အချို့သူများမှာ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်အတွက်နှင့်ပင် နောက်ဆုတ်တတ်ကြသလို၊ အချို့သူများမှာလည်း မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက်များက မိမိတို့၏ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝမဖော်ထုတ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
တစ်ချိန်က ငှက်ပျောပွဲကျင်းပခြင်း၊ မြင်းစီးကာ မြို့တွင်းလှည့်လည်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးသည့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အလျောက်၊ ဆွန်ကျောက်တစ်ယောက် ရုတ်တရက်ကြီး အဘယ်ကြောင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားလာရသနည်းဆိုသည်ကို ချန်နင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဆွန်ကျောက်နောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားကာ အဘယ်ကြောင့် ယိုကျိုးမြို့သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေရသနည်းဟု တရစပ်မေးမြန်းလေသည်။
“ယိုကျိုးဆိုတာက အရမ်းဝေးသလို အလွန်လည်း အေးတာလေ။ မင်းက ဘာကြောင့်များ အဲဒီမှာ မြေကွက်တွေ ဝယ်နေရတာလဲ။ မင်းက တကယ်ပဲ လူသူနည်းပြီး ကျယ်ဝန်းတာကို ကြိုက်လို့လား။ အင်း... သိုးမွေးဖို့တော့ သင့်တော်မယ်ထင်ပါရဲ့……”
ယခင်က လူငယ်သူဌေးသားအုပ်စု စုဝေးမိသည့်အခါ အဘယ်အရာမွေးမြူမည်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြစဉ်က ဆွန်ကျောက်သည် သိုးမွေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဆွန်ကျောက်က ထိုအဖွဲ့ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကပင် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြခဲ့ဖူးသဖြင့် ချန်နင် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။
“ဟေ့၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ အခြေအနေအရ စီမံကိန်းတွေက ပြောင်းလဲတတ်မှန်း မင်းမသိဘူးလား။ ငါက အခြေအနေနဲ့အညီ ပြောင်းလဲလိုက်တာပါ” ဟု ဆွန်ကျောက်က အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ငါက တိရစ္ဆာန်အမျိုးအစား ပြောင်းမွေးဖို့ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။ ယိုကျိုးရဲ့ရှုခင်းတွေက လှပတယ်၊ မြင်းမွေးဖို့ဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ”
*မြင်းမွေးမယ်ဟုတ်လား?*
ချန်နင် ကြက်သေသေသွားသည်။ “မင်းက မြင်းမွေးမှာလား?”
ချန်နင်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် အသံကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဝေးရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများပင် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
“တောက်” ဆွန်ကျောက်က လျှာသံသတ်လိုက်သည်။ “အသံလျှော့ပါဦး။ ဘာကို အဲလောက်အံ့သြနေရတာလဲ။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တည်ငြိမ်မှုမရှိတာလဲ!”
ယခင်က မြင်းမွေးရန် လုံးဝမတွေးဖူးသော်လည်း ထိုအတွေးသည် ချန်နင်၏ စိတ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်လာသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွန်ကျောက်ထံသို့ အပြုံးချိုချိုဖြင့် ကပ်သွားသည်။ “ဆွန်အစ်ကို၊ မြင်းမွေးတာ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမှာပေါ့နော်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် နည်းနည်းတော့ ဝန်ပိလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုရော ပါခွင့်မပြုဘူးလား။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း အတူတူရင်ဆိုင်လို့ရတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ?”
ချန်နင်၏ စိတ်ထဲတွင် အကျိုးအမြတ်များကို တွက်ချက်နေမိသည်။ ဆွန်ကျောက်က စတင်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ပေ။ သူသည် ဂုဏ်ကျေးဇူးကို လုယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးအဖြစ် ပါဝင်လိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ မွေးမြူရေးခြံသည် ဆွန်ကျောက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ဆက်ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး အမြတ်အစွန်းများ ထွက်လာချိန်တွင် သူက အသာလေး သတိပေးစကားဆိုရုံဖြင့် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
ဆွန်ကျောက်က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ငန်းမွေးမြူရေးခြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့မှာလား?”
“မစွန့်လွှတ်ပါဘူး” ဟု ချန်နင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် ငန်းခြံက အသင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ငန်းတွေထည့်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တာ။ ခြောက်လလောက် အပင်ပန်းခံထားရတာကို အခုမှ လက်လျှော့လိုက်ရင် အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့”
ချန်နင်သည် ငန်းမွေးမြူနည်းကို လေ့လာရန်နှင့် တောင်သူကြီးများထံမှ အကြံဉာဏ်ရယူရန် ခြောက်လခန့် အချိန်ပေးခဲ့ရသဖြင့် လက်မလျှော့နိုင်ပေ။ “ကျွန်တော်က ဆွန်အစ်ကို့ရဲ့ မြင်းခြံမှာ ငွေနည်းနည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်ရုံပါ။ ဘာမှ ဝင်မရှုပ်ပါဘူး၊ နောက်မှ အမြတ်ရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ဝေစုပေးပါ”
“ငါက မင်းဆီက ငွေလိုနေတဲ့ပုံပေါက်နေလား?” ဆွန်ကျောက်က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
မျိုးရိုးမြင့် သူဌေးသားများဖြစ်သည့်အလျောက် သူတို့တွင် မရှိသည့်အရာမှာ ငွေကြေးသာ ဖြစ်သည်။
ချန်နင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “အာ... ဆွန်အစ်ကို့မှာ ငွေမလိုတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေဆိုတာ များများရှိလေ ကောင်းလေမဟုတ်လား။ ဆွန်အစ်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့လည်း ခြံကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပိုများရင် ခြံကို ပိုချဲ့နိုင်မယ်၊ ပိုသန်မာတဲ့ မြင်းတွေကို မွေးနိုင်မယ်မဟုတ်လား?”
မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ချန်နင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆွန်ကျောက် ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ချန်နင်၏ တရစပ်ချော့မော့စကားများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်နေသည်။ ချန်နင်၏ ပါးစပ်ပင် ခြောက်သွေ့လာမှ ဆွန်ကျောက်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရတယ်။ ငွေနှစ်သောင်းပေး၊ အမြတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ယူ”
*ငွေနှစ်သောင်းပေးပြီး အမြတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ပဲရမှာလား?*
ချန်နင်မှာ မိမိ၏ တံတွေးပင် ပြန်သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက ကန့်ကွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆွန်ကျောက်က ဆက်ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ ငွေနှစ်သောင်းကို အများကြီးလို့ မထင်ပါနဲ့။ ဒီခြံအတွက် ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ”
တရားရေးဝန်ကြီး၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သည့် ဆွန်ကျောက်သည် မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ သူသည် ငွေကြေးချမ်းသာကြွယ်ဝစွာဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး မြေယာနှင့် ဆိုင်ခန်းများစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို စုစည်းလိုက်မည်ဆိုပါက ငွေနှစ်သိန်းတန်ဖိုးခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။
“ငါတို့အားလုံးက အခု ကိုးပါးမြောက်မင်းသားရဲ့ လက်အောက်မှာ ရောက်နေကြတာ။ သူ အောင်မြင်မှ ငါတို့လည်း အောင်မြင်မှာ။ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် အာဏာရှိသူမရှိရင် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဘယ်လောက်များများ၊ အခက်အခဲကြုံလာတဲ့အခါ ဘေးကင်းမှာမဟုတ်ဘူး”
ဆွန်ကျောက်သည် လယ်ကွင်းစပ်အတိုင်း လမ်းလျှောက်ရင်း အဝေးကို ငေးကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ငါ မြင်းတွေမွေးနေတာ ကိုယ့်အတွက်တင်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းသားအတွက်လည်း ပါတာပဲ။ ငါ မဟာဝေနိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံးမြင်းတွေကို မွေးထုတ်ပေးချင်တယ်။ မြောက်ပိုင်းဟူလူတွေရဲ့ မြင်းတွေထက် သာလွန်တဲ့ မြင်းတွေကို စစ်သည်တိုင်း စီးနင်းနိုင်ဖို့ပေါ့။ စစ်သည်တွေအနေနဲ့ မင်းသားရဲ့ ကျေးဇူးကို မှတ်မိနေစေချင်တယ်။ စစ်တပ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုရရင် မင်းသားက ဘယ်သူ့ထက်မဆို အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာမှာပဲ!”
ဆွန်ကျောက်၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပုံကို မြင်ရသဖြင့် ချန်နင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းကို မှင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေမိပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိကာ ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။
*ဘယ်လိုပြောရမလဲ* ဟု သူတွေးမိသည်။ *အဲဒီလိမ်ညာတတ်တဲ့ မင်းသားက ငါ့ကို အရင်က လှည့်စားခဲ့တုန်းကလိုပဲ…*
“လက်ခုပ်သံ၊ လက်ခုပ်သံ၊ လက်ခုပ်သံ”
ချန်နင်က စိတ်ပါလက်ပါ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာ! ဆွန်အစ်ကို၊ စကားလုံးတွေက တကယ်ပဲ အားကျစရာကောင်းတယ်! တကယ့်ကို ထိမိတယ်ဗျာ!”
အမှန်တကယ်ပဲလား၊ လှည့်စားတာလားဆိုတာကတော့ အရေးမကြီးသေးပေ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့်သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အချိန်မျိုးတွင် အပျက်မခံသင့်ပေ။
“ဆွန်အစ်ကို့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ကျွန်တော် တကယ်လေးစားတယ်။ ဒီလို သစ္စာရှိတဲ့အတွက် မင်းသားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အယုံကြည်ရဆုံး အရာရှိ ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်! ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ!”
မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောနေရင်း ချန်နင်က လက်သီးဆုပ်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။ ဆွန်ကျောက်မှာ ပြုံးမိသွားသည်။
“ဒီကောင်လေး၊ အသေအချာ အရိုက်ခံချင်နေတာလား?”
သူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း ဆွန်ကျောက်မှာ နည်းနည်းရှက်သွားပြီး သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ ချန်နင်က အလျင်အမြန်ပင် ရှောင်လိုက်သည်။
“ဟေ့! ဆွန်အစ်ကိုကလည်း ကြမ်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာကို ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ?”
“တော်စမ်း! အဲဒီ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ ချော့မော့စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း!”
နှစ်ယောက်သား နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသူတွေဖြစ်သည့်အလျောက် မျိုးရိုးမြင့်သူဌေးသားများ၏ တည်ကြည်ခန့်ညားမှုကို မေ့လျော့ကာ လယ်ကွင်းစပ်တစ်လျှောက် ပြေးလွှားလိုက်ရန် ဖြစ်လာကြသည်။
အဝေးတွင် ပြေးလွှားနေကြသည့်၊ ခြေဖဝါးထူသည့် ဖိနပ်အနက်ရောင်နှင့် ဆံပင်တွင် ရွှေရောင်သရဖူငယ်များ ဆင်မြန်းထားသည့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ချီဖုန်းသည် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
*ဆူညံလိုက်တာ။ ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မဆင်မခြင်နိုင်ကြဘူး။ ငါ့ဆီက ဘာလို့ မသင်ယူကြတာလဲ?*
ထိုစဉ် “တည်ငြိမ်သူ” ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခံယူထားသူက မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသည့် အညိုရောင် ပိုးကောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့သွားသည်။ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထွန်တုံးကို ကိုင်ကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“အို ဘုရားသခင်! ဒီပိုးကောင်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ? သေစမ်း! အား!”
နောက်ထပ် ရင်းနှီးနေကျ အော်သံတစ်ခု။ အနီးတွင် မြေဆွနေသည့် ဇူလျန်က အံ့အားမသင့်စွာပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထွန်တုံးကို တရစပ်ရိုက်နေသည့် လူငယ်ကို မြင်သောအခါ ဇူလျန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
သူတို့ လယ်ကွင်းထဲတွင် အတူအလုပ်လုပ်လာသည်မှာ ခြောက်လရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချီဖုန်းအစ်ကိုက အဘယ်ကြောင့် ပိုးကောင်တွေကို ဒီလောက်ကြောက်နေရသနည်း။ ၎င်းတို့မှာ ပိုးကောင်ငယ်လေးတွေသာ ဖြစ်ပြီး အချို့ဆိုလျှင် စားလို့ပင် ရသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ဒီလောက်တုံ့ပြန်နေရသနည်း။
ဇူလျန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး မြေဆွသည့်အလုပ်ကို ပြန်လုပ်လိုက်သည်။ သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ချီဖုန်းအစ်ကိုမှာ ပိုးဖလံကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည့် အစောပိုင်းကာလများထက်စာလျှင် တိုးတက်လာသည်ဟု ဆိုရမည်။
*မျိုးရိုးမြင့် သူဌေးသားတွေဆိုတာ* ဟု ဇူလျန် တွေးလိုက်သည်။ *သူတို့တွေက ထူးဆန်းတဲ့ လူမျိုးတွေပဲ။*