အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေကို ကြောက်တဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ချီဖုန်းမှာ ပြောစရာစကားရှိနေသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ချီဖုန်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိပြီး သူ ပိုးမွှားတွေကို မကြောက်ပါဘူးလို့ အလေးအနက် အခိုင်အမာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ တကယ်ပါ! သူ မကြောက်ပါဘူး၊ သူတို့က သေးသေးလေးတွေပဲလေ။ ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေကိုတောင် သူ ကစားနိုင်သေးတာပဲ၊ ဒီတော့ သူက ဘယ်လိုလုပ် ပိုးမွှားတွေကို ကြောက်ရမှာလဲ။ သူက လယ်ကွင်းထဲမှာရှိတဲ့ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ လူးလိမ့်နေတတ်တဲ့ ရုပ်ဆိုးတဲ့ ပိုးကောင်တွေကိုပဲ မနှစ်သက်တာပါ။
ပုစဉ်းရင်ကွဲချင်း တိုက်တာက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အသံတွေကလည်း နားထောင်လို့ ကောင်းသည်။ လက်နဲ့ညှစ်လိုက်တာနဲ့ ပေါက်ထွက်သွားတတ်တဲ့ ပျော့ဖတ်ဖတ် ပိုးကောင်တွေထက်စာရင် သူတို့က အများကြီး ပိုကောင်းသေးသည်။
ချီဖုန်းက လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူ တာဝန်ယူထားတဲ့ မြေကွက်ကို ထွန်ယက်ပြီးသွားတဲ့အခါ ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ ပုဝါကိုယူပြီး နဖူးက ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။ ချွေးသုတ်ရင်းနဲ့ အဝေးမှာ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျူးလျန်ကို “အလျန်၊ ပြန်လာပြီး ထမင်းစားတော့!” လို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အရင်ကဆိုရင် အစားအသောက် ရွေးတတ်ပြီး အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာမျိုးမှ မစားတတ်တဲ့ သူဌေးသားလေးတစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး ထမင်းစားချိန်လွဲရင် အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာတတ်လာသည်။ ချီဖုန်းက အခုတော့ အစားအသောက်ရဲ့ အရည်အသွေးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဗိုက်ဝရင် ပြီးရောဆိုတဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေသည်။ သူက သူ့အလုပ်ချိန်ကို အိမ်တော်ရဲ့ ထမင်းစားချိန်နဲ့ ကိုက်အောင် စီစဉ်ထားသည်။ သူ ရေဆာနေတယ်၊ ဗိုက်ဆာနေတယ်၊ ချွေးတွေနဲ့ ပေကျံနေပြီး ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အိပ်ဆောင်ကိုပြန်၊ ရေချိုးပြီး အိပ်လိုက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတော့သည်။
ကျူးလျန်က သူ့ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ကျူးလျန် အိမ်တော်ကို ပြောင်းလာကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ဒါက သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ချီဖုန်းရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ကျူးလျန်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ထွန်တုံးကို ထမ်းကာ သူရှိရာဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ကိုချီ၊ သွားကြရအောင်။ ထမင်းစားပြီးရင် ကျွန်တော် စာလုပ်ရဦးမယ်။”
စာလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတော့ ချီဖုန်းက သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း စာမေးပွဲ စဖြေဖို့ ဘယ်နှစ်ရက် လိုသေးလဲ။”
ကျူးလျန်က “လေးရက် လိုပါသေးတယ်။ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ရှိတယ်။ ဆရာကျန်းက အရင်တစ်ခါ ပြောထားတာ၊ စာမေးပွဲမအောင်ရင် အဖြေလွှာတွေကို ဆယ်ခေါက်စီ ကူးရေးရမယ်တဲ့။”
*တောက်၊ တော်တော်လည်း ပြင်းထန်တာပဲ။*
ချီဖုန်းက စာနာတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဆရာတွေက အိမ်စာ သိပ်မပေးသလို ဒီလိုမျိုး စာမေးပွဲတွေလည်း မရှိခဲ့ဘူးလို့ တွေးမိပြီး သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားမိသည်။
“ဟားဟား၊ မင်းတို့တွေတော့ စာလုပ်ရတာ တော်တော် ဒုက္ခရောက်တာပဲ။ ငါ ကျောင်းတက်တုန်းကနဲ့တော့ မတူပါဘူး၊ ငါတို့ဆရာတွေက အိမ်စာ သိပ်မပေးဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလို စာမေးပွဲမျိုးလည်း မရှိဘူး...”
ချီဖုန်းရဲ့ မောက်မာတဲ့ အမူအရာနဲ့ မတူဘဲ ကျူးလျန်ကတော့ လုံးဝ မနာလိုတဲ့ပုံ မပေါက်ဘဲ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ပုံသာ ပေါ်နေသည်။ “ဒါက မင်းသားကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ပြတာပေါ့။”
ချီဖုန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ကျူးလျန်က အတည်ပေါက်နဲ့ ဆက်ပြောသည်။ “ဆရာလျို ပြောဖူးတယ်၊ စာမေးပွဲတွေကို မင်းသားကြီးက သတ်မှတ်ပေးထားတာ၊ ကျောင်းသားတွေက ကြိုးစားသလား ဒါမှမဟုတ် အချိန်ဖြုန်းနေသလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့တဲ့။ ဆရာက ပြောတယ်၊ ‘ဆရာတင်းမှ တပည့်ကောင်း ဖြစ်မယ်၊ အမေအလိုလိုက်ရင် ကလေးပျက်စီးမယ်၊ သားသမီးကို ချစ်ရင် ရိုက်နှက်ဆုံးမဖို့ မတွန့်ဆုတ်နဲ့၊ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူကို ကာကွယ်ပေးတဲ့သူ မဖြစ်ပါစေနဲ့’ တဲ့။ မင်းသားကြီးသာ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ရင် ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေက မင်းသားကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို သိတတ်ရမယ်။”
အရင်ကလို ပိန်လှီပြီး ပုစိတုပ် ဖြစ်မနေတော့ဘဲ အိမ်တော်မှာ ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးထားလို့ အခုတော့ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတဲ့ ကျူးလျန်က သူ့ထက်ငယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို နားထောင်နေရတာကြောင့် ချီဖုန်း တစ်ယောက် အနေရခက်စွာနဲ့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျူးလျန် ပြောတာကလည်း မှန်နေတာပဲလေ။ သူကိုယ်တိုင်က စာမလုပ်ချင်တာနဲ့ပဲ ကြိုးစားနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင်တော့ မလုပ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား။
ထွန်တုံးတွေကို ထမ်းပြီး သူတို့နှစ်ယောက် လယ်ယာဧရိယာကနေ ပညာရေးဧရိယာဘက်ကို လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လယ်ယာဧရိယာက ကျယ်ဝန်းပြီး သဘာဝအတိုင်း ရှိနေသလို ပညာရေးဧရိယာကတော့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ အဆောက်အဦတွေကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားရုံသာမက ပန်းခြံတွေကအစ စနစ်တကျ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားတာကြောင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။
လမ်းမှာ သူတို့က အိပ်ဆောင်တွေထဲကနေ ထွက်လာပြီး ထမင်းစားဆောင်ကို အလောတကြီး သွားနေကြတဲ့ လူတွေကို အများကြီး တွေ့လိုက်ရသည်။ အများစုက လူငယ်တွေဖြစ်ကြသည်။ တချို့က စာအုပ်တွေကို ကိုင်ထားပြီး စာတွေကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကြသလို တချို့ကတော့ တွေးတောနေတဲ့ပုံစံနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။ ကျူးလျန်က သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြန်လှန်လေ့လာနေကြတာဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေ ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ ကျူးလျန်ရဲ့ အမူအရာက တည်တင်းသွားသည်။ “ကိုချီ၊ မြန်မြန်သွားရအောင်။”
သူ အမြန်စားပြီး အိပ်ဆောင်ပြန်ကာ စာလုပ်ရဦးမည်။ အရင်က သူ သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ အတန်းဖော်တွေ ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရင်ထဲမှာ ကြောင်တစ်ကောင်နဲ့ ကုတ်ခြစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အရေးတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ကျူးလျန်က စာမေးပွဲကျပြီး အဆင့်နောက်ဆုံး ရမှာကို ကြောက်နေမိပြီး လူတွေရှေ့မှာ အရှက်ကွဲရမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။
ချီဖုန်းကတော့ အဲ့လောက်အထိ မဟုတ်ပေ။ “အေးပါ၊ မြန်မြန်သွားကြတာပေါ့။ ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ။ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မြို့ထဲကို သွားရဦးမယ်။”
တစ်မနက်လုံး အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ကျူးလျန်နဲ့ ချီဖုန်းတို့ ထမင်းစားဆောင်မှာ ထမင်းခူးပြီး စားကြသည်။ စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက် အသိစိတ်နဲ့ အိပ်ဆောင်ကို ပြန်လာပြီး ရေမိုးချိုးကာ အိပ်ရာပေါ် တက်အိပ်လိုက်ကြသည်။
ချီဖုန်း နေ့လည်အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါ တစ်နာရီလောက် ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ အိမ်တော်မှာ နေလာတာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ကို ပြန်မရောက်တာ ကြာပြီမို့ ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အိမ်ကို ခဏပြန်ပြီး အခြေအနေကြည့်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။ သူ့အဖေကို မတွေ့ရင်တောင် သူ့အဘွားနဲ့ အမေကိုတော့ တွေ့ရဦးမည်။
သူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်တဲ့အခါ ချီဖုန်းတစ်ယောက် သူ့ရဲ့ မောက်မာတဲ့ သူဌေးသားပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ အိပ်ဆောင်ကနေ ထွက်လာပြီး အရင်ဆုံး ထမင်းစားဆောင်ကို သွားကာ သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို တောင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အိမ်တော်အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ အစေခံကို ခေါ်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို တင်ခိုင်းကာ ရထားလုံးပေါ်ကို အေးအေးလူလူ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ရထားလုံးက တုန်ခါယိမ်းထိုးလျက် အိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး မြို့တော်ဆီ ဦးတည်သွားသည်။ ရထားထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းထဲမှာ သူကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတဲ့ အသီးအရွက်တွေပဲ ပါသည်။ ချီဖုန်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြည့်ကြည့် သူတို့က လတ်ဆတ်ပြီး လှပနေတယ်လို့ပဲ ထင်သည်။ သူ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ခဏလောက် ငေးမောကြည့်ရှုကာ ပြန်ချလိုက်၊ နောက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ပြီး ငေးလိုက်နဲ့ လုပ်နေသည်။ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးက ချီဖုန်း ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ သီးနှံတွေ ထွက်တိုင်း ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်တိုင်း သူက သူ့မိသားစု စားဖို့အတွက် အိမ်ကို အမြဲယူသွားတတ်သည်။ ဒါတွေက သူ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာဖြစ်လို့ အပြင်မှာ ဝယ်တာတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ ဂေါ်ဖီထုပ်တိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ချွေးစက်တွေ ပါဝင်နေတာပါ။
ချီဖုန်း တစ်ယောက် အသီးအရွက်တွေကို ငေးမောနေတုန်းမှာပဲ ရထားလုံးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားတဲ့ ချီဖုန်းက လက်ထဲက ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ ပြုတ်မကျအောင် မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။” ချီဖုန်းက မြင်းလှည်းမောင်းနေတဲ့ ကောင်လေးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးက အလောတကြီး ပြန်ဖြေသည်။ “သူဌေးလေး၊ ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်မှာ လူတွေလာနေပါတယ်။ လူတွေ အများကြီးပဲ!”
*လူအများကြီးလား?*
နောက်ထပ် မမေးတော့ဘဲ ချီဖုန်း ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကုလားကာကို လှပ်ကာ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရထားလုံးက လမ်းသွယ်တစ်ခုကနေ ထွက်လာပြီး ပင်မလမ်းမကြီးမရောက်ခင်မှာ ရပ်တန့်နေတာဖြစ်သည်။ သူ့နေရာကနေ ကြည့်လိုက်ရင် အဝေးကနေ မြင်းတွေနဲ့ လူတွေ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် အလျင်အမြန် လာနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အများစုက မြင်းစီးသူတွေဖြစ်ပြီး ရထားလုံး အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။
ဒီအကွာအဝေးကနေဆိုရင် ရထားလုံးတွေပေါ်မှာ ဘယ်သူ့တံဆိပ်မှ မတွေ့ရသလို မြင်းစီးသူတွေရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကိုလည်း မခွဲခြားနိုင်ပေ။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ချီဖုန်း မသိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ဟာ အထင်သေးလို့မရတဲ့ လူတွေဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။
ချီဖုန်း ရထားလုံးထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်သည်။ သူ မောင်းသူကို ရှေ့ဆက်မောင်းဖို့ မခိုင်းတော့ဘဲ ဒီအုပ်စု မြို့တော်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ နောက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်သွားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို စိတ်ကူးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အုပ်စုက ပိုပြီး နီးကပ်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးက ဦးဆောင်လာတဲ့သူကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချီဖုန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“သခင်ဖန်း?!”