အကြီးဆုံးမင်းသား သည် တတိယမြောက်နေ့တွင် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သတင်းကို မည်သို့ရသည်ကို မည်သူမျှမသိကြသော်လည်း ဝေယွီ နှင့် တတိယမင်းသားတို့ ထိုဒေသတွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိရသည်နှင့် သူသည် လမ်းခရီးတွင် ခေတ္တရပ်နားကာ ညီငယ်နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပင်မတပ်မတော်မှာ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် တပ်စွဲထားသဖြင့် အကြီးဆုံးမင်းသား သည် အခြွေအရံအနည်းငယ်နှင့်သာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မင်းသားသုံးပါးတို့သည် တွေ့ဆုံရန်အတွက် မြို့ထဲရှိ အကြီးဆုံးသေရည်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ အကြီးဆုံးမင်းသား က အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဘယ်ဘက်တွင် ဝေယွီ၊ ညာဘက်တွင် တတိယမင်းသားတို့ အသီးသီးနေရာယူလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်မှာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။” အကြီးဆုံးမင်းသား က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ဟူကျိုး ဟူကျိုး ပြည်သူတွေ အဆင်ပြေနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ လမ်းဘေးမှာ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘူး၊ ဒါက မင်းတို့ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့သလဲဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ လာ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ငါ တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ။”
တတိယမင်းသားက သူ၏ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်ကလည်း အားနာစရာပါ။”
အရွယ်မရောက်သေးသူဖြစ်သည့်အတွက် ဝေယွီ သည် အရက်ကို အလွန်အကျွံ မသောက်တတ်ပေ။ သို့သော် အစ်ကိုတော်၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသဖြင့် သူလည်း မေတ္တာပြသည့်အနေဖြင့် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်၊ သောက်ပါခင်ဗျာ။”
“ဟားဟား၊ ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး!” အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ဖန်ခွက်ထဲမှအရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။
ခွက်ကိုချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် တတိယမင်းသားကို မျက်လုံးအဝေ့သားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “တတိယညီ၊ အပြင်မှာ လူနာတွေကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်တွေကို မင်း စီစဉ်ပေးတာမလား? မဆိုးဘူး။ မင်း စီစဉ်တဲ့ ‘ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်’ က ဘဏ္ဍာတော်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အတော်လေး လျော့ပါးစေတယ်လို့ နန်းတွင်းအရာရှိတွေက အများကြီး ချီးကျူးနေကြတယ်။ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းတို့ ဆုငွေတွေ အတော်လေး ကောက်ခံရရှိထားမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါကြောင့်လည်း အခမဲ့ဆေးကုသပေးနိုင်တာပေါ့လေ။”
*အို။*
ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ဝေယွီ သည် တတိယမင်းသားကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် တတိယမင်းသားကလည်း သူ့ကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်းဆုံမိချိန်သည် တစ်စက္ကန့်၏ ထက်ဝက်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်ထဲမှ ဗုဒ္ဓဘာသာဆုတောင်းစကားကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ *အမိတာဘ၊ အမိတာဘ၊ အမိတာဘ။*
သူ၏ အစ်ကိုတော်သည် ထုံးစံအတိုင်း နိုင်ငံရေးကွက်ရွှေ့နေပြန်ပြီ၊ သံသယဝင်ကာ စူးစမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် တတိယမင်းသားကိုသာ မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို မဟုတ်ပေ။
သို့သော် တတိယမင်းသားမှာမူ အကြီးဆုံးမင်းသား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ တွေးတောနေရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ထံ စာရေးသားပေးပို့စဉ်က ဂုဏ်ကျေးဇူးကို လိမ်ညာယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဝေယွီ ပိုင်ဆိုင်သည်ကို ဝေယွီ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟုသာ သူယူဆသည်။ သူသည် လှည့်ဖြားခြင်းကို ရွံရှာသည်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်သာ နန်းတွင်း၌ ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်အကြောင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မိန့်ကြားခဲ့လျှင် အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် ဤသို့ သံသယဝင်စရာ စကားများ ပြောဆိုသင့်သည်မဟုတ်ပေ။
တတိယမင်းသားက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော် နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ။ ဒါတွေအားလုံးက နဝမမင်းသားရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေပါ၊ ကျွန်တော့်နဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်ပါဘူး။”
အကြီးဆုံးမင်းသား နှင့် အငြင်းအခုံဖြစ်မည်ကို စောင့်မျှော်နေသော ဝေယွီ မှာမူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ *မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အရမ်းကို တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းတယ်!*
“နဝမမင်းသားရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ အကုန်လုံး ဟုတ်လား?” အကြီးဆုံးမင်းသား သည် သူ၏အကြည့်ကို ဝေယွီ ထံသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး စူးစမ်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင် အကြံဉာဏ်က တကယ်ပဲ နဝမမင်းသားဆီက လာတာလား?”
ဟူကျိုး ဟူကျိုး ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်အကြောင်း သတင်းသည် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ၌ပင် လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ နန်းတွင်းအရာရှိအများစုက ဤအစီအစဉ်ကို ထက်မြက်သည်ဟု ယူဆကြပြီး အထူးသဖြင့် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန အတွင်းရှိ အုပ်စုက ပို၍ပင် သဘောကျကြသည်။ ဧကရာဇ်က မည်သူ့အကြံဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း တိတိကျကျ မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ဝန်ကြီးချီက နန်းတွင်း၌ ဝေယွီ နှင့် တတိယမင်းသား နှစ်ဦးစလုံးကို ချီးကျူးခဲ့သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင် အရာရှိအများစုမှာ သံသယရှိကြသည်။ သူတို့၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ဤအစီအစဉ်၏ နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်သူမှာ နဝမမင်းသားဖြစ်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
နန်းတက်ခွင့်မရသေးသော ထိုငယ်ရွယ်သည့်မင်းသားနှင့် မသက်ဆိုင်သလို ထင်ရသော်လည်း အသေးစိတ်ကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်လျှင် အရာအားလုံးသည် သူ့ဆီသို့သာ ဦးတည်နေသည်။ တတိယမင်းသားသည် တည်ငြိမ်ပြီး စကားနည်းသူဖြစ်ကာ အရေးမပါသော ကိစ္စများကို ရှောင်လေ့ရှိသည်။ ဂုဏ်ပြုကျောက်စာတိုင်ဆိုသည်မှာ ရန်ပုံငွေရရှိရန်အတွက် ထင်သာမြင်သာရှိသော ဗျူဟာကိုသုံးရင်း အောက်ခြေတွင် ရှုပ်ထွေးသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဝှက်ထားသည့် လိမ္မာပါးနပ်သော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တတိယမင်းသားကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သူတစ်ဦးသည် ထိုသို့သော အရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား? ထင်ရှားစွာပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
နန်းတွင်းအရာရှိများက ဤအချက်ကို နားလည်သော်လည်း အခြားသော ထီးနန်းပြိုင်ဘက်များ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို မလိုလားသော အကြီးဆုံးမင်းသား အတွက်မူ သူသည် နဝမမင်းသားထက်စာလျှင် သတိကြီးသော တတိယမင်းသားကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်ချင်နေသည်။
ဝေယွီ က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဘာများ ပြဿနာရှိလို့လဲ အစ်ကိုတော်? ကျွန်တော်က ငယ်သေးတော့ ကျွန်တော့်အကြံဉာဏ်တွေက တတိယအစ်ကိုတော်နဲ့ အမြဲတိုင်ပင်ပြီးမှ လုပ်တာပါ။ တတိယအစ်ကိုတော်သာ ချန်ကွမ်နယ်မြေကို တာဝန်ယူမထားရင် ကျွန်တော်ဆိုတာ ကိုယ့်လူတွေကိုတောင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
တတိယမင်းသားက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် သူတို့စကားကို ယုံသည်၊ မယုံသည်ကို မပြောပေ၊ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သံသယအကြည့်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီ ကမူ သူ့ကို ကြည့်ချင်တိုင်းကြည့်စေရန်သာ လွှတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အစ်ကိုတော်၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ပေါ်လွင်စေလိုစိတ် မရှိပေ။ အကြီးဆုံးမင်းသား က သူ့ကို တိုက်ရိုက်ရန်သူဟု မသတ်မှတ်မချင်း သူသည် သူ၏လက်ကိုင်ထားသော အန်စာတုံးကို ထုတ်ပြမည်မဟုတ်ပေ။
တတိယမင်းသားအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလာမည်လားဆိုလျှင်မူ သူပြောရန် အစီအစဉ်မရှိကြောင်း သိသာနေသည်။
ခဏအကြာတွင် အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ကျေးဇူးဆိုတာ ကောင်းတဲ့အရာပါ။ လူတိုင်းက လိုချင်ကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကျတော့… နေပါဦး၊ မင်းတို့က ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုတောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လွှဲပေးနေကြတာလား? ဒါက ငါ့ရှေ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ မေတ္တာကို ပြနေတာလား?”
ထိုရယ်သံနှင့်အတူ လေးလံနေသော လေထုမှာ ပြေလျော့သွားသည်။
ဝေယွီ သည် ရယ်မောရင်း အစ်ကိုတော်နှစ်ဦးအတွက် ဝိုင်ကို ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်တို့ရယ်၊ ကျွန်တော်က ငယ်ပါသေးတယ်။ ဂုဏ်ကျေးဇူးရဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အစ်ကိုတော်တို့ကတော့ အလုပ်တွေရှုပ်နေပြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရမယ့် ဇနီးသည်နဲ့ ကလေးတွေတောင် ရှိနေကြပြီလေ။ ဒီဂုဏ်ကျေးဇူးကိုတော့ တတိယအစ်ကိုတော်ပဲ ဧကရာဇ်ဆီက ဆုလာဘ်တွေ ထပ်တောင်းလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော့် တူလေးတွေအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။”
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ရယ်မောရင်း ဝေယွီ ကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဒီလက်ဆောင်ကတော့ ထူးခြားသားပဲ။ နဝမမင်းသားက ဒီလောက်တောင် ရက်ရောလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။”
ဝေယွီ သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေပဲ။ ‘ရက်ရောတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရမ်းကို တရားဝင်လွန်းမနေဘူးလား? နောက်ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အရင်က ဆင်းရဲပါတယ်။ လက်ဆောင်ပေးချင်ရင်တောင် အားနာစရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့။”
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် သူ့ကို မနှစ်မြို့သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟေ့? နဝမမင်းသား၊ ဒါက အရမ်းတရားဝင်လွန်းနေပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ငါတို့က မိသားစုလို့ ပြော놓ပြီးတော့ အခုမှ ဘာလို့ ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေတာလဲ? မင်းရဲ့ အစ်ကိုတော်ကို မျက်လုံးထဲမှာ မထားတာလား?”
“ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မလဲ! အစ်ကိုတော်၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုတော်ကို အမြဲတမ်း အလေးစားဆုံးဖြစ်မှန်း အစ်ကိုတော် သိတာပဲ! အစ်ကိုတော်ရဲ့ ကျောပြင်ကို မြင်ရုံနဲ့တင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသလိုမျိုး စိတ်လုံခြုံမှု ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ပြေးမြင်မိတာ အစ်ကိုတော်ပဲ! တခြားသူတွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး!”
ဝေယွီ က ထိုသို့သော လေးစားမှု၊ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့နေဟန် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မည်သူက မထိခိုက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း? အကြီးဆုံးမင်းသား သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်ကာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။
“အဟမ်း၊ တကယ်လား?”
သူ၏ ညီငယ်က သူ့ကို ဤမျှတောင် လေးစားနေမှန်း အကြီးဆုံးမင်းသား တစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း ဝမ်းသာမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နဝမမင်းသား ကို သူ၏ အခန့်ညားဆုံးဟန်ပန်ကို ပြသရန်အတွက် ရင်ကော့လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ အစ်ကိုတော်သာ အရည်အချင်းမရှိရင် ဧကရာဇ်က အရှေ့ပင်လယ်နယ်မြေကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး! စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ အစ်ကိုတော်ကပဲ အကောင်းဆုံးပေါ့!”
ထိုစကားမှာ အလွန်ပင် မှန်ကန်သည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နဝမမင်းသား၊ မင်းရဲ့ အမြင်က ကောင်းသားပဲ။”
“ဒါက ကျွန်တော့်အမြင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုတော်ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပါ။ အစ်ကိုတော်က မွေးရာပါ စစ်သူကြီးဆိုတာ ဘယ်သူမဆို တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်!”
“အဟမ်း… ဒီလိုစကားတွေကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောပါနဲ့လေ။”
“အို၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ နှိမ့်ချရမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“အင်း၊ သိရင်ပြီးတာပါပဲ။”
အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော တတိယမင်းသားမှာမူ စကားမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ *ဒီမြင်ကွင်းက… တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ မဟုတ်လား?*