လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း တုန်းဟိုင်နယ်မြေ (Donghai Commandery) တွင် ဖြစ်ပွားနေသော စစ်ရေးကိစ္စများကို ဝေယွီ အာရုံစိုက်ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ စိတ်မဝင်စား၍ မဟုတ်ဘဲ အချိန်မပေးနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ဟူကျိုး တွင် မကြာသေးမီက ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ တုန်းဟိုင်နယ်မြေလည်း သဘာဝဘေးဒုက္ခ ကယ်ဆယ်ရေးဇုန်တွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တတိယမင်းသားက တုန်းဟိုင်၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို အကြီးဆုံးမင်းသား က တာဝန်ယူဆောင်ရွက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဧကရာဇ်ထံ တင်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝေယွီ နှင့် ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်တို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများရှိ အိုးအိမ်မဲ့ဖြစ်ရသူများကို နေရာချထားပေးရေးအတွက်သာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
ဝေယွီ သည် ဟူကျိုး တွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ ခြောက်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အစပိုင်းလများမှလွဲ၍ နောက်ဆုံးနှစ်လမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးရန်အတွက် အချိန်ရေတွက်နေရသည့်ကာလ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းတွင်ကျယ်စေရန်အတွက် သူနှင့် တတိယမင်းသားတို့မှာ ချန်နယ်မြေ (Qian Commandery) မှနေ၍ လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ကြသည်။ တတိယမင်းသားက ကြီးကြပ်ပေးနေသဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ အစမှအဆုံး စနစ်တကျ ရှိခဲ့ပြီး ဝေယွီ အနေဖြင့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်များတွင်သာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့ရသည်။
သို့သော် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ အမြဲလိုလို ရှုပ်ထွေးလှပြီး အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များစွာ ကျန်ရှိနေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤစီမံကိန်းတွင် "ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်" (Merit Stele) ထူထောင်မည့်အစီအစဉ် ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် အလုပ်ရှုပ်ရသည်။
ဤသည်မှာ နန်းတော်မှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျောက်စာတိုင် ထူထောင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လူမှုရေးရာထူးဂုဏ်ရှိန်ကို လိုလားကြသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများစွာက အလှူငွေများစွာ ထည့်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ဤစီမံကိန်းကို နေရာရွေးချယ်မှု မှားယွင်းခြင်း၊ ကျောက်စာထွင်းထုမှု ညံ့ဖျင်းခြင်း သို့မဟုတ် အလှအပဆိုင်ရာ အားနည်းချက်များ ရှိခြင်းတို့ကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်သွားပါက နန်းတော်အနေဖြင့် နောင်တွင် အလှူငွေများ ထပ်မံကောက်ခံရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ နန်းတော်၏ ရန်ပုံငွေရှာဖွေနည်းလမ်းမှာ ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးကိုသာ ဦးတည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤအကြံဉာဏ်ကို စတင်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည့် ဝေယွီ သည် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်မည့် အစီအစဉ်ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် တတိယမင်းသားထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ သူကိုယ်တိုင် ကျောက်စာတိုင်အတွက် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ၌ တာဝန်ယူထားရသည့် ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်း (Medical Academy) ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်း ဆေးပညာတောင်ကြားရှိ သင်တန်းကျောင်း တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ နေ့ရောညပါ ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ငွေကြေးအခက်အခဲ မရှိပေ။ ကုန်သည်များသမဂ္ဂမှာ ဝေးကွာနေပြီး အမြတ်ဝေစုများမှာလည်း မသေချာသေးသော်လည်း မြို့တော်ရှိ သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှာဖွေပေးနေသည်။
သင်တန်းကျောင်း ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ငွေကြေးပြန်လည်ရယူရန် လူလွှတ်လိုက်သည့်အခါမှပင် ဝေယွီ တစ်ယောက် သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဝင်ငွေများမှာ ခြောက်လအတွင်း မည်မျှမြန်ဆန်စွာ တိုးပွားလာသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေသည့် စက်ရုံအများအပြားအပြင် သူ၏အစ်ကိုမှာ မြို့တော်ရှိ လမ်းတိုင်းနီးပါးနှင့် တန်ကျိုး (Danzhou) ခရိုင်မြို့များတွင်လည်း ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဝေယွီ အနေဖြင့် အမြတ်ငွေ၏ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပါက (အများစုမှာ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်) သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟုပင် သံသယဝင်မိလောက်သည်။ သူ ပိုမိုစုံစမ်းကြည့်နိုင်သော်လည်း အတွင်းရေးကိစ္စများကို အတည်ပြုရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြိုးကိုင်နေသည်ဟုပင် သူ တွေးမိသည်။
သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ထိရောက်သည့် ငွေရှာသည့် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သဘောထားလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ အနေဖြင့် မိမိရရှိမည့် ဝေစုကိုသာ သေချာစေရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် သင်တန်းကျောင်းအတွက် ငွေအချို့ကို ကြိုတင်ထုတ်ပေးထားသော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို အကုန်အကျခံရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ အဆုံး၌ ဤသင်တန်းကျောင်းမှာ အစိုးရပိုင် ဖြစ်လာမည့် ကျောင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ၏ အစောပိုင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ စေတနာသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အကုန်အကျခံခဲ့မည်ဆိုပါက ဆုံးရှုံးမှုမှာ သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့သာ ကျရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။
အနာဂတ်တွင် ဤကျောင်းသည် နန်းတော်သင်တန်းကျောင်း (Imperial Academy) ကဲ့သို့ပင် အစိုးရမှ တရားဝင်ဖွင့်လှစ်သည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ အဓိက ကွာခြားချက်မှာ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရသူများသည် ဆေးပညာလောက၏ အမာခံများ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ တင်းကျပ်သည့် စာမေးပွဲများကို အောင်မြင်မှသာ ဘွဲ့ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့အောင်မြင်ပြီးပါက နန်းတော်မှ သူတို့ကို ဒေသအသီးသီးသို့ တာဝန်ပေးကာ ပြည်သူများကို ကုသပေးစေမည်ဖြစ်သည်။
ဤစီမံကိန်းအတွက် များစွာသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို ပေးဆပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ၎င်းကို အပြီးသတ်မလုပ်ဆောင်ဘဲ ထားရစ်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ ရှိ ပြည်သူများအနေဖြင့် ဆရာဝန်နှင့် မတွေ့ရသည့် ဒုက္ခမျိုး မကြုံတွေ့ရတော့စေရန်မှာ သူ၏ ဆန္ဒဖြစ်သည်။ ရောဂါများကို လုံးဝပပျောက်စေမည်ဟူသော မဖြစ်နိုင်သည့် ရည်မှန်းချက်မှာမူ ခေတ်သစ်ဆရာဝန်များအတွက်ပင် အလှမ်းဝေးလှသောကြောင့် ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုသို့သော မကြွားဝါသင့်သည့် စကားမျိုးကို ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။
နှစ်လဆိုသည့်အချိန်မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ်ရန် မလုံလောက်သော်လည်း စာသင်ခန်းများနှင့် အဆောင်များမှာမူ ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်ရှိသည်များကို အချိန်မီ ဆက်လက်စီမံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျောင်းမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု သိလိုက်ရသည့်အခါ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လပေါင်းများစွာ လူနာများကို ကုသပေးနေခဲ့သည့် တရားရုံးတော်၏ တရားသူကြီး (Left Court Judge) မှာ သူ၏ တာဝန်သစ်ကို ထမ်းဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ သူ ပင်ပန်းနေ၍ သို့မဟုတ် အလုပ်ရှောင်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ နောင်လာနောက်သားများကို သင်ကြားပြသပေးရမည့် တာဝန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံယူထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် မြို့ပြင်တွင် လူနာများကို ကုသပေးရင်း လပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ထိုအလုပ်ကို ကျင့်သားရနေသော်လည်း စနစ်တကျ သင်ကြားပေးရန် လိုအပ်နေသည့် ထူးချွန်သော ကလေးငယ်အချို့ကိုလည်း တွေ့ရှိထားသည်။ အချို့မှာ စိတ်နေသဘောထား တည်ငြိမ်ပြီး အချို့မှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးသိတတ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာဆိုလျှင် ယီချီခန်း (Yiqi Hall) တွင် အလုပ်လုပ်ရန်ပင် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။
စစ်မှန်သည့် ဆေးပညာရှင်များမှာ ရှားပါးလှသည်။ အများစုမှာမူ ဇွဲလုံ့လရှိသည့် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်သက်တာလုံး ဆေးပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့ပြီး လက်ထောက်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည့် တရားရုံးတော်၏ တရားသူကြီးမှာ မည်သည့်ကျောင်းသားများက ဆေးပညာအတွက် လိုအပ်သည့် စိတ်ဓာတ်ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ဝေယွီ ၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူလိုက်သည်နှင့် သူသည် တပည့်များကို စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။
ရွေးချယ်ခံရသည့် ကျောင်းသားများမှာ သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့ မည်သည့်နေရာတွင် နေသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေမှာ မည်သို့ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကိုးယောက်မြောက် မင်းသားကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းတွင် ခုနစ်နှစ်ကြာ မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမည့် ပညာရေးစနစ်ကို ပြဋ္ဌာန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ကျောင်းလခ ပေးဆောင်ရန် မလိုပေ။ ကျောင်းဝင်ကြေး၊ အစားအသောက်စရိတ်နှင့် နေထိုင်စရိတ်များလည်း မရှိပေ။ အခမဲ့ဖြစ်သည်။
တစ်ခုတည်းသော စည်းကမ်းချက်မှာ ဘွဲ့ရပြီးပါက ကျောင်းသားများအနေဖြင့် နန်းတော်နှင့် ၁၅ နှစ်တာ အလုပ်လုပ်ပေးရမည့် စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျွန်အဖြစ် ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လစာရရှိမည့် အလုပ်အကိုင်စာချုပ်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အပြည့်အဝ ကတိကဝတ်ပြုရခြင်းဖြစ်သည်။
ပေးအပ်ထားသည့် အခွင့်အရေးများမှာ ကောင်းမွန်လှသဖြင့် မိမိ၏ မိသားစုဝင်များထဲတွင် အရည်အချင်းရှိသူများသာ ရှိပါက ကိုယ်တိုင်ပင် ကျောင်းသို့ ပို့ပေးမိမည်ဟု တရားသူကြီးက ခံစားရသည်။ သူ တန်ဖိုးထားသည်မှာ အခမဲ့ ပညာရေးသာမကဘဲ ထိုကျောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အနာဂတ်အတွက် အခွင့်အလမ်းများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ နန်းတော်မှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ခြင်းကပင် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများ၏ သားသမီးများနှင့် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လမ်းကြောင်းဖြစ်သည့် နန်းတော်သင်တန်းကျောင်းနှင့် ဆင်တူစွာပင်၊ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းမှာလည်း ဆေးပညာရှင်များ နန်းတော်၏ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန် အဓိက လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
၁၅ နှစ်တာ အလုပ်လုပ်ပေးရမည့် စာချုပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း တရားရုံးတော်၏ တရားသူကြီးကမူ ၎င်းကို နန်းတော်မှ ဆေးပညာရှင်များကို စစ်ဆေးရွေးချယ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်သည်။ လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သူများမှာ အစိုးရအရာရှိများ ဖြစ်လာကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထူးချွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက အထက်အရာရှိများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် လစာတိုးခြင်းများ ရရှိလာနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အစိုးရအရာရှိများ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ခံယူရသည့် စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးခြင်းများနှင့် မည်သို့မျှ မခြားနားပေ။