ရိုးသားစွာပြောရလျှင်၊ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုနှင့်ဆိုင်သော ကြံစည်မှုများဟုဆိုလိုက်သည်နှင့် ဝေယွီ ၏စိတ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာသည်မှာ ဤဖြစ်ရပ်၏ဗဟိုချက်သည် တုန်းဟိုင်နယ်မြေ (Donghai Commandery) ဖြစ်နေမည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ!"
နောက်ဘက်မှ လွှတ်တော်တရားသူကြီး (Left Court Judge) ၏ အားမာန်ပါသော အသံကျယ်ကြီးထွက်ပေါ်လာပြီး စောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည့်အသံပါ ပေါ်လာသည်။ "ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရက်စက်လိုက်သလဲ! အစိုးရအရာရှိတွေကိုတောင် သူတို့က လူရာမသွင်းတော့ဘူးပေါ့လေ!"
ဝေယွီ သည် သူ၏အခွင့်အရေးကို လုယူသွားသည့် လွှတ်တော်တရားသူကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စောင်စကို ညင်သာစွာပုတ်၍ စိတ်အေးစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်၊ "တရားသူကြီးမင်း၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အရင်ဆုံး အနားယူပေးပါ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။"
အကယ်၍ ထိုလူကြီး၏ကျန်းမာရေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိခိုက်သွားပါက ကြီးမားသောဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
"အို... ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့ဘက်က အسرအလောကြီးသွားတာပါ။ ငါ အနားယူပါ့မယ်..."
လွှတ်တော်တရားသူကြီးသည် ပြန်၍လှဲချလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဆရာဝန်ကြီးရှိ (Doctor Shi) ကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်သူလုပ်တာလဲ။ ဆရာဝန်ကြီးရှိ၊ ဆရာမရဲ့ ဆေးပညာက ဒီလောက်ထူးချွန်တာ၊ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်မြောက်လာနိုင်တာလဲ။"
သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ဝေယွီ မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူ့စကားကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးသည် ထိုဆရာဝန်မထံသို့ အကြည့်များရောက်သွားကြသည်။
"ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲလို့လား? ဟား၊ ဒါတော့ ငါက ရှိ (Shi) မိသားစုဝင်မို့လို့ပေါ့!"
ရှိမိသားစု? အဲ့ဒီ ရှိမိသားစုလား?
ဝေယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရှိမိသားစုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
ဆရာဝန်ကြီးရှိ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "တုန်းဟိုင်နယ်မြေမှာ ရှိမိသားစုဆိုတာရှိတယ်။ သူတို့မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက မျိုးဆက်အလိုက် ရူးသွပ်နေကြသူတွေ။ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့ ရာစုနှစ်ချီကြာအောင် အမွေအနှစ်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုပြီး နောက်ကွယ်မှာ အင်အားစုတချို့နဲ့ ပူးပေါင်းထားကြတယ်။ ရှိမိသားစုမှာ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးပညာမှတ်တမ်းတွေ ရှိပေမဲ့ သူတို့က လောဘမဆုံးနိုင်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအတွက် အနောက်က ကျောထောက်နောက်ခံတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်တွေကို လိုက်ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့မိသားစုရဲ့ ဆေးပညာလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ဖော်ခိုင်းကြတယ်... ငါ့အမေကလည်း အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"
*အော်... အဲ့ဒီလိုလား။*
ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဆရာမအမေ? ဆရာမက ရှိမိသားစုဝင်မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့..."
စကားတစ်ဝက်တွင် ဝေယွီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုကတည်းက ရှိမိသားစုသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်နေသူများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဆရာဝန်ကြီးရှိ၏အမေသည် အလွန်တော်သော ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင်၊ သူမသည်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်—အလှအပလည်း ရှိကောင်းရှိပေလိမ့်မည်။
ဒါမျိုးမှမဟုတ်ရင် ရှိမိသားစုထဲက လူတစ်ယောက်က ဒီလိုရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ တိရစ္ဆာန်ဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလဲ။
ဝေယွီ သည် မျက်နှာတည်နေသော ဆရာဝန်ကြီးရှိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် "သမီးမိန်းကလေးတွေက သန်မာရမယ်"၊ "မငြင်းဆန်ဘဲ ထကြွလာတဲ့ ဖီးနစ်ငှက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်း" နှင့် "ငါဟာ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရတယ်" ဟူသော စာတမ်းရှည်ကြီးတစ်ခု သူ့အလိုလို ပေါ်လာတော့သည်။
ဆရာဝန်ကြီးရှိ၏ဘေးတွင်ရှိသော တန်လင်း (Tan Lin) သည် သူမကို သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် အလကားသက်သက် နှစ်သိမ့်စကားများ မပြောခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူသည် သူမ၏စရိုက်ကို သိနေသောကြောင့်ပင်—သူမသည် စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့သူ မဟုတ်ပေ။ သနားခြင်းဖြင့် သူမကို အထင်သေးစေမည့်အစား၊ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူမဘေးတွင် ရှိနေပေးရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူမ၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူမကို ရိုးသားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ရှိမိသားစုကို လက်စားချေချင်နေတာ မဟုတ်လား။"
ဆရာဝန်ကြီးရှိသည် သူ၏အကြည့်ကို တည့်တည့်ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ဝေယွီ ကို ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှိမိသားစုကို ရည်ရွယ်သည့် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ရှိမိသားစုဝင် အားလုံးက သေသင့်တာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။"
"အင်း၊ မင်းပြောတာလည်း အချက်ကျပါတယ်။" ဝေယွီ သည် ဝိုးတဝါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှိမိသားစုဝင်ပဲလေ။ မင်းကော သေသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"
ဆရာဝန်ကြီးရှိသည် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်၏ ဆွေမျိုးတိုင်းက သေသင့်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှားလုပ်မိလျှင် ထိုသူသာ အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်မရှိသူများအတွက်ကော မည်သည့်ရာဇဝတ်မှု ရှိနေလို့လဲ? ဝေယွီ သည် ရှိမိသားစုထဲတွင် လမ်းမှားရောက်နေသော ကလေးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် ဆရာဝန်ကြီးရှိကဲ့သို့သော သူမျိုး တစ်ယောက်မှ မရှိဟု မယုံကြည်ပေ။
"မင်းက စွဲလမ်းလွန်းနေတာပဲ။" ဝေယွီ သည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လူတစ်ယောက်ဟာ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ မျက်စိကန်းသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို မှားယွင်းနေတယ်လို့ပဲ မြင်တတ်ကြတယ်။ မင်းက သေမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင်၊ မင်း တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ရမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့တာလား။"
သူ၏စကားလုံးများသည် နူးညံ့ပြီး လမ်းညွှန်မှုပါဝင်နေသဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။ ဆရာဝန်ကြီးရှိသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်၍မရပေ။
လွှတ်တော်တရားသူကြီးသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း မင်းသား၏နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချနေသည်။ သူသည် မည်သူ့အမြင်မှ မခံရသည့်အတွက် သူ့မျက်လုံးများက ဆရာဝန်ကြီးရှိနှင့် တန်လင်းကြားတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော ကုန်းချောလိုသည့်အမူအရာကြောင့် တစ်မျိုးတစ်မည် ထူးဆန်းနေသည်။
လူကြီးဖြစ်လာလေ ပိုမိုကောက်ကျစ်လာလေဟု ဆိုကြသည့်အတိုင်း၊ တရားသူကြီးသည် ဆရာဝန်မကို တွေ့ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက စူးရှနေသည်။ ဤလူငယ်နှစ်ဦးကြားရှိ ရသ—သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ထူးခြားသော သံလိုက်စက်ကွင်း—မှာ လုံးဝ မမှားနိုင်ပေ။ တရားသူကြီးသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်က လူငယ်တစ်ယောက်လိုပင်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသော်လည်း ကုန်းချောရမည့်အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ပေ။
ယွီဖူဖန် (Yu Pufan) လည်း အလားတူပင် ခံစားနေရသည်။ လူတွေမှာ လုပ်စရာမရှိသည့်အခါ ကုန်းချောခြင်းသည်သာ ဘဝကို အရသာရှိစေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှိမင်းသား (Wise King) သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို ဖိအားပေးနေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် ယွီဖူဖန်သည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှ ရှောင်လွှဲရန်အတွက် ထိုင်ခုံကို တိတ်တိတ်ကလေး နောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ဝေယွီ သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် ယွီဖူဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ယွီဖူဖန်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
*အင်း... ဟုတ်ပြီ၊ ဒီတစ်ယောက်ဆီကတော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး။*
ဝေယွီ သည် ထိုနှစ်ယောက်ဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ "အေးစက်သော အလှတရား" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်မှာ ထိုသူမကို ရွှေ့လျားရန်အတွက် အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ခါးသီးမှုများကို ဒီလောက်တောင် စွဲစွဲမြဲမြဲ ကိုင်စွဲထားခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာပင်။
တန်လင်းသည် သူမကို အလွန်ဂရုစိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားလုံးများကို အပြစ်မတင်ပေ—ဘာပဲပြောပြော မင်းသား၏ စကားက မှန်နေသည်။ သူသည် သူမကို ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ဆက်ရှိနေသည်ကို မမြင်လိုပေ။ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နှုတ်ခမ်းသည် နောင်လာမည့်ဘဝတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း တန်လင်းက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် မင်းရဲ့အတိတ်ကို မသိသလို၊ ရှိမိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်တော် တန်လင်းက မင်းကို ကတိပေးတယ်—အနာဂတ်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် မင်းဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးမယ်။"
ဝေယွီ: *?*
*ဘာလို့ သူ ရုတ်တရက် ဝန်ခံနေတာလဲ!*
သူ၏ "ကုန်းချောလိုသည့် ဗီဇ" များက အလုပ်လုပ်နေသည်။ ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အသက်ကိုပင် မရှူဝံ့ဘဲ၊ အသံထွက်မိပါက သူတို့ကို လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ လွှတ်တော်တရားသူကြီးသည် တိတ်တိတ်ကလေး ထထိုင်၍ ချောင်းကြည့်နေပြီး ယွီဖူဖန်ကလည်း ဘေးသို့ စောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ဝေဖန်မှုများပြီးနောက်၊ လူတိုင်းသည် ဤရှိုးပွဲကို ခံစားရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
စစ်မှန်သော ခံစားချက်များသည် အမြဲတမ်း ထိမိလွယ်သည်။ ဆရာဝန်ကြီးရှိသည် တန်လင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။
စကားမပြောခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိပေ။ တန်လင်းအတွက်တော့ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းတွင် သူ့အတွက် ခံစားချက်အချို့ရှိနေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားလုံးများမှာ နူးညံ့နေဆဲပင်။ "အခုအချိန်မှာ ပြောလိုက်တာက ရိုင်းရာရောက်ကောင်း ရောက်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော် အခု မပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို ထပ်တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်။"
တန်လင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် မင်းကို လေးစားမိတယ်၊ ဆရာဝန်မ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်အတူတူ အိုမင်းရင့်ရော်သွားဖို့ ကတိပြုချင်ပါတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးသားပြီး၊ ဆောင်းဦးရွက်နီတွေရဲ့ ပဋိညာဉ်ကို မှတ်တမ်းတင်ကာ၊ မန်ဒရင်ငန်းရုပ်ပုံတွေနဲ့ မှတ်ပုံတင်မှာ အမှတ်အသားပြုချင်တယ်။ မင်းရဲ့ဆန္ဒက ဘယ်လိုရှိလဲ၊ ဆရာဝန်မ?"
ဝေယွီ: *???!!!*
သူ၏မျက်လုံးများသည် မယုံနိုင်စရာအဖြစ်ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ *ဒါမျိုးတော့ မလုပ်နဲ့! ဒီကောင်က တကယ်ကို အရူးပဲ! ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အဆိုပြုချက်မျိုးကို လုပ်လိုက်တာ—သူက တခြားသူတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး!*
ကုန်းချောမှုကို နှစ်သက်သူများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သူကမူ တန်လင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သည်။
"အခန်းထဲမှာ လူတွေ ရှိသေးတယ်။"