ငြိမ်းချမ်းရေးမင်းသား (Peaceful King) ၏ နေအိမ်က မသိဘဲနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဝေယွီ သည် သူ၏ အိမ်တော်ထဲသို့ ခြေချပြီး ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်အန်းဇီ က ပြေးဝင်လာကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး ငိုယိုလိုက်သည်။
"မင်းသား! အရှင်သခင်! အို... အရှင်က ပိန်သွားပြီး အရေပြားတွေလည်း ညိုညစ်သွားပါလား! အပြင်မှာ အရမ်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရမှာပဲ! ကျွန်တော့်နှလုံးသားတွေ ကြေကွဲရပါတယ်! ကျွန်တော် အနားမှာ မရှိတဲ့အချိန် ခြောက်လလုံးလုံး အရှင် ဘယ်လိုများ နေခဲ့ရတာလဲ?"
ရှောင်အန်းဇီ ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင် ဖန်းရှန်း က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ *ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်တယ် ဟုတ်လား?* သူ တွေးလိုက်မိသည်။ *အပြင်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့လို အစောင့်တွေပါခင်ဗျာ!*