မိမိကိုယ်ကို အလွန်အရေးထားတတ်သူ ဝေယွီ အနေဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ အလွယ်တကူ ခြေချရန် မည်သို့မျှ အစီအစဉ်မရှိပေ။
သူသည် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကို စပ်စုချင်စိတ်ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေအတွင်းရှိ အရာရှိများ၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ၊ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများနှင့် ကုန်သည်များအားလုံး ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော ကွန်ရက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာသို့ သွားရန်မှာ အလွန်မှားယွင်းသော အကြံအစည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရှီဆရာဝန်၏ ယခင်က ပြောစကားကိုသာ ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ အဆင့်အတန်းနိမ့်ပါးသော ဆေးကုသသည့် မိသားစုတစ်ခုပင်လျှင် နောက်ကွယ်မှ အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ကာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးအနှံ့ လူပေးဆွဲမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။
ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေအတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ မည်မျှနက်ရှိုင်းမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။
ချန်နယ်မြေတွင်သာ နေထိုင်ခြင်းက ပိုမကောင်းပေဘူးလား။ ချန်နယ်မြေသည် အနီးအနားတွင်ရှိပြီး သတင်းအချက်အလက်များလည်း လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသည်။ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေသို့ ပြေးသွားခြင်းမှာ ဒုက္ခရှာခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဝေယွီ ခံစားရသည်။ ထို့ပြင် သူရောက်သွားလျှင်ရော ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှ မဟုတ်ဘဲ။ ယီရှစ်ဆန်း ကို နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းခိုင်းထားခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်က တပ်မှူးချုပ်ကို စေလွှတ်ပြီးသားဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပါက ဝန်ပိစေရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်တတ်သည့် အချက်တွင် ဝေယွီ သည် သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး အရည်အချင်းရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
ဧကရာဇ်မင်း၏ တပ်ဖွဲ့များ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေသို့ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြများကို နှိမ်နင်းရန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရချိန်တွင် ဝေယွီ မှာ လက်ကို လက်စွပ်အတွင်း ထည့်ကာ ချောင်းငယ်တစ်ခုဘေးတွင် ငါးမျှားလျက် ရှိနေသည်။
ဟုတ်သည်၊ ငါးမျှားနေခြင်းဖြစ်သည်။
စာသင်ကြားရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို ရေးသားရင်း စားပွဲခုံရှေ့တွင် တစ်လကျော်မျှ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ဘဝကို မလိုအပ်ဘဲ ခက်ခဲအောင် မလုပ်သင့်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မြို့တံခါးဝတွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြသော ဆရာဝန်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်းရှန်း နှင့်အတူ လေကောင်းလေသန့်ရရန် မြို့ပြင်သို့ ခိုးထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မြစ်ကမ်းပါးတွင် ငါးမျှားတံကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေစဉ် သူ့အစောင့်များမှာမူ အမဲလိုက်ခြင်း၊ မီးဖိုခြင်းနှင့် အသားကင်ခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
မြို့ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစောင့်တစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးရသတင်းကို လာရောက်သတင်းပို့သည်။
"သခင်၊ သူလျှိုတွေရဲ့ သတင်းပေးချက်အရ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေဆီကို သင်္ဘောနဲ့ ရောက်ရှိလာပါပြီ။ တပ်မှူးချုပ်ကတော့ လက်ယာစစ်တပ်အစောင့်တပ်ရဲ့ ဒုဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း ချန်ယွမ် ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ဖခင်က တစ်ချိန်က တောင်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးရဲ့ မဟာဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နန်းတော်ကတော့ ဂျပန်ပင်လယ်ဓားပြတွေကို နှိမ်နင်းဖို့လို့ ဆိုပေမဲ့ သူတို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ချောင်ကျီနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်း မရှိသေးပါဘူး။"
ရေပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ငါးတစ်ကောင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ငါးမျှားတံကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ "ယီရှစ်ဆန်း ဘယ်မှာလဲ။ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေကနေ သက်သေအထောက်အထားတွေ တစ်စုံတစ်ရာ စုဆောင်းမိပြီလား။ အကယ်၍ ရထားတယ်ဆိုရင် ချန်ယွမ်ဆီကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်ပါ"
နန်းတော်သည် ချောင်ကျီ၏ ပြစ်မှုများကို သိရှိထားသော်လည်း သိရှိရုံမျှနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ခိုးသူကို ခိုးရာပါပစ္စည်းနှင့် ဖမ်းဆီးမိမှသာလျှင် အထမြောက်မည်ဖြစ်သည်။ တိုက်ရိုက်သက်သေမရှိပါက နန်းတော်က သူပုန်ဟု သတ်မှတ်လိုလျှင်ပင် နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ လူအများစုမှာ အမှန်တရားကို သိရှိကြမည်မဟုတ်ပေ။ ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေမှာ ချောင်ကျီ၏ လက်အောက်တွင် လုံးဝ ကျရောက်နေပြီး သူသည် အထက်တန်းလွှာများကို ပါးစပ်ပိတ်ထားစေကာ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ ခုခံရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
ပြည်သူ့အုံကြွမှုဆိုသည်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။ စားနပ်ရိက္ခာ၊ လက်နက်နှင့် စစ်သည်များမရှိဘဲ ယင်းကဲ့သို့သော သူပုန်ထမှုမှာ အလွတ်အော်ဟစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သွေးထွက်သံယို နှိမ်နင်းခံရမှုနှင့်သာ အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည်။
ဒုန်းဟိုင်နယ်မြေတွင် ရှိနေသော ယီရှစ်ဆန်း ကို တွေးမိရင်း ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်လေး၏ နည်းဗျူဟာများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာနေသည်။ ယခုဆိုလျှင် မိုင်ပေါင်းရာချီ ကွာဝေးနေပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့သော ဒုက္ခများ ဖန်တီးနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ မိသားစုအတွက် ပြဿနာတောင်ပုံရာပုံ မယူဆောင်လာပါစေနှင့်ဟုသာ သူ ဆုတောင်းရသည်။
ဝေယွီ သည် ပါးစပ်ကို စုပ်သပ်လိုက်ပြီး ဖန်းရှန်း အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဖန်းရှန်း၊ ငါ့ရဲ့ ယုန်ပေါင်ကင် ရပြီလား"
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ ဒုတပ်မှူးဟောင်းဖြစ်သူမှာ ယခုအခါ အသားကင်သမားအဖြစ် အဆင့်လျှော့ချခံထားရပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။ ဝေယွီ သည် အဆီများ စိမ့်ထွက်နေသော ယုန်ပေါင်ကင်ကို ဆာလောင်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ "မြန်မြန်လုပ်ပါကွာ။ မင်းရဲ့သခင် တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီ"
ဖန်းရှန်း သည် သူ့ကို ပေါင်မုန့်ပြားတစ်ခုသာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစောင့်များ ခရီးသွားရင်း စားလေ့ရှိသည့် အစာဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းကာ လည်ချောင်းတွင် ဆို့တတ်သော ပေါင်မုန့်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ကျေးဇူးလည်း တင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ အသားပဲ စားချင်တာ"
ဖန်းရှန်း မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ပေါင်မုန့်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ယုန်သားမှာ အရသာရှိလှပြီး အထူးသဖြင့် အပူချိန်မျှတစွာ ကင်ထားသောကြောင့် ပို၍ပင် စားကောင်းသည်။ ဝေယွီ သည် ပေါင်ကို ခေါက်ထိုင်ကာ ယုန်သားကို ကိုက်ဝါးနေစဉ် အဝေးမှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အေးဆေးစွာပင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အစောင့်တစ်ဦး သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည်။
သတင်းပို့သူမှာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ အစီရင်ခံသည်။ "သခင်၊ အကြီးဆုံးမင်းသား က ဒိုင်ချွမ်နယ်မြေဘက်ကနေ တပ်တွေဦးဆောင်ပြီး လာနေပါပြီ!"
"ဘာ!"
ဝေယွီ သည် ယုန်သားကို စားရင်း အသက်ရှူမှားသွားကာ သတင်းပို့သူအား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကို လာနေတာလား။ တကယ်ကြီး လာနေတာလား။ ဖေဖေက သူ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာလား"
သူ ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။ အရိုးများကို မီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် လက်ကို သုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူ အခု ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ။ တပ်အင်အား ဘယ်လောက်ပါလဲ"
သတင်းပို့သူက စာပို့ငှက်ထံမှ ရရှိသော စာတစ်စောင်ကို သူ့ထံ ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဝူဖူခရိုင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့လူတွေက ရေးသားလိုက်တာပါ"
ဝေယွီ သည် စာကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ စာမှာ ရှည်လျားခြင်းမရှိဘဲ အကြီးဆုံးမင်းသား ဝူဖူခရိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အချိန်၊ တပ်ဖွဲ့၏ ပါဝင်မှုနှင့် လူဦးရေကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
"ဟင်း၊ ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စတွေအတွက် စေလွှတ်လိုက်တာလား" ဝေယွီ သည် ထောက်ပံ့ရေးလှည်းများအကြောင်းကို သတိပြုမိပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သစ္စာရှိလိုက်တာ၊ ဖေဖေက သူ့သားကို စစ်တိုက်ခိုင်းဖို့ စေလွှတ်လိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကျတော့ နောက်တန်းကနေ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ သယ်ခိုင်းနေရတာလား။ ရိက္ခာမရှိရင် တပ်မရွေ့ဘူးလို့ ဆိုကြပေမဲ့ ဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ ချန်ယွမ်က ဘာတွေလုပ်နေလဲတော့ မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချောင် (မြက်) နဲ့ ချီ (ကြက်) တို့ကတော့ မကြာခင် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အစားခံရတော့မှာပါ"
ဖန်းရှန်း သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသော သခင်အား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မင်းသားသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများကို ဝင်ပါတတ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏စကားများမှာ ထူးဆန်းသော ယုတ္တိရှိတတ်သည်။
ဤသည်မှာ မည်သည့်ဗျူဟာမျိုးဖြစ်သည်ကို မသေချာသဖြင့် ဝေယွီ သည် စာကို မီးရှို့လိုက်သည်။ တပ်ဖွဲ့များမှာ နေ့ညမပြတ် ခရီးနှင်လာကြပြီး နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းတွင် ပါရှိသည်။
သူ့အစ်ကို လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ငါးမျှားရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူသည် လက်ခုပ်တီးကာ အစောင့်များအား လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သိမ်းကြတော့။ ငါတို့ ထွက်သွားမယ်"
တိတ်ဆိတ်ပြီး ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုမရှိသော တတိယအစ်ကိုနှင့် မတူဘဲ အကြီးဆုံးမင်းသား မှာ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတစ်ဦးနှင့် လိုက်ဖက်သော အရှိန်အဝါရှိသည်။ အစ်ကိုကြီးသည် ဖခင်နှင့် တူသည်ဆိုသည့်အတိုင်း အကြီးဆုံးမင်းသား မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အာဏာကို ထုတ်ဖော်ပြသတတ်သည်။ ဤစစ်ပွဲတွင် သူပါဝင်ပတ်သက်နေရခြင်းမှာ ညီဖြစ်သူ၏ "အားပေးမှု" ကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အစ်ကိုဖြစ်သူ သိရှိမရှိကို ဝေယွီ မသေချာပေ။
အကယ်၍ အစ်ကိုဖြစ်သူက ဆန္ဒအလျောက် သဘောတူခဲ့ခြင်းဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် မဟုတ်ပါက ဝေယွီ သည် အရာရာကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူသာ သူဝင်ပါခဲ့ကြောင်း သိသွားပါက၊ ဧကရာဇ်မင်း၏ အာဏာစက်အောက်တွင် မည်သူမျှ၊ ဖခင်ဖြစ်သူပင်လျှင် ညီအစ်ကိုချင်း ရန်ဖြစ်မှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ သည် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။