ဝေယွီ သည် ဒေါင်ဟိုင်နယ်မြေရှိ အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည့်အခါ နောက်လတွင် မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် စီစဉ်တော့သည်။
သူက ဦးစွာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ သူ၏ တတိယမြောက်ညီမှာ ချီယန်နယ်မြေတွင် နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံနေထိုင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ယခုအချိန်သည် နွေဦးအစောပိုင်းကာလဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးမှာ နှစ်သစ်ကူးကာလတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် အချိန်ကုန်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ မြန်မြန်မပြန်ပါက နွေဦးရာသီတော်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် အချိန်မီရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုထွက်ပြေးသွားသည့် "မြက်စားကြက်" ကောင် ကောင်းကျီမှာ လာမည့်စာမေးပွဲလောက် အရေးမပါလှပေ။
ဝေယွီ သည် သူ၏ အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် ချန်ယွမ်တို့ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု အမြဲယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ဒေါင်ဟိုင်နယ်မြေတွင် နေ့စဉ် အလုပ်များနေသော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း ထံမှ အခြေအနေများကို အပ်ဒိတ်လုပ်ခိုင်းရန် မေ့လျော့ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင် ဒေါင်ဟိုင်နယ်မြေသို့ လူကိုယ်တိုင် မရောက်ခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိကဖြစ်ရပ်များမှာ သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုမှ လွတ်ကင်းသွားခြင်း မရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။
အခြားသူများနည်းတူ သူသည်လည်း အကြီးဆုံးမင်းသား အသုံးပြုခဲ့သည့် "ကောင်းကင်လျှပ်စီး" နည်းလမ်းကို အံ့အားသင့်မိသည်။ အခြားသူများက ဤလက်နက်၏ သဘောသဘာဝကို နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း ၏ ဖော်ပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်တွင် ဝေယွီ တစ်ယောက် မည်သို့လျှင် နားမလည်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ၎င်းမှာ ယမ်းဘီလူးများဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။
ဝေယွီ အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ ဖူရှင်းသည် ၎င်းတို့ကို မည်သည့်အချိန်က စတင်တီထွင်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူ လုံးဝမသိရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် သုတေသနဌာနကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်ယူကာ စီမံကိန်းအမျိုးမျိုး၏ တိုးတက်မှုကို ကြီးကြပ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက သူ၏ စာများကို ပြန်စာရေးသည့်အခါတွင် ဤအောင်မြင်မှုအကြောင်းကို အရိပ်အမြွက်မျှပင် ပြောပြခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မိမိကြားတွင် ယုံကြည်မှု လျော့နည်းနေသည်ဟု ခံစားရကာ စိတ်ထိခိုက်မိသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပြီး စကားပြောဆိုနိုင်ရန် မြို့တော်သို့ အမြန်ဆုံးပြန်သွားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
***
နွေဦးရာသီတော်ဝင်စာမေးပွဲသည် ပညာတတ်တိုင်း ပါဝင်ဖြေဆိုရန် တောင့်တနေကြသည့် ပွဲတော်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လျူဟွိုင်ယွမ်သည် ဤနေ့အတွက် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သုံးလခန့်ကတည်းက သူသည် အိမ်တော်ရှိ ပညာသင်ကျောင်းတွင် စာသင်ကြားခြင်းကို ရပ်နားခဲ့ပြီး စာမေးပွဲအတွက် ပြန်လှန်လေ့လာရန်နှင့် အာရုံစိုက်ရန်အတွက် တာဝန်များကို အခြားသူများထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
အိမ်တော်ရှိလူတိုင်းက ဆရာလျူသည် နွေဦးရာသီတော်ဝင်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးရဲကြပေ။ ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ကျေးဇူးတင်ကြသော ကျောင်းသားများသည် သူ၏ အိပ်ဆောင်တံခါးဝတွင် တောရိုင်းအသီးအနှံများကို မကြာခဏ လာရောက်ထားပေးတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ ဆရာ စာလေ့လာရန် အချိန်ပိုရစေရန်အတွက် သူတို့သည် အလှည့်ကျဖြင့် အစားအသောက်များကိုပင် ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။
အိမ်တော်သို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသည့် ဆန်းကျောက်ကဲ့သို့သော ချမ်းသာသည့် လူငယ်လူရမ်းကားများမှာလည်း အလွန်ပင် စာနာတတ်ကြသည်။ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသား၏ နောက်လိုက်များအဖြစ် ခံယူထားကြပြီး "မင်းကောင်းမှ ငါကောင်းမယ်၊ မင်းသားကောင်းမှ ငါတို့ကောင်းမယ်" ဟူသော နိယာမကို လိုက်နာကြသည့်အတိုင်း ထိုလူငယ်များသည် အစိုးရရုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော သူတို့၏ ဆွေမျိုးများ သို့မဟုတ် ယခင်က စာမေးပွဲဖြေဆိုဖူးသည့် အစ်ကိုများကို ရှာဖွေပြီး လျူဟွိုင်ယွမ် အောင်မြင်မှုရရှိရန်အတွက် ယခင်နှစ်များက မေးခွန်းဟောင်းများကို ရှာဖွေပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်း၏ ကြင်နာမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည့် လျူဟွိုင်ယွမ်သည် စာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်အောင် ဖြေဆိုမည်ဟု ကတိပြုလိုက်သည်။ သူသည် မင်းသားအား မျက်နှာပျက်စေမည်မဟုတ်သလို မိမိကို ယုံကြည်သူများကိုလည်း စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်။
စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများမှာ စာအုပ်များကြားတွင် နစ်မြုပ်နေကြစဉ် အတွေ့အကြုံရှိပြီးဖြစ်ကာ မိမိတို့၏ လေ့လာမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့် ဆန်းကျောက်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာမူ သူတို့အသစ်ရရှိထားသည့် မြေကွက်စွန်းများတွင် တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
အိမ်တော်အတွင်းရှိ လယ်ကွင်းစပ်တွင် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ မေးထောက်လျက် ထိုင်နေကြပြီး မကြာသေးမီက ထွန်ယက်ထားသည့် လယ်ကွင်းကြီးကို တူညီသော အမူအရာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။
အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသူက "ချီဖုန်းကတော့ သခင်ကြီးဇူးနောက်ကို လိုက်ပြီးကတည်းက တကယ်ကို အောင်မြင်နေပြီ။ သူတို့ မြေဩဇာသုံးပြီး စိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ ချီဖုန်းပြောတာတော့ သူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အိမ်ပြန်သယ်သွားတဲ့အခါ သူ့အဘွားက မိသားစုဝင်အားလုံးကို ခေါ်ပြီး သူ့ကို အကြီးအကျယ် ချီးမွမ်းပေးတယ်တဲ့။ ငါတော့ တကယ်ကို အားကျမိတယ်" ဟု ပြောသည်။
အပြာရောင်ဝတ်ထားသူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါ့။ ငါတို့ရော ဘယ်တော့မှ အဖေတွေဆီက အဲဒီလို ချီးမွမ်းစကားတွေ ကြားရမလဲ မသိဘူး။"
"မင်းကို ကြည့်ရတာ အသုံးမကျလိုက်တာ!" အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသူက မျက်လုံးလှန်ပြီး ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ "မင်း ဝမ်းဘဲမွေးနည်း သင်ထားတယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ထျန်းရွှေနယ်မြေမှာ မြေကွက်ကြီး ဝယ်ထားပြီး လယ်ယာဆောက်ဖို့ လူတွေလည်း လွှတ်ထားတာပဲ။ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ၊ အခုထိ မပြီးသေးဘူးလား။"
ဝမ်းဘဲမွေးမြူသူ ချန်နင်းက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် "လယ်ယာကတော့ စောစောကတည်းက ပြီးနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက... ကြောက်နေတာ" ဟု ပြောသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်က ကြောက်နေသည်ဟု ဝန်ခံလိုက်သည့်အခါ ဆန်းကျောက်က သူ့ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက အရပ် ခုနစ်ပေလောက်ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ကြောက်နေရတယ်လို့ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ပြောရက်တာလဲ။ ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်း!"
ဆန်းကျောက်က ရွေ့သွားသည့်အခါ ချန်နင်းက ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။ ဆန်းကျောက်၏ အထင်သေးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချန်နင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါတို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေပဲ၊ မျက်နှာလုပ်နေစရာ လိုလို့လား။ ပြီးတော့ ကြည့်လေ၊ အားလုံးက မြေတွေဝယ်၊ လူတွေလွှတ်ပြီး တည်ဆောက်ထားတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး မစရဲကြသေးဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူမှ ယုံကြည်မှု မရှိကြဘူး!"
သူတို့အားလုံးအတွက် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ လူငယ်လူရမ်းကားများမှာ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို မလှမ်းရဲကြပေ။ ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှာကို ကြောက်ခြင်းထက် အတွေ့အကြုံမရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မိမိတို့၏ သက်တောင့်သက်သာရှိရာ နယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာရန် ရဲစွမ်းသတ္တိ လိုအပ်သည်။
ဆန်းကျောက်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဒါတွေကို ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ။"
ချန်နင်းက သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ဆန်းကျောက် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ဦးဆောင်စေချင်နေတာလား။"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆန်းအစ်ကိုကြီး!" ချန်နင်းက ဆန်းကျောက်၏ ပခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ငါတို့အဖွဲ့ထဲမှာ မင်းက အတော်ဆုံးဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး။ မင်းသာ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် စံနမူနာ မပြရင် ကျန်တဲ့ ငါတို့လို ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရင်စရဲပါ့မလဲ။"
အားလုံးမှာ တူညီသော အစမှတ်တွင် ရှိနေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြမည်ဆိုပါက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားပေးနိုင်ပြီး သတိပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစားနေသည်ထက် ပိုကောင်းသည်မှာ အသေအချာပင်။
ဆန်းကျောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ချန်နင်းသာ မပြောခဲ့လျှင်တောင် သူသည် နွေဦးစာမေးပွဲပြီးနောက် တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း စတင်ရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒန်ကျိုးရှိ သူတို့၏ မြေကွက်ငယ်များတွင် စတင်ရန် ကျေနပ်နေကြသည့် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ဆန်းကျောက်က ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည့်နေရာ လိုအပ်ပြီး ရှားပါးသည့် အရင်းအမြစ်တစ်ခုခုကို မွေးမြူလိုသည်။
သူက မြင်းများ မွေးမြူလိုသည်။
မြင်းများသည် အဓိက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကိရိယာဖြစ်ပြီး အရေးပါသည့် ဗျူဟာမြောက် အရင်းအမြစ်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ မြင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးမြင်းများမှာ မြောက်ဘက် ဟူလူမျိုးများထံတွင် ရှိကြောင်း အားလုံးသိကြပြီး မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ မြင်းများမှာ အရည်အသွေး အလွန်နိမ့်ကျလှသည်။
ဤတိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောင်မြင်မှုရရှိရန်၊ သမိုင်းတွင် မှတ်တိုင်စိုက်ထူရန်နှင့် အမွေအနှစ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန်ဖြစ်သည်။ ဆန်းကျောက်မှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူနေရမည်ဆိုလျှင် အခြားသူများ မလုပ်နိုင်သည့် အရာမျိုးကို ဘာကြောင့် မလုပ်ရမလဲ။
သူသည် မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် သန်မာပြီး ထူးခြားသည့် မြင်းများကို မွေးမြူပေးမည်။ မြောက်ဘက် ဟူလူမျိုးများ၏ မြင်းများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိသည့် မြင်းများဖြစ်အောင် ပြုလုပ်မည်။
ဆန်းကျောက် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တော့ ချန်နင်းက သူ့ပခုံးကို လှုပ်လိုက်သည်။ "စကားပြောပါဦး! မင်း ဘယ်တော့လောက် စတင်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။"
ဆန်းကျောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကို အလျင်စလိုဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းသား ပြန်ရောက်မှ စကြတာပေါ့။"