ဆရာဝန်ရှီ၏ စကားသံသည် အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသူတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားစေသည့် အသံနှင့် တူနေသည်။
တန်လင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရာ ဝေယွီ ၏ စူးရှသော အကြည့်နှင့် တိုးမိလေသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကိုယ်တိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အပြင် ဘေးတွင်လည်း ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးနှင့် ဆရာဝန်ယုတို့ ရှိနေသဖြင့် မိမိ၏ မကြာသေးမီက ပြုမူခဲ့သော အပြုအမူများကို ပြန်တွေးမိကာ တန်လင်၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားတော့သည်။
"အရှင်မင်းကြီး! အရှင်မင်းကြီး!" တန်လင်သည် အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ထံသို့ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အမှားကြီးမှားခဲ့ပါပြီ! အရှင်မင်းကြီး၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းပန်အပ်ပါသည်။ အားလုံးသည် ကျွန်တော်မျိုး၏ အမှားသာဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်ရှီတွင် အပြစ်မရှိပါ! အရှင်မင်းကြီး အမျက်မတော်မူပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါသည်"
*တောက်။ ဒီလိုလူမျိုးတော့၊ အချစ်အကြောင်းပဲ တွေးနေတတ်တာပဲ* ဟု ဝေယွီ က တွေးလိုက်မိသော်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ၊ ထားလိုက်ပါတော့။ လူတစ်ယောက် အချစ်မှာ နစ်မွန်းနေပြီဆိုရင် ဒါဟာ အချစ်လွန်ကဲတာမျိုးတင်မကဘဲ တခြားအရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်တာပဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းကို မြင်ရတာမို့ ငါ အပြစ်မယူပါဘူး။ ထိုင်ပါတော့"
တန်လင်သည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း ဆရာဝန်ရှီ၏ အရိပ်အမြွက်ပြသမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ဝေယွီ က *ဘာလို့ ဒီလူက ဒီလောက်တောင် အချစ်ကြောင့် အရူးအမူးဖြစ်နေရတာလဲ* ဟု တွေးတောမိမြဲဖြစ်သည်။
ရှီမိသားစုအကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤအသေးစားစုဝေးပွဲ၏ အကြောင်းအရာနှင့် သိပ်မကိုက်ညီသော်လည်း အသေးစိတ်စစ်ဆေးကြည့်မည်ဆိုပါက နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝေယွီ က ချန်နယ်နယ်မြေတွင် ဆေးပညာကျောင်းတော်တစ်ခု တည်ထောင်လိုသည့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"လက်ရှိမှာတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ဆရာဝန် အရေအတွက်က အလွန်နည်းပါးနေပါတယ်။ ပြည်သူလူထုတွေကို ဖျားနာခြင်းဝေဒနာတွေကနေ ကင်းဝေးစေဖို့အတွက် ချန်နယ်နယ်မြေမှာ ဆေးပညာကျောင်းတော်တစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး ကျောင်းသားတွေကို လက်ခံသင်ကြားပေးဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်"
"ဆေးပညာကျောင်းတော်" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တက်ရောက်လာသော ဆရာဝန်များမှာ သမားရိုးကျ ကျောင်းတော်များအကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် တွေးမိသွားကြသည်။
"ဟူး၊ ဒီနည်းလမ်းကတော့..." ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုင်နေရာမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၏ အကြံအစည်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပါပေသည်! စာပေသင်ကြားပေးသည့် ကျောင်းတော်များကဲ့သို့ပင် ဆေးပညာကျောင်းတော်ကိုသာ အမှန်တကယ် တည်ထောင်နိုင်မည်ဆိုပါက အနာဂတ်တွင် မဟာဝေနိုင်ငံ ၌ ဆရာဝန်များ ပေါများလာမည်မဟုတ်ပါလော"
စာပေပညာရှင်များ ပေါများနေရခြင်းမှာ ကျောင်းတော်များနှင့် ပုဂ္ဂလိကစာသင်ကျောင်းများ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ပေးခြင်းသည် ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ အသိပညာများစွာကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူရပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော ဆရာသမားများ၏ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်သဖြင့် စာပေသင်ကြားခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲသော်လည်း၊ အကယ်၍ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားအနေဖြင့် နန်းတော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် ဤကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားပါက ၎င်းမှာ ဖြစ်မြောက်လာလိမ့်မည်ကို တက်ရောက်လာသူအားလုံး နားလည်ကြသည်။
နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲများဖြစ်သည့် ဆေးပညာစာအုပ်များ၊ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံများနှင့် အရည်အချင်းရှိသော ဆရာများမှာ အသေးစိတ်ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် သာမန်ကျောင်းတော်များထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ သင်ယူရဖွယ်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"မှန်ပေသည်၊ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၊ သင်၏ အမြင်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်!" ဝေယွီ က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို သင်နားလည်ပြီဆိုရင် ဒီကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲဆိုတာကိုလည်း သင်သဘောပေါက်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက ဘာကိုပါလဲ"
ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဆေးပညာစာအုပ်တွေကတော့ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်ပါ၊ အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကျောင်းတော်တည်ထောင်ရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဆရာတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်လည်း သဘောတူတယ်မဟုတ်လား၊ ဆရာကြီး"
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးနှင့် တခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ *နားလည်ပြီ* ဟု သူတို့တွေးလိုက်ကြပြီး၊ ယနေ့ည အစည်းအဝေး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
အမှန်စင်စစ် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ ဝေယွီ ၏ အဓိကပစ်မှတ် ဖြစ်သည်။ သူသည် တန်လင်ကို ကျောင်းအုပ်ရာထူးအတွက် စဉ်းစားထားသော်လည်း ထိုအချိန်က တခြားရွေးချယ်စရာများ မရှိသေးပေ။ ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာများ ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူသည် အကောင်းဆုံးကိုသာ လိုချင်သည်။ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီး အငြိမ်းစားယူခါနီးဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဟူကျိုး သို့ ခရီးသွားလာနေရမည့်အစား သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် တည်မြဲနေပြီး ဆေးပညာအတွက် အကျိုးပြုကာ သမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော မှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူသွားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသော တန်လင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူမှာ ကျောင်းအုပ်ရာထူးအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ တန်လင်၏ အချစ်ကြောင့် အရူးအမူးဖြစ်နေသည့်ပုံကို မြင်ပြီးနောက် ဝေယွီ မှာ ပို၍ပင် ပြတ်သားသွားသည်။ တန်လင်သာ တာဝန်ယူရပါက တပည့်များမှာ ကုသနည်းထက် အချစ်နည်းလမ်းများကိုသာ သင်ယူသွားကြမည်ကို သူစိုးရိမ်နေသည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ မင်းသား၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် သူ့ကို ဤရာထူးကို လက်ခံစေလိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ လက်ခံသင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေရင်း ပညာရပ်များကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးရမည့် အနာဂတ်အကြောင်းကို တွေးမိသည်။ တပည့်များကို အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ မွေးထုတ်ပေးနိုင်ပြီး လေးစားရသော ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အလွန်ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော အမွေတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးသည် ဝေယွီ ကို ကြည့်ကာ "ဒီဆေးပညာကျောင်းတော်ကို ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားအောင် ရည်ရွယ်ထားပါသလဲ၊ အရှင်မင်းကြီး" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အလေးအနက်ထားရမည့် ကိစ္စ ဟုတ်မဟုတ်ကို သူသိလိုသည်။ အကယ်၍ ကျောင်းသားအနည်းငယ်သာရှိသည့် သေးငယ်သော ပုဂ္ဂလိကကျောင်းလေးတစ်ခုသာဆိုလျှင် ကြိုးစားရကျိုးနပ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့၊ လုပ်ပြီဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်မှာပေါ့"
ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိသော မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် သေးငယ်ပြီး လူသိနည်းသော နေရာမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ တည်ထောင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ အိမ်တော်ကိုပင် ကြီးမားသော ကျောင်းတော်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီးဖြစ်ကာ ဂျီနယ်မြေတွင်လည်း နောက်ထပ်တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဆေးပညာကျောင်းတော်ကို မည်သည့်အခါမျှ သေးငယ်သွားစေမည်မဟုတ်ပေ။
"ငါတည်ထောင်လိုတဲ့ ဆေးပညာကျောင်းတော်က ကျယ်ဝန်းပြီး ပြန့်ပြူးတဲ့နေရာမှာ ရှိရမယ်။ အခု လူနေနည်းပါးနေရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်မှာ လူထောင်ပေါင်းများစွာ လာရောက်လေ့လာကြတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်လာအောင် ငါလုပ်မယ်။ ဒါဟာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအထိ ဆေးပညာရဲ့ အထွတ်အမြတ်နေရာအဖြစ် ချီးကျူးခံရမှာဖြစ်ပြီး၊ တစ်နိုင်ငံလုံးက ဆရာဝန်တွေ ဆေးပညာအကြောင်း စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဒီကျောင်းတော်ကိုပဲ ပြေးမြင်ကြလိမ့်မယ်!"
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တန်လင်နှင့် တခြားသူတို့မှာ ဝေယွီ ၏ အမြင်ကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။ သူသည် သုံးထပ်အဆောက်အအုံများ၊ ကစားကွင်း၊ အိပ်ဆောင်များ၊ ထမင်းစားဆောင်၊ စာကြည့်တိုက် စသည့် သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ခမ်းနားလှပသည်ဟု ထင်ရသည့် အယူအဆများကို ပြောပြနေသည်။
"ဆေးပညာကျောင်းတော်ဆိုတာ ဆရာဝန်တွေ မွေးဖွားရာ ပုခက်ပဲ။ ဆေးပညာကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လေ့လာလိုသူတိုင်းနဲ့ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူတိုင်းအတွက် လုံခြုံပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငါဖန်တီးပေးချင်တယ်။" ဝေယွီ သည် ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ ငါက သင့်ကို ကျောင်းအုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်မယ်ဆိုရင် ဒီစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?"
လက်ခံမှာလား? မင်းသားဖော်ပြခဲ့သည့် လူထောင်ပေါင်းများစွာ လာရောက်မည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရင်း ဘယ်ဘက်တရားသူကြီး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု တက်လာသည်။ သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကကဲ့သို့ ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များ ပေါ်လွင်လာသည်။
ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးသည် စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၏ ဉာဏ်တော်သည် အလွန်ထက်မြက်လှပေသည်။ အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ကျွန်တော်မျိုးကို ယုံကြည်ပြီး တာဝန်ပေးအပ်မည်ဆိုပါက ကျွန်တော်မျိုး၏ အရိုးဟောင်းများကိုပင် စတေးရမည်ဆိုပါကလည်း အရှင်မင်းကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို မပျက်စီးစေရပါ!"
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ကြိုးစားအားထုတ်သည့် အရည်အချင်းရှိသူများကို နှစ်သက်သည်။ ဘယ်ဘက်တရားသူကြီးကိစ္စ ပြီးမြောက်သွားသောအခါ သူသည် တခြားသူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "သင်တို့ သုံးယောက်ကရော ဘယ်လိုလဲ? ဆေးပညာကျောင်းတော်မှာ ပါဝင်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး ဆေးပညာတိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးဖို့အတွက် အကျိုးပြုဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?"
တန်လင်သည် အရင်ဆုံး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အဆင်သင့်ပါ!"
ယုဖူဖန်က ဒုတိယမြောက် ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးလည်း အဆင်သင့်ပါပဲ"
ဆရာဝန်ရှီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးလည်း အဆင်သင့်ပါပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး"